บทที่ 59 ช้อนปลาเฉาดำตัวใหญ่

สุขทุกข์ปล่อยวางตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

“อย่างน้อยสี่สิบอัป เชี่ยเอ๊ย! โคตรเจ๋ง!! สะใจโว้ย!!!”

หลี่ฟานมองภาพในหน้าจอมือถือด้วยความพอใจแล้วกดหยุดบันทึก ดูทรงแล้ว อีกพักใหญ่ๆ ถึงจะเอาขึ้นมาได้

เสียงสายเบ็ดตัดลมหวีดหวิวเป็นระยะ สุขทุกข์ปล่อยวางเดี๋ยวย่อตัวเดี๋ยวลุกยืน บางจังหวะก็ขยับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

หลี่ฟานอดไม่ได้ที่จะเดินไปยืนดูข้างๆ จนตาค้าง คนไม่เคยตกปลาอย่างเขา พอมาเห็นภาพแบบนี้ก็ยังใจเต้นระทึกไปด้วย

มันน่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย

“เถ้าแก่ บ่อปลานายแม่งสุดยอดจริงๆ ว่ะ มาครั้งแรกก็ได้ปลาเฉาดำตัวใหญ่เลย”

“ฮะๆ ฝีมือพี่ดีด้วยแหละครับ พี่กะว่าอีกนานไหมกว่าจะเอาขึ้นมาได้”

หลี่ฟานคาบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

“ฮ่าๆ อย่างน้อยก็ต้องมีสัก 20 นาที วันนี้ฟินสุดๆ ไปเลยเว้ย!”

สุขทุกข์ปล่อยวางหัวเราะร่า แต่มือไม้ไม่หยุดขยับเลยสักวินาทีเดียว

หลี่ฟานได้ยินแล้วก็อดเดาะลิ้นไม่ได้ ต้องใช้เวลาตั้ง 20 นาทีเชียวเหรอ เกินความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ

เขานึกว่าการตกปลาเป็นเรื่องง่ายๆ มาตลอดเลยนะเนี่ย

ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ แล้วนั่งยองๆ ดูต่ออยู่ข้างๆ

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ความเคลื่อนไหวตรงนี้เริ่มดึงดูดพวกชาวบ้านผู้ชายที่เพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จและกำลังจะออกไปทำงานให้แวะมามุง คนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ หลี่เฉียงกับหูเยว่สองสามีภรรยาได้ยินเสียงเอะอะก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาดูเช่นกัน

“ไอ้ฟาน พ่อเห็นแกบอกในกลุ่มเมื่อคืนว่าถ้าตกปลาใหญ่ตัวนี้ได้ มีรางวัลให้ด้วยเหรอ ตั้ง 300 หยวนเลยเรอะ”

หลี่เฉียงกระตุกแขนเสื้อหลี่ฟาน พลางกระซิบถามเสียงเบา

เพิ่งจะอ้าปากถามจบ ก็โดนหูเยว่ที่ยืนข้างๆ ปรายตาค้อนควับใส่ทันควัน

“ตาแก่นี่ อย่าคอยแต่ซักไซ้เรื่องของลูกสิ ลูกมันทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว อย่าไปแส่เลย”

หลี่เฉียงโดนหูเยว่สวนกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้าหงอยด้วยความน้อยใจ

หลี่ฟานยิ้มร่า “ฮะๆ เงิน 300 หยวนนี้น่ะต้องจ่ายแน่นอนอยู่แล้วครับ แถมต้องจ่ายแบบหน้าใหญ่ใจโต ให้แบบแฮปปี้สุดๆ ไปเลยด้วย ถ้า 300 นี้ให้ไปอย่างสวยๆ เผลอๆ จะเรียกลูกค้ามาได้อีกตั้ง 300 คนเลยนะแม่”

ทั้งสองคนพยักหน้ารับ แต่สีหน้าเหมือนยังไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่นัก

“จริงสิแม่ รบกวนเดินกลับไปหยิบเงินสดบนโต๊ะทำงานชั้นสองให้ผมหน่อยสิครับ”

หลี่ฟานฉุกคิดขึ้นมาได้ โอนเงินผ่านมือถือมันก็แค่ตัวเลข แต่ถ้าควักแบงก์ร้อยสีแดงแปร๊ดสามใบยื่นให้ถือคามือ ความรู้สึกมันจะเหมือนกันที่ไหนล่ะ

หูเยว่พยักหน้า “เออๆ ได้ ไม่รู้พวกแกมายืนมุงดูอะไรกันนักหนา”

