บทที่ 61 กล้องวงจรปิด

หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นพวกสายซุ่มเงียบหรือขาคุยประจำกลุ่ม ต่างก็เริ่มดึงคนรู้จักเข้ามากันยกใหญ่

คันหักเป็นประจำ: "เชี่ย พวกมึงดึงคนมาเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวเถ้าแก่โดนเล่นจนเจ๊งจะทำไงวะ"

ยาคูลท์: "มึงเองก็ดึงมาตั้งเจ็ดแปดคน ยังมีหน้ามาพูดอีก~ กูดึงมาแค่เพื่อนสนิทสองคนเอง"

สุขล้นใจ: "อืม พรุ่งนี้ต้องรีบไปลุยกับเถ้าแก่แต่เช้า ไม่งั้นกางเกงในแกคงโดนคนอื่นถอดเกลี้ยงแน่"

หลี่ฟานมองข้อความที่เลื่อนผ่านหน้าจอไม่หยุดจนยิ้มแก้มแทบปริ เขาคัดเลือกวิดีโอและรูปที่เพิ่งถ่ายไว้แล้วส่งลงไปในกลุ่ม

พร้อมกันนั้นก็เลือกรูปสองสามใบโพสต์ลงในโมเมนต์ ตอนนี้อาจจะยังไม่ค่อยเห็นผลเท่าไร เพราะยังมีเพื่อนในวีแชตที่เป็นนักตกปลาไม่มากพอ แต่ถ้ามีเพื่อนเยอะขึ้นเมื่อไหร่ล่ะก็ ซี้ด… ลงรูปปลาที่ตกได้ทุกวัน มีหวังพวกนั้นได้น้ำลายสอจนอกแตกตายแน่

ยาคูลท์: "เถ้าแก่ พรุ่งนี้ยังมีที่ว่างไหมครับ?"

หวงหวง: "อย่าไปถามว่ามีที่ไหม ลุยเลยดีกว่า เถ้าแก่ไม่อยู่ก็เคาะประตู ไม่มีที่ก็นั่งขุดจุดตกปลาเอา ตกไม่ได้ก็สูบน้ำออกจากบ่อไปเลย~"

คันหักเป็นประจำ: "เถ้าแก่สั่นเป็นเจ้าเข้าแล้วมั้ง คืนนี้คงนอนไม่หลับแหงๆ"

สุขทุกข์ปล่อยวาง: "ไม่คุยละพวกมึง กูจะตกต่อละ~ เถ้าแก่บริการดีชิบหาย ขออวยยศเลย~"

สุขล้นใจ: "น่าอิจฉามึงจริงๆ ว่ะ~ พรุ่งนี้กูต้องไปลองสัมผัสบริการของเถ้าแก่บ้างแล้ว~"

…

"เถ้าแก่ ที่นี่มื้อเที่ยงกินข้าวยังไงเหรอครับ~"

หลี่ฟานกำลังอ่านข้อความในกลุ่มอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็ได้ยินสุขทุกข์ปล่อยวางตะโกนถามมาจากด้านข้าง

"อ๋อ ข้าวกล่องที่นี่คิดคนละ 20 หยวนครับ เป็นกับข้าวบ้านๆ แม่ผมทำเอง"

"งั้นมื้อเที่ยงจัดมาให้ผมกล่องหนึ่งนะ~"

สุขทุกข์ปล่อยวางพูดพลางนวดไหล่ตัวเองไปด้วย

หลี่ฟานพยักหน้า กำลังจะบอกพ่อกับแม่ แต่พอเห็นสุขทุกข์ปล่อยวางเริ่มเก็บคันเบ็ด จึงถามด้วยความแปลกใจ

"อ้าว ทำไมเก็บคันแล้วล่ะครับ? ไม่ตกต่อแล้วเหรอ?"

"ตกสิครับ แต่เย่อกับปลาเฉาดำตัวใหญ่จนปวดแขนไปหมด เลยว่าจะเปลี่ยนเป็นคันเล็กตกพวกปลาบรีมเล่นแทน"

สุขทุกข์ปล่อยวางยิ้มร่าตอบกลับมา

"ได้เลยครับ ตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจ อย่าเห็นว่าได้ตกฟรีแล้วออมมือให้ผมล่ะ~"

หลี่ฟานหัวเราะร่า จากนั้นเปิดวีแชตขึ้นมา กำลังจะบอกหูเยว่ให้เตรียมข้าวกล่องเพิ่มอีกหนึ่งที่ ก็เหลือบไปเห็นจุดสีแดงตรงรายชื่อผู้ติดต่อ

