บทที่ 62 เตรียมวัตถุดิบทำอาหาร

หลี่ฟานยืนคุยเรื่อยเปื่อยอยู่ริมบ่อปลากับสุขทุกข์ปล่อยวางอีกสองสามประโยค จึงค่อยขี่รถกลับบ้าน

พอถึงบ้าน พ่อกับแม่ก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

“โธ่ รอผมทำไมเนี่ย พ่อกับแม่กินก่อนได้เลยครับ”

หลี่ฟานพูดพลางรีบมุดเข้าห้องน้ำไปล้างมือ

“คนในบ้านมีอยู่แค่สามคน กินข้าวยังต้องแยกกันกิน มันจะไปมีความหมายอะไร”

หูเยว่พูดเปรยขึ้นมา หลี่เฉียงก็รีบเออออตามทันที

“ใช่ๆ ถูกต้องแล้ว”

“ฮ่าๆ พ่อ วันนี้ไม่ดื่มเหล้าเหรอครับ?”

หลี่ฟานเช็ดมือกับเสื้อลวกๆ แล้วนั่งแหมะลง เหลือบมองหลี่เฉียง

“อืม ไม่ดื่มแล้ว รีบกินให้เสร็จแล้วเราสองคนจะได้ไปศึกษากล้องวงจรปิดกันต่อ”

หลี่เฉียงพูดจบก็ยกชามข้าวขึ้นมาตักกิน

ช่วงเช้าสองพ่อลูกศึกษากล้องวงจรปิดไปเกือบหมดแล้ว การตั้งค่าพื้นฐานบางอย่างก็จัดการเรียบร้อย พอกินข้าวเสร็จปรับแก้อีกนิดหน่อยก็เอาไปติดที่บ่อตกปลาได้เลย

ฟังก์ชันการใช้งานถือว่าครบครันมาก สามารถกำหนดพื้นที่เฝ้าระวังได้ ทันทีที่มีคนก้าวเข้ามา ลำโพงเสียงดังจะส่งเสียงแจ้งเตือน ซึ่งข้อความเสียงเตือนนี้สามารถเปลี่ยนเองได้

แถมตัวกล้องยังหันติดตามเป้าหมายอัตโนมัติและซูมภาพได้ด้วย มีของชิ้นนี้แล้ว เรื่องคนจะมาขโมยปลาก็แทบไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

ถัดมาคือฟังก์ชันอินเตอร์คอม วันข้างหน้าถ้าลูกค้าที่บ่อตกปลาอยากได้เครื่องดื่มหรือข้าวกล่อง ก็แค่ตะโกนบอกหน้ากล้อง ทางนี้ก็ได้ยินทั้งหมด และยังพูดตอบกลับไปได้ด้วย

“อืมๆ บ้านไหนมีบันไดยาวบ้างล่ะครับ เดี๋ยวคงต้องให้พ่อไปยืมแล้วล่ะมั้ง”

“แกไปยืมสิ บ้านเสี่ยวลิ่วกวายก็มี”

หลี่เฉียงพูดเสียงอู้อี้ หลี่ฟานยิ้มแล้วพยักหน้าเข้าใจ

บ้านเสี่ยวลิ่วกวาย พ่อของเขาไม่อยากไปก็เป็นเรื่องธรรมดา การต้องไปเรียกคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายตัวเองว่าอาหก มันกระดากปากพิลึกจริงๆ แต่หลี่ฟานไม่คิดอะไรมาก ช่วงวิ่งงานเซลส์หลายปีอยู่ข้างนอก จะให้เรียกปู่เรียกตาก็เคยเรียกมาหมดแล้ว

พอดีกับที่งานขุดบ่อใหญ่ใกล้จะเสร็จ ถือโอกาสแวะไปจ่ายค่าจ้างให้เขาด้วยเลย

“จริงสิแม่ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมติดกล้องเสร็จ เราสองคนเข้าอำเภอไปซื้อเนื้อกับผักกันเถอะ พรุ่งนี้น่าจะมีลูกค้ามาตกปลาหลายคนเลย”

ได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนี้ หลี่เฉียงกับหูเยว่ต่างหันขวับมามองด้วยความตกใจ

“กี่คนล่ะเนี่ย? ชัวร์แล้วเหรอ?”

หลี่เฉียงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลี่ฟานพยักหน้า มุมปากยกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ “ที่คอนเฟิร์มแน่นอนตอนนี้มี 12 คนแล้วครับ”

สิ้นเสียง หลี่เฉียงกับหูเยว่ก็อ้าปากค้าง

“คุณพระช่วย! 12 คน นั่นก็ 720 หยวนแล้วนะเนี่ย?!”

