บทที่ 60 สมาชิกกลุ่มพุ่งกระฉูด

พอได้ยินแบบนั้น หลี่ฟานไม่ได้คิดอะไรมาก แต่หลี่เฉียงที่อยู่ข้างๆ นี่สิ ลุ้นจนตัวเกร็ง รีบเข้าไปช่วยพ่อหนุ่มตรงหน้าอุ้มปลาออกจากสวิง

หลี่ฟานรับโทรศัพท์มือถือที่หูเยว่ยื่นให้ เปิดกล้องแล้วรัวชัตเตอร์ใส่สุขทุกข์ปล่อยวางที่กำลังกอดปลาเฉาดำตัวใหญ่อยู่ไม่ยั้ง

"เอาละ ฟินแล้วครับ เสียดายที่บ่อเถ้าแก่ไม่มีตาชั่ง ไม่งั้นคงได้ชั่งดูสักหน่อยว่าหนักเท่าไร"

สุขทุกข์ปล่อยวางพูดพลางทำหน้าเสียดาย ก่อนจะเตรียมก้าวขึ้นคันดินเพื่อเอาปลาไปปล่อยคืน

หลี่ฟานที่อยู่ข้างๆ รีบตะโกนรั้งไว้ แล้วหันไปมองหลี่เฉียง

"เอ้อ พ่อ บ้านพ่อรองมีตาชั่งไม่ใช่เหรอ"

หลี่เฉียงลังเลเล็กน้อย เหลือบมองปลาเฉาดำตัวใหญ่ที่อ้าปากพะงาบๆ ไม่หยุด จากนั้นก็พยักหน้าเมื่อเห็นสายตาจริงจังของหลี่ฟาน

"พ่อขี่รถไปเอาตาชั่งที่บ้านพ่อรองมาที พวกเรามาดูกันว่าปลาตัวนี้มันหนักเท่าไรกันแน่"

หลี่เฉียงพยักหน้ารับ สาวเท้ายาวๆ กระโดดขึ้นซาเล้ง บิดคันเร่งจนมิด ปล่อยให้รถพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันดังกุกกักๆ ไปตามทางลูกรังขรุขระแว่วมาแต่ไกล

พวกชาวบ้านทั้งหนุ่มทั้งแก่ริมตลิ่งก็พากันขยับเข้ามาล้อมวง บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็ชวนคุย

"ไอ้หนุ่มนี่เก่งชะมัด ตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ยังตกขึ้นมาได้"

"ปลาตัวนี้อย่างต่ำต้องมี 50 ชั่งแน่ๆ ดูหัวมันสิ ยาวกว่าเท้าฉันอีก"

"พ่อหนุ่มนี่นิสัยดีจริงๆ อุตส่าห์จะปล่อยกลับลงไปด้วย"

คนในหมู่บ้านผลัดกันพูดคนละประโยคสองประโยค จนสุขทุกข์ปล่อยวางเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาตอบรับทุกคนไปพลาง หยิบผ้าขนหนูมาชุบน้ำในบ่อให้เปียกชุ่มแล้วโปะคลุมหัวปลาเอาไว้

หลี่ฟานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ นึกสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร สุขทุกข์ปล่อยวางเห็นสีหน้าของเขาจึงเอ่ยปากอธิบาย

"ปลาพอขึ้นจากน้ำแล้ว ถ้าเอาผ้าปิดตาไว้ มันจะรอดได้นานขึ้นครับ"

หลี่ฟานพยักหน้าเหมือนเพิ่งตาสว่าง ได้ความรู้อีกแล้ว ถึงเขาจะรู้ดีว่าปลามังกรเฝ้าบ่อไม่มีวันตาย แต่ในอนาคตบ่อปลาของเขาจะไม่ปล่อยปลาไซซ์ใหญ่ลงไปอีกหรือไง

พอหาเงินได้ คนมาเล่นเยอะขึ้น ยังไงก็ต้องปล่อยปลาลงไปอยู่ดี

เคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ในการลดการสูญเสียของปลา เรียนรู้เอาไว้ไม่มีอะไรเสียหายแน่นอน

ไม่นานนัก ท่ามกลางเสียงกระแทกกุกกักๆ หลี่เฉียงก็ขี่ซาเล้งกลับมาจอดข้างบ่อปลา โดยมีพ่อรองนั่งจับตาชั่งอยู่ตรงกระบะหลัง

"ชั่งบนรถนี่เลยแล้วกัน"

หลี่ฟานเอ่ยขึ้น ก่อนจะช่วยสุขทุกข์ปล่อยวางอุ้มปลาเดินไปข้างหน้า พอมีผ้าเปียกคลุมไว้ เจ้าปลาก็สงบลงไปเยอะ

