บทที่ 63 ไอศกรีมแท่ง

ตรงกลางระหว่างบ่อใหญ่ บ่อเล็ก และถนนดิน มีเสาไฟฟ้าต้นหนึ่งตั้งอยู่พอดี ทั้งความสูงและมุมกล้อง เรียกว่าติดกล้องวงจรปิดตรงนี้ได้ครอบคลุมเหลือเฟือ

สุขทุกข์ปล่อยวางมองดูสองพ่อลูกง่วนอยู่กับการทำงานด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งเข้าไปในกลุ่มนักตกปลา

สุขทุกข์ปล่อยวาง: “เถ้าแก่ผู้ขยันขันแข็ง~ [รูปภาพ]”

คันหักเป็นประจำ: “แหม นายนี่นะ ทำเอาเถ้าแก่กลัวจนต้องรีบติดกล้องข้ามวันข้ามคืนเลยเหรอเนี่ย แอบใช้เบ็ดมีเงี่ยงมาใช่ไหมล่ะ~”

สุขล้นใจ: “ผมอ่านกฎกลุ่มทะลุปรุโปร่งแล้ว เพื่อเตรียมพร้อมออกศึกวันพรุ่งนี้ บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่าไม่ห้ามเบ็ดมีเงี่ยงครับ ฮ่าๆ”

หวงหวง: “ไม่ได้เจอกันไม่กี่วันเปลี่ยนไปอีกแล้ว ไม่ได้การ พรุ่งนี้ฉันจะไปตกปลา จะไปลุยกับปลาเฉาดำตัวใหญ่ งานเวรงานกรรมแบบนี้ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ”

ยาคูลท์: “มันต้องยังงั้นสิ ทำงานบ้าอะไรจะได้วันละสามร้อยหยวนกันล่ะ?”

…

“แกดูซิว่าความสูงพอหรือยัง”

บันไดไม้ไผ่พาดอยู่กับเสาไฟฟ้า หลี่เฉียงยืนอยู่บนขั้นบนสุด ก้มลงมองหลี่ฟานที่จับบันไดอยู่ด้านล่าง

หลี่ฟานเงยหน้ามอง สำรวจรอบทิศทาง

“ได้เลยครับ เป๊ะมาก”

ตอนแรกหลี่ฟานกะจะปีนขึ้นไปเอง แต่พอขึ้นบันได ขาสองข้างดันสั่นพั่บๆ อย่าว่าแต่จะถือแผงโซลาร์เซลล์กับกล้องวงจรปิดด้วยมือเดียวเลย หลี่เฉียงที่อยู่ข้างล่างทนดูไม่ไหว

สุดท้ายเลยปีนขึ้นไปเอง แล้วให้หลี่ฟานคอยจับบันไดไว้ให้

“งั้นแกลองดูในมือถือซิว่าใช้ได้ไหม”

“พ่อลงมาก่อนสิครับ”

“จะรีบลงไปทำไม มั่นคงดีจะตาย มีปัญหาอะไรจะได้ปรับตรงนี้เลย”

หลี่เฉียงพูดอย่างไม่ยี่หระ

หลี่ฟานหมดปัญญา จำต้องใช้มือข้างหนึ่งจับบันได อีกข้างหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด

“ได้แล้ว ภาพชัดแจ๋วเลยครับ”

“งั้นก็โอเค”

หลี่เฉียงพูดพลางค่อยๆ ไต่บันไดลงมาอย่างคล่องแคล่ว พอก้าวถึงพื้นก็จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบมวนหนึ่ง มองดูกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“จริงสิ ลองทดสอบระบบส่งเสียงเตือนนั่นดูหน่อยซิ?”

หลี่เฉียงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหมุนตัวเดินไปตามทางแยกต่างๆ

เขาเดินเข้าออกอยู่หลายรอบ ก่อนจะหันมามองหลี่ฟานด้วยสีหน้างุนงงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม หลี่ฟานเกาหัวแกรกๆ

“เอ่อ…ผมลืมเปิดน่ะครับ”

เขากดเปิดสวิตช์ส่งเสียงเตือนในแอป แล้วก้าวเท้าเข้าไปในเขตเตือนภัยที่ตั้งค่าไว้

“คุณได้เข้าสู่พื้นที่ตรวจจับของกล้องวงจรปิดแล้ว!”