“ไม่แค่นั้นหรอกพ่อ ยังมีค่าน้ำ ค่าข้าวกล่อง แล้วไม่แน่อาจจะมีคนอยากซื้อไก่บ้านกลับไปอีกด้วยนะ”

หลี่ฟานหัวเราะชอบใจ

“ลูก คนเยอะมันก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าเกิดมีคนตกปลาใหญ่ได้เหมือนวันนี้อีก มันจะไม่ขาดทุนเหรอ?”

หูเยว่มองหลี่ฟานด้วยความกังวล

“ไม่เป็นไรหรอกแม่ ผมมีแผนรับมืออยู่แล้ว”

หลี่ฟานตอบอย่างมั่นใจ เขามีรีโมตอยู่ในมือ จะต้องไปกลัวอะไร

หูเยว่พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ก่อนจะหันไปมองหลี่เฉียง

“บ่ายนี้เราสองคนเข้าอำเภอไปซื้อของกันเถอะ เมื่อคืนลูกไม่ได้นอน ให้แกนอนพักเอาแรงตอนบ่ายสักหน่อย”

“อืม เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวให้เจ้าฟานจดรายการมาให้พวกเรา”

สองสามีภรรยาตกลงกันเสร็จสรรพ ไม่เปิดโอกาสให้หลี่ฟานได้ปฏิเสธเลยสักนิด

หลี่ฟานทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ พยักหน้ารับ ช่วงบ่ายเขาอาจจะปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ ที่บ่อตกปลายังมีคนตกปลาอยู่ เผื่อมีเรื่องอะไรจะได้ติดต่อเขาได้ทันที

สองพ่อลูกรีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว วางชามแล้วเช็ดปากอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็พุ่งตัวไปหากล้องวงจรปิดตรงหน้าประตู นั่งยองๆ ก้มหน้าก้มตาปรับแต่งกันต่อ

หูเยว่มองทั้งสองคนพลางส่ายหัวอย่างระอาใจ

“เอาล่ะ พอได้ที่แล้ว เดี๋ยวผมไปยืมบันไดบ้านเสี่ยวลิ่วกวายก่อนนะ”

หลี่ฟานพูดจบก็หยิบบุหรี่จินหว่านหนึ่งซองบนโต๊ะเขียนหนังสือยัดใส่กระเป๋า แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก

ส่วนหลี่เฉียงก็ยกกล้องวงจรปิดไปวางไว้ที่กระบะท้ายรถซาเล้ง

พอไปถึงหน้าบ้านเสี่ยวลิ่วกวาย ก็เห็นเขากำลังคาบไม้จิ้มฟันนั่งรับลมโกรกอยู่ที่ประตูใหญ่

“กินข้าวแล้วเหรอครับปู่หก”

“กินแล้ว แกก็กินแล้วสิ? จะไปบ่อตกปลาอีกล่ะสิ”

เสี่ยวลิ่วกวายทักทายอย่างไม่ถือตัว

“เปล่าครับ รอบนี้ผมมายืมบันไดหน่อย แล้วก็จะถามด้วยว่าบ่อใหญ่ใกล้เสร็จหรือยัง”

หลี่ฟานล้วงบุหรี่ในกระเป๋ายื่นส่งไปให้ เสี่ยวลิ่วกวายก็รับไป

“อยู่ในลานหลังบ้านนู่น ไปหยิบเอาเองเลย บ่อใหญ่คงต้องทำต่ออีกวันพรุ่งนี้ เกลี่ยหน้าดินให้เรียบหน่อย ถ้าไม่บดอัดให้แน่น วันไหนรั่วขึ้นมาล่ะก็จบเห่กันพอดี”

“โอ้โห ขอบคุณครับปู่หก ปู่หกนี่มืออาชีพจริงๆ อ้าว ตาทวดห้าไม่อยู่บ้านเหรอครับ?”

หลี่ฟานชะโงกหน้ามองเข้าไปในบ้านพลางเอ่ยถามยิ้มๆ

“ไม่อยู่ ไปเล่นไพ่นกกระจอกแล้ว”

เสี่ยวลิ่วกวายจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างฟินๆ แล้วลุกขึ้นเดินนำไปทางหลังบ้าน

“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปช่วยแกยกดีกว่า ของพรรค์นี้เกิดพลาดท่าหล่นทับตัวเองขึ้นมามันจะไม่ดี”

“ฮิๆ รบกวนปู่หกแล้วครับ”

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ เดินตามหลังเสี่ยวลิ่วกวายไป

“บันไดนี่ไม่ได้ใช้นานแล้ว แกจะเอาไปทำอะไรเนี่ย? ขึ้นหลังคาบ้านเหรอ?”

