บทที่ 58 40+

"ไม่สูบครับ ขอบคุณครับเถ้าแก่"

ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม

"เถ้าแก่ ผมคนที่เพิ่งโทรหาเมื่อกี้ครับ 'สุขทุกข์ปล่อยวาง' ในกลุ่มน่ะ"

"สวัสดีครับๆ ดวงดีจริงนะเนี่ยคุณ ฮ่าๆ ขนอุปกรณ์ตกปลาลงมาได้เลยครับ จอดรถไว้ตรงนี้แหละ"

หลี่ฟานยัดบุหรี่กลับเข้าซองแล้วเสียบใส่กระเป๋าเสื้ออย่างคล่องแคล่ว

"เอารถเข้าไปไม่ได้เหรอครับ"

สุขทุกข์ปล่อยวางถามพลางเปิดฝากระโปรงท้ายรถ

"มันขับไปได้ถึงแค่ถนนข้างบ่อครับ แต่ก็ต้องเดินต่ออีกช่วงหนึ่งอยู่ดี ผมเอาซาเล้งไปส่งให้ คุณจะได้ไม่ต้องแบกให้เมื่อย"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ

"โอ้โห คนในกลุ่มบอกว่าเถ้าแก่บริการดี วันนี้ได้เจอกับตัวแล้วจริงๆ"

ได้ยินแบบนั้น สุขทุกข์ปล่อยวางก็หัวเราะลั่น

พอยกของขึ้นรถเสร็จ หลี่ฟานก็หยิบอาหารเช้าที่วางอยู่หน้ารถยื่นให้

"เห็นมาแต่เช้าขนาดนี้ คิดว่าคงยังไม่ได้กินอะไร เลยเตรียมมื้อเช้ามาเผื่อครับ"

"เถ้าแก่ ผมได้ตั๋วฟรีมานะเนี่ย ยังบริการดีขนาดนี้อีกเหรอครับ"

สุขทุกข์ปล่อยวางนั่งลงบนเบาะข้างซาเล้ง รับอาหารเช้ามาด้วยความประหลาดใจ

"กองทัพต้องเดินด้วยท้องสิครับ มื้อไหนไม่กินก็หิวไส้กิ่วกันพอดี มันเกี่ยวอะไรกับฟรีไม่ฟรี มาเที่ยวเล่นที่นี่จะปล่อยให้ท้องร้องได้ยังไง"

หลี่ฟานบิดคันเร่งเบาๆ รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างแล่นไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวล

"แหม ได้ใจไปเต็มๆ เลยเถ้าแก่ ต่อให้วันนี้ตกไม่ได้สักตัวผมก็แฮปปี้แล้ว"

"พูดจาเลอะเทอะ ไม่ดูชื่อบ่อตกปลาผมเลยว่าชื่ออะไร ฮ่าๆ"

ทั้งสองคนคุยเล่นหัวเราะร่าพลางมุ่งหน้าไปยังบ่อปลา

สิบนาทีต่อมา หลี่ฟานนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้ารถ มองดูสุขทุกข์ปล่อยวางที่กำลังง่วนอยู่ตรงจุดตกปลา อดคิดในใจไม่ได้

เดี๋ยวนี้พวกสายตกปลานี่อายุน้อยลงเรื่อยๆ แล้วเหรอเนี่ย หลายวันที่ผ่านมามีแต่คนหนุ่มๆ ทั้งนั้น

พอนั่งดูอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินไปตรวจดูห่วงยางชูชีพว่ามีรอยรั่วซึมตรงไหนไหม คราวก่อนพี่หวงเพิ่งจะหัวทิ่มน้ำไป หวังว่าสุขทุกข์ปล่อยวางคนนี้คงไม่ตามรอยหรอกนะ

"เชี่ย เถ้าแก่ ถึงขั้นเตรียมห่วงยางไว้เลยเหรอเนี่ย"

สุขทุกข์ปล่อยวางเห็นหลี่ฟานยืนจับๆ คลำๆ ห่วงยางอยู่แถวนั้น จึงอดทักขึ้นมาไม่ได้

"อืมฮึ ว่ายน้ำเป็นไหมล่ะ"

"โธ่… เถ้าแก่พูดซะขนลุกเลยนะ ปลาในบ่อมันจะตัวใหญ่เบอร์ไหนกันเชียว ถึงกับจะลากผมตกน้ำได้เนี่ย"

"หึๆ"

หลี่ฟานยิ้มโดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะสตาร์ตซาเล้งขี่แวบออกไป

ตอนนี้ยังไม่ถึงเจ็ดโมงเช้าเลย ไม่ต้องรีบ กลับบ้านไปรอบหนึ่งก่อน เดี๋ยวค่อยแวะมาใหม่