พูดจบเธอก็แทรกตัวผ่านฝูงชนเดินกึ่งวิ่งกลับไปอย่างกระฉับกระเฉง

เห็นได้ชัดว่าสุขทุกข์ปล่อยวางประเมินเวลาพลาดไป ตอนนี้ปาเข้าไป 20 นาทีแล้ว ปลามังกรเฝ้าบ่อถึงเพิ่งยอมโผล่หัวพ้นผิวน้ำตามแรงดึงของสายเบ็ด ทว่าพริบตาเดียวก็มุดดิ่งกลับลงไปใหม่อีกรอบ

ริมคันนาตอนนี้เต็มไปด้วยผู้ชายในหมู่บ้านทั้งหนุ่มทั้งแก่ ยืนสูบบุหรี่ จิบชา คุยโวโอ้อวดกันเสียงขรม

“พวกมึงเห็นไหมวะว่าปลาตัวใหญ่แค่ไหน กูเพิ่งมาถึงเนี่ย”

“กูมาได้สิบนาทีแล้ว แม่เจ้าโว้ย ตัวยาวเป็นเมตรเลย ไม่ได้เห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้ววะ”

“หา ตัวใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่รู้ลูกชายบ้านหลี่เฉียงไปหามาจากไหนกันนะ จึ๊ๆ”

“หมดเงินไปบานเบอะชัวร์ ตัวขนาดนี้น่าจะหลายร้อยหยวนเลยล่ะ”

“กูว่าหลายพันหยวนเลยล่ะมั้ง หลายร้อยมันจะไปพออะไร ชั่งตามน้ำหนักก็ปาเข้าไปตั้งกี่ร้อยแล้ว”

“งั้นถ้าปลาตัวนี้โดนพวกเถ้าแก่ที่มาตกปลาลากไป เจ้าของบ่อไม่ขาดทุนย่อยยับเลยเรอะ ได้ยินว่าเก็บแค่ 60 หยวนนั่งตกได้ทั้งวันไม่ใช่เหรอวะ”

…

ซ่า!

ผิวน้ำแตกกระจาย สาดกระเซ็นใส่พวกชาวบ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จนเปียกชุ่มไปทั้งหน้า ทว่าคนบนฝั่งกลับไม่มีใครสนใจสักนิด ทุกคนต่างเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปยังปลาเฉาดำตัวใหญ่ที่กำลังดิ้นสะบัดตัวอยู่เหนือน้ำ

“แม่เจ้าโว้ย ตัวนี้ต้องยาว 1.5 เมตรแน่ๆ!”

“อย่างต่ำต้องมี 50 ชั่งแล้วมั้งเนี่ย!”

“ฮือฮากันใหญ่เลย นานแค่ไหนแล้ววะเนี่ยที่ไม่เห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้”

หลี่ฟานฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนในหมู่บ้านแล้วก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายคลิปอีกครั้ง

ขนาดลุงๆ ที่ไม่เคยตกปลายังตื่นเต้นกันขนาดนี้ ถ้าพวกสายตกปลาตัวจริงมาเห็นเข้า มีหวังได้เหยียบคันเร่งมิดไมล์แห่กันมาเล่นที่บ่อเขาแน่ๆ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร กำไรมหาศาลชัดๆ!

“เซียนเบ็ดตกขึ้นมาได้ตัวหนึ่งแล้ว พวกพี่ๆ ดูสิ ดิ้นพรากๆ เลย ปลาเฉาดำตัวใหญ่ ตัวโคตรพ่อโคตรแม่ใหญ่เลยพี่น้อง!”

พอคิดแล้วมันตื่นเต้น หลี่ฟานเลยเผลอพ่นภาษาถิ่นหลูโจวออกมาตอนถ่ายคลิป

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ คนในกลุ่มก็คนหลูโจวทั้งนั้น ฟังเข้าใจกันอยู่แล้ว

เขาเปิดเช็กคลิปปลาตัวยักษ์ซ้ำไปซ้ำมา พอเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรก็รีบส่งเข้าไปในกลุ่มบ่อตกปลาทันที

คลิปเดียวสะเทือนทั้งบาง กลุ่มบ่อตกปลาแทบแตก ทว่าเวลานี้หลี่ฟานยังไม่มีเวลาว่างไปอ่าน เพราะสุขทุกข์ปล่อยวางตะโกนเรียกเขาขึ้นมา

“เถ้าแก่ ช่วยถ่ายให้ผมหน่อย เอาหล่อๆ เลยนะ!”