เสียงดังลั่นสนั่นก้องไปทั่วบริเวณบ่อตกปลา ทำเอาทั้งสามคนที่อยู่ริมบ่อสะดุ้งโหยง

“เชี่ย เสียงดังขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

“เสียงดังแบบนี้น่ะดีแล้ว ถ้าเป็นตอนกลางคืน สงสัยฉันนอนอยู่บ้านยังได้ยินเลยมั้ง”

ผิดกับสีหน้าเหวอๆ ของหลี่ฟาน หลี่เฉียงกลับยิ้มแป้นด้วยความพอใจ

“พ่อครับ ปรับเสียงให้เบาลงหน่อยดีกว่าไหม ไม่งั้นชาวบ้านแถวนี้คงไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี”

“จะหลับจะนอนอะไรกัน จับขโมยมันเป็นหน้าที่ของทุกคน เสียงดังแค่นี้น่ะดีแล้ว!”

หลี่เฉียงคาบบุหรี่ไว้ในปาก สีหน้าพึงพอใจสุดขีด

“งั้นตอนกลางวันก็ต้องปิดไว้ใช่ไหมครับ?”

“มันก็แน่อยู่แล้ว ไอ้นี่เปิดตอนสองทุ่ม ปิดตอนหกโมงเช้า พ่อเห็นว่ามันตั้งเวลาได้ไม่ใช่เรอะ?”

หลี่ฟานได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย ถ้ากลางวันปิดระบบเตือนภัยนี้ไว้ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องที่พ่อบอกว่าเสียงดัง พอกลับมาคิดดูก็จริงตามนั้น เพราะดึกดื่นค่ำมืดใครจะโผล่มาแถวนี้ ถ้ามีคนมา ร้อยทั้งร้อยคงไม่หวังดีแน่

“เอาละ กลับบ้านกันเถอะ พ่อกับแม่ยังต้องเข้าไปในตัวอำเภออีก”

หลี่เฉียงกวักมือเรียกหลี่ฟาน แล้วขี่ซาเล้งแล่นฉิวผ่านหน้า ‘สุขทุกข์ปล่อยวาง’ ที่ยืนมองตามตาปริบๆ ไป

พอขับผ่านหน้าบ้านเสี่ยวลิ่วกวาย เห็นประตูบ้านปิดแง้มไว้ คาดว่าคงกำลังนอนกลางวันอยู่ สองพ่อลูกจึงเอาบันไดไปวางพิงไว้ข้างกำแพง แล้วค่อยขี่รถกลับบ้าน

“แกคอยดูไว้ด้วยล่ะ ถ้าเขาตื่นเมื่อไหร่ก็รีบเอาไปคืน อย่าปล่อยให้บันไดหายเชียว เดี๋ยวเรื่องจะเข้าตัว”

หลี่เฉียงพูดพลางก้าวลงจากรถ

“ครับ วางใจเถอะ”

หลี่ฟานพยักหน้ารับ เดินตามเข้าไปข้างใน

“กลับมากันแล้วเหรอ? มานี่ ไอ้ฟาน แกจะซื้ออะไรก็เขียนใส่กระดาษไว้ จะได้ไม่ลืมจนต้องวิ่งไปอีกรอบ”

หูเยว่นั่งขีดๆ เขียนๆ อยู่ข้างโต๊ะด้วยสีหน้าจริงจัง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่ฟาน

หลี่ฟานชำเลืองตาดู เห็นแม่เขียนรายการพวกเนื้อสัตว์กับผักสดไว้เต็มไปหมด

เขานั่งลงยกชาเย็นขึ้นซดอึกใหญ่ แล้วจึงเริ่มจดรายการของที่จำเป็นต้องซื้อ

ปูนขาว 8 ถุง, โค้ก 10 ลัง, ไอศกรีมแท่งปิงกงฉ่าง 50 แท่ง, ยากันยุง, โลชั่นทากันยุง

หลี่ฟานเขียนรายการที่คิดไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว พลางเขียนพลางคุยกับหลี่เฉียงที่ยืนดูอยู่

“ไอศกรีมแท่งเนี่ย เอาแบบถูกสุดแท่งละ 1 หยวนก็พอครับ ส่วนพวกโลชั่นทากันยุงกับยากันยุง พ่อกับแม่กะๆ ซื้อมานิดหน่อยก็พอ”

ตอนนี้เขาเพิ่งตาสว่าง ไอ้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอะไรนั่นไร้สาระสิ้นดี คนที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาตกปลาไกลถึงที่นี่ จะมางกกับเงินแค่ 20 หยวนเชียวเรอะ? มีกับข้าวปรุงสดให้กินก็ต้องกินข้าวสิ ใครแม่งจะมากินบะหมี่สำเร็จรูปกัน

พอมองดูกองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ยังไม่ได้แกะกล่องตรงมุมห้อง หลี่ฟานแทบจะหลั่งน้ำตา รู้สึกเหมือนของแม่งจะค้างสต็อกเน่าคารังเสียแล้ว

ส่วนเรื่องไอศกรีมแท่ง ตอนนี้เขาพบว่าแจกโค้กมันเปลืองชะมัด ค่าคันเบ็ดแค่ 60 หยวน แจกไอศกรีมแท่งยังเข้าท่ากว่า ถูกกว่าแถมคนยังชอบอีก

หน้าร้อนตับแลบได้ดูดไอติมหวานเย็นสักแท่ง มันจะไม่ฟินกระจายได้ยังไง

“ไว้พอลูกค้าเริ่มอยู่ตัว เราคงต้องซื้อตู้แช่แข็งแล้วล่ะ ไม่งั้นตู้เย็นแค่นี้คงยัดไม่พอแน่”

หลี่ฟานพูดจบก็อดส่ายหัวไม่ได้ หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี

“ค่อยเป็นค่อยไปสิวะ ใครมันจะกินคำเดียวอ้วนได้”

“ตอนนี้แม่คิดอยู่ว่ารถคันนี้จะขนหมดไหมเนี่ยสิ”

หูเยว่มองรายการของที่หลี่ฟานเขียนแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้

“ตาแก่ หรือว่าแกจะไปยืมซาเล้งมาอีกคันดี เราจะได้ขี่ไปคนละคัน?”

“แม่ครับ ถ้างั้นก็ลดโค้กลงหน่อยก็ได้ ปกติแม่ไม่ค่อยได้ขี่รถ ในตัวอำเภอรถราก็เยอะ เดี๋ยวจะไปเฉี่ยวชนเอาเปล่าๆ”

หลี่ฟานรีบห้ามทัพ

หลี่เฉียงพยักหน้าเห็นด้วย “คันเดียวก็พอ ซื้อโค้กลดลงหน่อยก็หมดเรื่อง วิ่งไปเที่ยวหนึ่งก็แค่ครึ่งชั่วโมง ไม่เห็นต้องขนหมดในรอบเดียวเลย”

พอตกลงกันได้ หูเยว่ก็พับกระดาษแผ่นนั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินไปนั่งตรงม้านั่งข้างรถซาเล้งหน้าบ้าน มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกอดเอวหลี่เฉียงไว้

“นั่งดีๆ ล่ะ เกาะแน่นๆ นะเว้ย!”

หลี่เฉียงตะโกนบอก ก่อนจะบิดคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไป

“ตาแก่ ขี่ช้าๆ หน่อย คิดว่าตัวเองยังหนุ่มๆ อยู่รึไง!”

หลี่ฟานมองส่งแผ่นหลังของทั้งสองคนที่ลับหายไปตรงหัวโค้งแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

เขายื่นหน้ามองไปทางบ้านเสี่ยวลิ่วกวาย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ตื่น จึงเดินกลับมาที่โต๊ะ ยกกระบอกชาขึ้นมาถือไว้ แล้วลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งพิงอยู่ข้างประตู พลางเอนหลังอย่างสบายอารมณ์

เพิ่งจะได้รับลมเย็นๆ พัดผ่านไปได้ครู่เดียว ก็เห็นเจาไฉเดินเอื่อยๆ เข้ามาจากนอกประตู มันเดินมาหยุดอยู่แทบเท้าเขา แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่อย่างเกียจคร้าน

เขาก้มมองสำรวจเจาไฉอยู่พักหนึ่ง พบว่ามันดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นกว่าเมื่อวานมาก ดูท่าคงจะฟื้นตัวตามเวลานับถอยหลัง พอนับถอยหลังจบ ก็น่าจะกลับมาวิ่งเล่นคึกคักได้เหมือนเดิม

หลี่ฟานจิบชาไปอีกอึก แล้วหนีบกระบอกชาไว้ตรงหว่างขา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

เพียงชั่วครู่เดียว ในกลุ่มก็มีข้อความเด้งขึ้นมาอีกหลายสิบข้อความ แต่ส่วนใหญ่เป็นแค่การคุยเรื่อยเปื่อย ทว่าข้อความของพี่หวงกลับทำให้มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาจนได้

ไม่รู้ว่าแกพูดจริงหรือพูดเล่น แต่ถ้าพรุ่งนี้แกมาจริงๆ ละก็ คนก็จะครบ 13 คนแล้วนะเนี่ย

ถ้าเป็นแบบนั้น พรุ่งนี้ก็จัดจับฉลากได้แล้วสิ?