เสี่ยวลิ่วกวายช่วยยกข้าวของเกะกะออกพลางถาม

“อ๋อ ผมจะเอากล้องวงจรปิดไปติดที่บ่อตกปลาครับ ไม่อย่างนั้นพ่อนอนไม่หลับทั้งคืน ร่างกายจะพังเอา”

“กตัญญูดีแท้เชียวแกเนี่ย”

เสี่ยวลิ่วกวายเอ่ยแซว ก่อนจะยกบันไดไม้ไผ่ที่พิงอยู่ในลานบ้านขึ้นมาในทีเดียว

“จริงสิ ได้ยินว่าวันนี้แกขาดทุนเหรอ? เสียไปตั้ง 300 หยวน?”

หลี่ฟานเกาหัวพลางยิ้มเจื่อน “ปู่หก ทำไมรู้ไปหมดเลยล่ะครับ รถขุดติดเรดาร์ไว้ด้วยเหรอเนี่ย”

เสี่ยวลิ่วกวายหัวเราะร่า “เรื่องของแกน่ะ ชาวบ้านเขาลือกันไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว”

หลี่ฟานหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ตอบอะไร นึกไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าพรุ่งนี้คนพวกนั้นเห็นคนนั่งตกปลาจนแน่นขอบบ่อ จะทำสีหน้ายังไงกัน

เสี่ยวลิ่วกวายคาบบุหรี่พลางแบกบันไดแล้วหันมามองหลี่ฟาน “แกจะออกทางประตูหน้าหรือประตูหลังล่ะ?”

“ประตูหน้าดีกว่าครับ รถผมจอดอยู่หน้าบ้าน”

เสี่ยวลิ่วกวายพยักหน้า มือขวาขยับเบาๆ ปลายบันไดไม้ไผ่ยาวก็ก้มต่ำลอดผ่านช่องประตูไปอย่างคล่องแคล่ว

ยังไม่ทันที่หลี่ฟานจะได้ตอบสนอง เสี่ยวลิ่วกวายก็แบกบันไดไม้ไผ่ยาว 5 เมตรมาถึงหน้าประตูใหญ่เรียบร้อยแล้ว

“ปู่หกโคตรเจ๋ง เทพสุดๆ ไปเลยครับ”

“เอาล่ะ เอาไปใช้เถอะ ฉันจะไปนอนกลางวันสักหน่อย ตอนบ่ายต้องไปทำงานที่บ่อแกต่อ”

เสี่ยวลิ่วกวายยิ้มพลางโบกมือ

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ บอกลาเสี่ยวลิ่วกวายแล้วเดินกลับมาหน้าบ้านตัวเอง

“ทำไมแกไม่แบกบันไดกลับมาด้วยล่ะ?”

หลี่เฉียงนั่งสูบบุหรี่อยู่บนม้านั่งข้างรถซาเล้ง เหลือบตามองหลี่ฟาน

“ก็เดี๋ยวต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้วนี่ครับ อีกอย่างมันยาวขนาดนั้นผมแบกไม่ไหวหรอก อีกอย่างนะ ถึงเขาจะมีศักดิ์เป็นผู้ใหญ่กว่าพ่อ แต่พ่อจะหลบยังไง เขาก็ยังถือเป็นผู้ใหญ่อยู่ดีนั่นแหละ”

หลี่ฟานเบะปาก

“ไอ้ลูกเวร แกพูดอะไรของแกเนี่ย!”

หลี่เฉียงโมโหจนแทบจะกระโดดลงมาเตะก้นสั่งสอน

“อย่ามัวแต่ทะเลาะกัน รีบไปติดตั้งให้เสร็จแล้วกลับมา จะได้รีบเข้าอำเภอ!”

หูเยว่ที่กำลังเก็บถ้วยชามอยู่ในห้องโถงตะโกนเตือน พอเห็นว่าสองคนเลิกเถียงกันแล้ว เธอจึงค่อยเดินกลับเข้าครัวไป

“ไปเถอะๆ ปู่หกบอกว่าจะนอนกลางวัน พ่อไม่เจอหน้าเขาหรอก”

“แกยังจะพูดอีก!”