มีคำขอเพิ่มเพื่อนส่งเข้ามาทั้งหมดแปดคน

พอเห็นแบบนี้ เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที นักตกปลาพวกนี้ล้วนเคยมาที่บ่อตกปลาแล้วทั้งนั้น การที่แอดมาแบบนี้ก็แปลว่าคิดจะมาตกปลาที่นี่แน่นอน

เขารีบกดรับเพื่อนอย่างรวดเร็ว

พอกดรับเสร็จแล้วกลับมาที่หน้ารายชื่อ ก็เห็นว่ามีข้อความส่งเข้ามาแล้ว หลี่ฟานเหลือบมองสุขทุกข์ปล่อยวางแล้วเอ่ยปากบอกลา ไม่คิดจะอยู่ตรงนี้ต่อ เขารีบหยิบเก้าอี้พับตัวเล็กกับขวดเครื่องดื่มแล้ววิ่งตรงไปยังถนนทันที

พวกลูกค้าใหม่ต้องกลับไปค่อยๆ คุยที่บ้าน ปลาเฉาดำตัวใหญ่ก็ตกขึ้นมาได้แล้ว วิดีโอก็ถ่ายไว้แล้ว ตอนนี้ถึงเวลาต้องเตรียมตัวต้อนรับลูกค้าใหม่เสียที

คิดได้ดังนั้น เขาก็ก้าวเท้าฉับๆ เดินกลับด้วยอารมณ์ดีสุดขีด

เดินไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นหลี่เฉียงขี่รถซาเล้งสวนมา คาดว่าคงนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่มีรถ เลยตั้งใจขี่เอามาให้

หลี่ฟานโยนเก้าอี้กับเครื่องดื่มใส่ท้ายรถ แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งข้างๆ

"พ่อ พรุ่งนี้บ่อเราได้บินทะยานแน่!"

"จริงเรอะ คนในหมู่บ้านพากันพูดว่าแกจวนจะเจ๊งอยู่รอมร่อแล้วเนี่ย"

"พ่อไปฟังพวกนั้นทำไม ไร้สาระน่า พ่อก็อยู่ในกลุ่มไม่ใช่เหรอ"

"ในกลุ่มมีอะไรล่ะ ฉันไม่ได้เปิดดูเลย"

หลี่ฟานที่นั่งอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก เพราะเอาเข้าจริงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครฟันธงสักคนว่าจะมาตกปลาที่นี่ในวันพรุ่งนี้

"พ่อ เดี๋ยวบอกแม่ให้หุงข้าวเพิ่มอีกหน่อยนะ กับข้าวไม่ต้องทำเพิ่มหรอก เอาแบบที่บ้านเรากินกันตามปกตินั่นแหละ"

"เออ ได้ แล้วแกไม่เข้าบ้านไปด้วยกันเหรอ"

"ผมต้องคอยตอบลูกค้าใหม่อะสิพ่อ"

สองพ่อลูกคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย พอรถจอดสนิทหน้าประตูบ้าน หลี่ฟานก็กระโดดลงจากรถแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเตี้ยหน้าบ้านทันที เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากมวนหนึ่ง พลางก้มหน้าก้มตาไล่กดรับคำขอเป็นเพื่อน

สิบนาทีต่อมา หลี่ฟานก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแล้วดีดตัวลุกพรวดจากม้านั่ง ดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย เขารีบเผ่นขึ้นซาเล้งแล้วบิดคันเร่งพุ่งออกไปทันที

"แกจะไปไหนน่ะ?"

หลี่เฉียงที่นั่งเล่นกับเจาไฉอยู่ข้างๆ มองตามทิศทางที่หลี่ฟานขี่รถออกไป เห็นว่าไม่ใช่ทางไปบ่อตกปลาก็ตะโกนถามไล่หลัง

"ไปรับพัสดุครับ กล้องวงจรปิดมาถึงแล้ว~"

ซาเล้งเลี้ยวหักศอกด้วยความเร็วสูงจนล้อข้างหนึ่งลอยขึ้นจากพื้น หลี่ฟานสัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดหวีดหวิวข้างหู อารมณ์ดีสุดๆ

พอรับพัสดุเสร็จ เขาก็ไม่รอช้า ขี่รถกลับมาจอดหน้าประตูบ้านทันที

"พ่อ เราสองคนไปติดกล้องวงจรปิดกันไหม?"

"แกติดเป็นเหรอ? ของแบบนี้มันต้องให้ช่างมืออาชีพมาทำไม่ใช่รึไง?"