ทั้งคู่เดินมาถึงข้างรถ ถึงได้เห็นว่ามีตะกร้าพลาสติกอยู่อีกใบ ทว่ามันเล็กเกินไป ใส่ปลาลงไปไม่ได้ทั้งตัว แต่ก็ยังดีกว่าวางบนเครื่องชั่งดิจิทัลโดยตรง

พอยัดปลาลงในตะกร้า หางของมันก็ยังชี้โด่งขึ้นมาสูงลิ่ว ทุกคนต่างล้อมวงจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอเครื่องชั่งที่กำลังวิ่งเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

"53 ชั่ง คุณพระช่วย!"

"ตัวใหญ่จริงๆ เอาไปทำปลาเค็มคงอร่อยน่าดู"

"ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มึงจะเอาไปทำปลาเค็มเนี่ยนะ เสียของหมด ต้องใช้เวลากี่ปีมันถึงจะโตได้ขนาดนี้วะ"

หลี่ฟานไม่ได้สนใจเมือกปลาที่เปื้อนมือ เขารีบหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายไว้สองสามรูป แล้วส่งมือถือให้หูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จากนั้นจึงช่วยหลี่เฉียงยกปลาปล่อยกลับลงบ่อไป เรียกเสียงฮือฮาชื่นชมจากพวกชาวบ้านได้อีกรอบ

ปลามังกรเฝ้าบ่อที่ถูกปล่อยคืนสู่สายน้ำสะบัดหางทีหนึ่ง ก่อนจะดำดิ่งลงไปแล้วหายลับไปในพริบตา

หลี่ฟานหยิบถังตักน้ำของสุขทุกข์ปล่อยวางขึ้นมา ตักน้ำมาล้างมือจนคราบเมือกสะอาดหมดจด แล้วเดินไปหาหูเยว่ รับเงินสด 300 หยวนที่เธอยื่นให้

เดิมทีพวกผู้ชายในหมู่บ้านเตรียมจะแยกย้ายกันกลับแล้ว พอเห็นแบงก์ร้อยสีแดงสดปึกนั้นเข้า ก็พากันชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามุงดูต่อ

หลี่ฟานเดินตรงไปหาสุขทุกข์ปล่อยวางที่กำลังล้างมืออยู่ แล้วยื่นเงินให้

"อะไรกันครับเถ้าแก่ ผมบอกแล้วไงว่าไม่เอาเงินรางวัลน่ะ"

"เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น กฎต้องเป็นกฎ ผมเปิดบ่อตกปลา ถ้าใจไม่ถึงพอจะมาเปิดได้ยังไง"

หลี่ฟานยิ้ม ไม่ฟังคำปฏิเสธของอีกฝ่าย แล้วยัดเงินใส่มือสุขทุกข์ปล่อยวางทันที

"คราวหน้ามาอีก ตกได้อีก ผมก็ให้อีก ไม่มีอั้น!"

คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ตาแทบจะถลนออกมา ชั่วขณะนั้นไม่มีใครรู้จะพูดอะไรดี

พอเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ฝูงชนถึงได้ทยอยเดินกลับไปทางถนนใหญ่ แต่ก็ยังไม่ยอมแยกย้าย เดินคุยกระซิบกระซาบกันไปตลอดทาง

"นึกว่าไอ้ลูกชายบ้านหลี่เฉียงจะทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ที่ไหนได้ ทำการค้าแบบนี้เนี่ยนะ เฮ้อ"

"ไม่เข้าใจจริงๆ ตกปลาได้ตัวหนึ่งให้ตั้ง 300 นี่มันเอาเงินมาแจกชัดๆ"

"ฉันได้ยินพ่อหนุ่มนั่นบอกว่า วันนี้เขามาตกฟรีแบบไม่ต้องเสียเงินด้วยนะ เท่ากับได้เงินฟรีๆ 300 เลยสิ"

"อ้าว มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ต่อให้มีสมบัติกองเท่าภูเขาก็พังหมดถ้าผลาญแบบนี้ เฮอะ สงสัยจะเจ๊งในเร็วๆ นี้แน่"

"ก็ใช่น่ะสิ คนเขาก็บอกอยู่ว่าไม่เอา ยังจะไปยัดเยียดให้เขาอีก ค้าขายประสาอะไรของมันวะ"

"นั่นสิ เงิน 300 นี่จะให้ใครดูกันเชียว ถ้าคนมาเล่นกันเยอะๆ ก็ว่าไปอย่าง ยังพอมีพยานเห็นบ้าง แต่นี่มีไอ้หนุ่มตกปลาอยู่คนเดียว ยังจะไปยัดให้ตั้ง 300"