พอกลับถึงบ้าน หูเยว่ตื่นแล้ว เธอยังไม่ทันล้างหน้าแปรงฟันก็เข้าครัวง่วนเตรียมอาหารเช้า

"แม่ ผมซื้อมื้อเช้ามาแล้วนะ"

หลี่ฟานรีบบอก

"อ้าว ซื้อมาแล้วเหรอ งั้นก็ดี เพิ่งจะต้มน้ำเดือดพอดีเลย"

หูเยว่รีบไปหมุนปิดวาล์วถังแก๊ส

"วันนี้มีลูกค้ามาอีกแล้วเหรอ ตื่นแต่เช้าเชียว"

"ครับ คนที่สุ่มได้อั่งเปาในกลุ่มเมื่อคืน วันนี้มาตกฟรี"

"อืม แกจัดการเองละกัน เรื่องค้าขายแม่ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก งั้นแม่ไปแปรงฟันล้างหน้าก่อน แกกินก่อนได้เลย"

หูเยว่พูดพลางเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

"ผมกินมาแล้วครับ มื้อเช้าวางอยู่บนโต๊ะในห้องโถงนะแม่"

หลี่ฟานเดินเข้าห้องโถง คว้าโค้กมาสองกระป๋อง คิดไปคิดมาก็หยิบเก้าอี้ตัวเล็กไปด้วยอีกตัว จากนั้นจึงเดินไปที่ซาเล้งหน้าประตูใหญ่

วันนี้เขาเตรียมพร้อมทำศึกยืดเยื้อแล้ว ถ้าปลาใหญ่ไม่ยอมกินเบ็ด ไฟที่รีโมตก็ไม่มีวันดับ

เขาขึ้นคร่อมซาเล้ง บิดคันเร่งมุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลาอย่างไว เกือบจะแหกโค้งตรงใกล้โรงเรียนเข้าให้จนใจหายแวบ

พอลงจากรถ หัวใจดวงน้อยๆ ของหลี่ฟานยังเต้นตึกตักไม่หาย น่ากลัวชะมัด เกือบไปแล้ว

"น้องโยวโยว มา ดื่มน้ำให้ชื่นใจหน่อย"

"เถ้าแก่ ทำแบบนี้ผมเกรงใจจนอยากจะควักเงินจ่ายค่าตกปลาแล้วเนี่ย"

สุขทุกข์ปล่อยวางทำหน้าเกรงใจสุดขีด

"ลูกผู้ชายตัวโตๆ แค่เลี้ยงน้ำขวดเดียวจะไปคิดอะไรมาก"

หลี่ฟานยื่นน้ำให้ขวดหนึ่ง จากนั้นก็นั่งยองๆ ชวนคุยอยู่ข้างๆ

"คันเบ็ดนี่เอาไว้ตกปลาใหญ่หรือปลาเล็กน่ะพี่"

"เถ้าแก่ อย่าบอกนะว่าคุณไม่ตกปลาเลยน่ะ"

สุขทุกข์ปล่อยวางหันมองหลี่ฟานตาค้าง

"หือ ไม่ตกปลาแล้วมันแปลกตรงไหนเหรอ"

หลี่ฟานเกาหัวแกรกๆ

"เอ่อ ผมเห็นคุณยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ แต่มาเปิดบ่อตกปลา ก็นึกว่าเป็นพวกเดียวกันซะอีก รู้ไหมว่าความฝันสูงสุดของพวกนักตกปลาก็คือการได้มีบ่อตกปลาของตัวเองนี่แหละ"

สุขทุกข์ปล่อยวางส่ายหัวไปมาพลางร่ายยาว

"อ้าว เป็นงั้นเหรอ ผมนึกว่าความฝันคือการได้ปลาใหญ่ซะอีก"

"ได้ปลาใหญ่น่ะเขาไม่เรียกความฝัน นั่นมันเป้าหมายที่ต้องพิชิตต่างหากเล่า!"