หลี่ฟานพยักหน้าหัวเราะร่า รีบกระโดดลงจากคันนาเดินไปตรงลานดินโล่งด้านหลัง สุขทุกข์ปล่อยวางก็ยิ้มจนเห็นฟันแทบทุกซี่ แถมยังอุตส่าห์หาจังหวะชูสองนิ้วโพสท่าด้วยมือซ้ายอีกต่างหาก

พอถ่ายสุขทุกข์ปล่อยวางเสร็จ เขาก็หันกล้องไปจับภาพปลามังกรเฝ้าบ่อที่ยังดิ้นอยู่บนผิวน้ำต่อ

ซ่า…

ปลาเฉาดำตัวใหญ่ยังคงดิ้นขัดขืนอยู่ เพียงแต่จังหวะที่หางฟาดน้ำเริ่มทิ้งช่วงห่างขึ้นเรื่อยๆ ขนาดหลี่ฟานยังดูออกเลยว่า ใกล้จะยอมจำนนขึ้นจากน้ำแล้ว

“เถ้าแก่ เดี๋ยวคงต้องรบกวนช่วยช้อนปลาให้หน่อยแล้วล่ะ ผมไม่เอาเงินรางวัลหรอก แค่ตักขึ้นมาถ่ายรูปคู่ก็พอ”

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ ยื่นโทรศัพท์ให้หูเยว่ที่เพิ่งเดินกลับมาพอดี บอกให้เธอช่วยถือถ่ายคลิปต่อ จากนั้นก็หยิบสวิงที่สุขทุกข์ปล่อยวางวางไว้ข้างจุดตกปลาขึ้นมา

พอหยิบขึ้นมาดู โห สวิงอันเบ้อเริ่มเทิ่ม

แต่พอลองกะระยะเทียบกับปลาเฉาดำตัวใหญ่ที่กำลังว่ายช้าๆ อยู่บนผิวน้ำ กลับรู้สึกว่า สวิงนี่น่าจะเล็กไปหน่อยแล้วมั้ง

ทีแรกหลี่ฟานยังมั่นอกมั่นใจ ช้อนปลามันจะยากอะไร แต่พอเดินมาถึงริมตลิ่งเตรียมจะช้อนเข้าจริงๆ ในใจกลับเริ่มหวั่นๆ ขึ้นมา

แม่งเอ๊ย ถ้าช้อนพลาดจนปลาหลุดไป สุขทุกข์ปล่อยวางคงถีบเขาตกน้ำแน่

“ช้อนตรงหัวมันก็พอ ไม่ต้องลน ถ้าพลาดหลุดไปผมก็ไม่โทษนายหรอก”

สุขทุกข์ปล่อยวางคล้ายจะดูออกว่าเขากังวล เลยหัวเราะลั่นพลางถือคันเบ็ดอยู่ข้างหลัง

หลี่ฟานหัวเราะแห้งๆ เขาไม่เชื่อหรอก ช่วงนี้ดูคลิปผ่านตาก็มีเรื่องพวกตกปลาเด้งขึ้นมาบ้าง ขนาดปลาไนหนักสองชั่งช้อนพลาดหลุดไป พ่อลูกยังแทบจะตัดขาดกันเลย นับประสาอะไรกับปลาเฉาดำตัวยักษ์ขนาดนี้

แม้ในใจจะตุ้มๆ ต่อมๆ แต่พอปลาเฉาดำถูกสายเบ็ดดึงรั้งเข้ามาใกล้ริมตลิ่งเรื่อยๆ หลี่ฟานก็ลงมือจนได้

เขาสะบัดสวิงครอบหัวปลาเฉาดำได้จังๆ สุขทุกข์ปล่อยวางตาไว รีบผ่อนสายทันที ชั่วพริบตาสวิงก็แทบปริเพราะปลาตัวแน่นเอี้ยด

หลี่ฟานลองยกดู รู้สึกได้ชัดเจนว่าด้ามสวิงแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว รีบตะโกนเรียกพ่อข้างๆ ให้มาช่วย

หลี่เฉียงปรี่เข้ามาย่อตัวลงทันที เตรียมจะช่วยดึงสวิง แต่ปรากฏว่าเอื้อมไม่ถึง

สองพ่อลูกสบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะทิ้งตัวนอนคว่ำกับคันนา ใช้สองมือช่วยกันจับโครงขอบสวิงแล้วค่อยๆ ยกขึ้นมา สุขทุกข์ปล่อยวางก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยอีกแรง ทั้งสามคนออกแรงเฮือกใหญ่ ในที่สุดก็ลากปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นฝั่งได้สำเร็จ

สุขทุกข์ปล่อยวางหอบแฮ่กๆ แต่ไม่ยอมพักแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันไปมองหลี่ฟาน

“เถ้าแก่ ช่วยถ่ายรูปให้หน่อย รีบถ่ายจะได้รีบปล่อยมันลงน้ำ ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้อยู่บนบกนานไม่ได้ นานไปเดี๋ยวมันจะตายเอา”