…

หลี่ฟานอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต เรียกหน้าต่างรีโมตออกมา แล้วกดปิดปุ่มโหมดฮุบกระจายที่ยังคงกะพริบอยู่ ถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาควักซองบุหรี่ออกมายื่นให้พ่อรองตัวหนึ่ง หลี่เฉียงโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะขี่ซาเล้งพาพ่อรองกับตาชั่งไปส่งคืนที่บ้าน

"ไอ้เฉียง มึงขี่ช้าๆ หน่อยนะเว้ย นั่งรถมึงแล้วใจกูจะวาย"

หลี่ฟานหัวเราะ คาบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันออกมาอย่างสบายอารมณ์ หูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้เขา

"งั้นแม่ก็กลับก่อนนะ"

หลี่ฟานพยักหน้ารับ พอหูเยว่เดินจากไป เขามองไปยังสุขทุกข์ปล่อยวางที่กำลังนั่งกอดมือถือยิ้มแป้นอยู่บนกล่องตกปลา แล้วตัวเองก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง ก้มหน้าดูกล้องในมือถือบ้าง

พอรวมกับคลิปที่หูเยว่ถ่ายไว้ วันนี้มีคลิปปลาเฉาดำตัวใหญ่เกือบสิบกว่าคลิปแล้ว แม้กระทั่งตอนที่หลี่ฟานยื่นเงินให้สุขทุกข์ปล่อยวาง หูเยว่ก็ถ่ายเก็บไว้ได้หมด ทำให้หลี่ฟานดูแล้วอดพยักหน้าด้วยความพอใจไม่ได้

แบบนี้มันดึงดูดสายตาคนได้ดีกว่าพวกสลิปโอนเงินเยอะ!

เมื่อเห็นการแจ้งเตือนของวีแชตที่เด้งขึ้นมารัวๆ หลี่ฟานก็เปิดแอปด้วยความคาดหวัง แค่เวลาสิบกว่านาที ข้อความก็พุ่งทะลุ 99+ ไปแล้ว

พอแตะเข้าไปในกลุ่มแชต เขาก็ต้องประหลาดใจกับภาพที่เห็น สมาชิกในกลุ่มเพิ่มขึ้นจากเมื่อเช้า 18 คน กลายเป็น 43 คนไปแล้ว

หืม 44 แล้ว มีคนใหม่กดเข้ามาอีกคน

หลี่ฟานเลื่อนหน้าจอขึ้นไปบนสุดของประวัติการคุย แล้วเริ่มไล่อ่าน

หวงหวง: "ปลาเฉาดำยักษ์??? เชี่ยเอ๊ย!"

หวงหวง: "เวรเอ๊ย งานการแม่งทำไม่ลงแล้วโว้ย"

คันหักเป็นประจำ: "เชี่ยจริงดิ? ซัดขึ้นมาได้เหรอวะ?"

โจวโจว: "ฮะ? ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?"

สุขล้นใจ: "กางเกงในเถ้าแก่โดนถอดเกลี้ยงแล้วมั้ง ป่านนี้นั่งร้องไห้อยู่แน่ๆ"

ยาคูลท์: "เมืองหลูโจวมีบ่อตกปลาที่เจ๋งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะเนี่ย? ตัวนี้ต้องมี 50 ชั่งแน่ๆ"

หวงหวง: "ก็บอกพวกมึงตั้งนานแล้วว่ามีตัว 50 ชั่ง พวกมึงก็ไม่เชื่อกันเอง"

จากนั้นก็เป็นรูปถ่ายแบงก์แดงร้อยหยวน 3 ใบที่สุขทุกข์ปล่อยวางเพิ่งถ่ายลงไป

สุขทุกข์ปล่อยวาง: "เถ้าแก่มาช่วยช้อนปลาให้ ผมบอกแล้วว่าไม่เอาเงินรางวัล ขอแค่ได้เย่อมันๆ ก็พอแล้ว แต่พี่แกยัดเยียดใส่มือผมมาจนได้"

สุขทุกข์ปล่อยวาง: "การบริการของเถ้าแก่ดีมากจริงๆ สมคำร่ำลือของพวกพี่ๆ ก่อนหน้านี้เลยครับ เตรียมจะเปิดเมมเบอร์แล้วเนี่ย"

หวงหวง: "มึงฝันไปเถอะ เหล่าหลี่ยังไม่เปิดรับเมมเบอร์เลย ต่อให้เปิด กูคนนี้นี่แหละจะเปิดคนแรก"

โจวโจว: "ใช่ไหมล่ะ บริการเขาดีสุดยอดจริงๆ นะ"