"ง่ายจะตาย แค่แขวนขึ้นไปก็เสร็จแล้ว วิธีตั้งค่าก็มีคู่มือบอกอยู่เนี่ย~"

"แกศึกษาให้เข้าใจอยู่ที่บ้านก่อนค่อยไปเถอะ จะได้เวลากินข้าวแล้ว อีกอย่าง ที่บ้านก็ไม่มีบันไดสักอัน"

ได้ยินพ่อทักแบบนั้น หลี่ฟานก็เกาหัวแกรกๆ มัวแต่ตื่นเต้นกับข้อมูลจากลูกค้าจนลืมไปเลยว่าใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว

เขายกกล่องพัสดุลงจากรถ พอหยิบกุญแจซาเล้งมากรีดเปิดกล่อง หลี่เฉียงก็ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

"ไอ้เครื่องนี้ไม่ต้องเดินสายไฟจริงๆ เหรอ?"

"ไม่ต้องหรอก ด้านบนนี่แผงโซลาร์เซลล์ไงพ่อ~"

สองพ่อลูกนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ช่วยกันลูบๆ คลำๆ สำรวจเครื่อง หลี่เฉียงที่เดิมทีอุ้มเจาไฉอยู่ก็วางมันลงข้างตัว แล้วหันเหความสนใจทั้งหมดมาที่กล้องวงจรปิดตัวนี้แทน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หูเยว่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเอือมระอา

"พวกแกสองคนกินข้าวให้เสร็จก่อนค่อยศึกษากันต่อไม่ได้รึไง ข้าวกล่องของพ่อหนุ่มคนนั้นตักใส่กล่องเสร็จตั้งนานแล้วนะ ไอ้ฟาน แกจะไปส่งเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย?"

หลี่ฟานได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นกะพริบตาปริบๆ

"ข้าวเสร็จแล้วเหรอครับ? งั้นผมเอาไปส่งเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นหยิบข้าวกล่องที่แพ็กเรียบร้อย พร้อมหยิบโค้กแช่เย็นไปอีกขวด กระโดดขึ้นซาเล้งแล้วบิดคันเร่งพุ่งตรงไปยังบ่อตกปลาทันที

มองแต่ไกลก็เห็นสุขทุกข์ปล่อยวางกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่ พอได้ยินเสียงรถซาเล้ง อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นเดินมารับ

"ข้าวกล่องมาแล้วครับ~"

"ฮ่าๆ กำลังรอข้าวกล่องมื้อนี้อยู่พอดีเลย"

สุขทุกข์ปล่อยวางพูดพลางรับกล่องข้าวที่หลี่ฟานยื่นให้

"ฮ่าๆ เมื่อกี้ผมมองมาจากข้างทาง เห็นพี่เล่นแต่มือถือเลยนะ?"

หลี่ฟานหยิบโค้กจากกระบะท้ายรถส่งให้ แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"โธ่ หลังจากตกปลาเฉาดำตัวใหญ่ตัวนั้นได้แล้ว ปลาเล็กพวกนี้จะไปมีความหมายอะไรอีกล่ะครับ ฮ่าๆ"

สุขทุกข์ปล่อยวางรับโค้กเย็นเจี๊ยบมาถือไว้แล้วเดินกลับไปที่จุดตกปลาพลางหัวเราะร่วน

"โอ้โห กับข้าวไม่เลวเลยนี่!"

สุขทุกข์ปล่อยวางเปิดฝากล่องข้าวออก พูดไปพลางคีบกับข้าวเข้าปากไปหนึ่งคำ

"ฮ่าๆ มันแน่นอนอยู่แล้วครับ"

หลี่ฟานยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ตอนที่หยิบมาจากบ้านเขาเหลือบมองดูแล้ว มีหมูตุ๋นน้ำแดง ถั่วแระต้มผัดเนื้อ หมูผัดพริก กุนเชียงนึ่ง รวมสี่อย่าง ข้าวกล่องแบบนี้คิด 20 หยวน ไม่เกินไปเลยสักนิด~

"ค่าข้าวกับค่าโค้กผมเพิ่งโอนให้เมื่อกี้นะครับ"

"ได้ครับ งั้นผมกดยืนยันรับเงินเลยนะ"

หลี่ฟานพยักหน้ายิ้มๆ เลี้ยงโค้กขวดแรกไปแล้วก็ถือว่าแล้วกันไป เพราะเดิมทีก็ไม่ได้เป็นลูกค้ารายใหญ่กระเป๋าหนักอะไร โค้กขวดที่สองนี้ยังไงก็ต้องคิดเงินอยู่แล้ว