พูดจบ สุขทุกข์ปล่อยวางก็หยิบกระบวยด้ามยาวสีเขียว ตักเม็ดอาหารปลาสองสามเม็ดจากกะละมังข้างๆ แล้วดีดลงน้ำอย่างแม่นยำจนผิวน้ำกระเซ็นเบาๆ

"อันนี้คืออะไรน่ะพี่"

หลี่ฟานมองตาแป๋วด้วยความสงสัย

"เอ่อ ดูท่าคุณจะไม่รู้เรื่องตกปลาเลยจริงๆ สินะ นี่คือเหยื่อเม็ด เอาไว้…อืม เอาไว้ตกปลานั่นแหละ"

สุขทุกข์ปล่อยวางพยายามหาคำอธิบายที่เข้าใจง่ายที่สุด

"เอาไว้ตกปลาเฉาดำเหรอ"

"อา…ฮ่าๆ ใช่ครับ แหะๆ"

สุขทุกข์ปล่อยวางหัวเราะแห้งๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ

"ถ้าผมตกขึ้นมาได้จริงๆ นะเถ้าแก่ ด้วยบริการระดับนี้ของคุณ ผมไม่รับเงินรางวัลหรอก"

หลี่ฟานยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปหยิบเก้าอี้ตัวเล็กจากท้ายรถมานั่งลงข้างๆ

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ทว่าสุขทุกข์ปล่อยวางกลับไม่มีทีท่าหงุดหงิดใจร้อนเลยแม้แต่น้อย เขานั่งรออย่างใจเย็น นานๆ ทีก็ขยับกระตุกสายเบ็ดเบาๆ

ท่วงท่าพวกนั้นหลี่ฟานดูไม่เข้าใจหรอก แต่เขารู้สึกได้ว่าหมอนี่น่าจะเป็นมือโปร

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น หลี่ฟานยกเก้าอี้ไปนั่งใต้ห่วงยางที่แขวนอยู่บนต้นไม้เพื่อหลบแดด มองดูสุขทุกข์ปล่อยวางที่สวมโม่งคลุมหน้าใส่แว่นกันแดดนั่งนิ่งอยู่บนกล่องตกปลาจนอดทึ่งไม่ได้

จิตขยับวูบหนึ่ง รีโมตก็ปรากฏขึ้นในมือ

โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เขากดปุ่มโหมดฮุบกระจายทันที จากนั้นก็รีบควักมือถือออกมาเตรียมอัดคลิป

ทว่าเวลาผ่านไปหนึ่งนาทีกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ หลี่ฟานเริ่มร้อนใจขึ้นมา ให้ตายสิ รีโมตแบตหมดหรือเปล่าวะ

พอก้มมองปุ่มโหมดฮุบกระจายบนรีโมตในมือที่ยังกะพริบแสงสีแดงอยู่ เขาถึงค่อยโล่งอก

คราวหน้าคงต้องซื้อขาตั้งกล้องมาแล้วล่ะ ถือมือเดียวนานๆ มันเมื่อยแขนชะมัด

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น จู่ๆ ในหน้าจอมือถือก็เห็นสุขทุกข์ปล่อยวางโน้มตัวไปข้างหน้า สองมือกุมคันเบ็ดแน่น

มาแล้วเหรอ!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว ก็เห็นสุขทุกข์ปล่อยวางในจอภาพวัดคันเบ็ดขึ้นอย่างแรง ตัวคันโค้งงอเป็นรูปคันศรในพริบตา เสียงสายเอ็นแหวกอากาศสะท้านใจดังกระหึ่มเหนือผิวน้ำของบ่อตกปลาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปสามวัน

"ปลาเฉาดำ! ปลาเฉาดำตัวใหญ่แน่ๆ! อย่างต่ำสามสิบชั่งขึ้นไป!"

เสียงอู้อี้ของสุขทุกข์ปล่อยวางเล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้า ทั้งตัวเอนไปข้างหลังสุดแรงเกิด แต่คันเบ็ดยังคงถูกดึงโน้มเข้าหาผิวน้ำเรื่อยๆ แม้หลี่ฟานจะดูไม่ค่อยเป็น แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ท่าจะไม่ดีแล้ว

ในจังหวะที่คันเบ็ดแทบจะขนานไปกับผิวน้ำ สุขทุกข์ปล่อยวางก็ส่ายคันเบ็ดไปมาอย่างรวดเร็ว สะบัดซ้ายทีขวาที

หลี่ฟานมองตาค้างด้วยความงงงวย นี่มันวิชาอะไรกันอีกล่ะเนี่ย!

แต่น่าอัศจรรย์ใจตรงที่คันเบ็ดซึ่งกำลังจะทิ่มลงน้ำเมื่อครู่ กลับถูกสุขทุกข์ปล่อยวางดึงกระชากกลับขึ้นมาได้อีกครั้ง

สุขทุกข์ปล่อยวางดันโคนคันเบ็ดไว้แน่นพลางก้าวถอยหลัง โชคดีที่ด้านหลังเป็นพื้นที่ว่างซึ่งรถแบ็กโฮเพิ่งจะตบดินจนเรียบ จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อการออกท่าทาง

"อย่างต่ำสี่สิบชั่งขึ้นไปแน่ๆ!!!"