บทที่ 64 ปัญหาเรื่องที่จอดรถ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง สองสามีภรรยาหลี่เฉียงยังไม่กลับมา แต่เสี่ยวลิ่วกวายตื่นนอนกลางวันแล้ว

หลี่ฟานชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก พอเห็นเสี่ยวลิ่วกวายเดินโซเซพ้นประตูบ้านมา จึงรีบลุกขึ้นตะโกนเรียก

"ปู่หก! บันไดใช้เสร็จแล้วครับ"

ปากร้องเรียกพลางวิ่งเหยาะๆ ตรงไปหา

เสี่ยวลิ่วกวายได้ยินเสียงก็หันกลับมามอง ถึงเพิ่งเห็นบันไดที่วางพิงอยู่ตรงมุมกำแพง จึงเดินย้อนกลับมา คว้ามือเดียวแบกขึ้นบ่าสบายๆ

"ไม่ใช้แล้วเรอะ?"

"ไม่ใช้แล้วครับ เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ"

หลี่ฟานวิ่งเหยาะๆ มาถึงพร้อมโบกมือ ยื่นบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อส่งให้มวนหนึ่ง

"เพิ่งตื่น ยังไม่อยากสูบว่ะ"

เสี่ยวลิ่วกวายประคองบันไดไม้ไผ่บนบ่า ค่อยๆ เดินระวังเข้าบ้านไป

หลี่ฟานไม่ได้ตามเข้าไป รอจนเสี่ยวลิ่วกวายเดินออกมาอีกที เขาก็เอ่ยร่ำลาแล้วค่อยเดินกลับบ้าน

ตอนแรกกะไว้ว่าถ้าวันนี้เสร็จงาน จะได้เคลียร์เงินงวดสุดท้ายให้พอดี นึกไม่ถึงว่าจะเสร็จพรุ่งนี้ งั้นก็รออีกหน่อยแล้วกัน

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงกว่าๆ หลี่เฉียงกับหูเยว่ถึงกลับมา

"รีบเอาไอศกรีมแท่งไปแช่ตู้เย็นเร็ว เดี๋ยวละลายหมด"

พอรถจอดสนิท หูเยว่ก็ยื่นกล่องใบหนึ่งบนรถส่งให้ทันที

หลี่ฟานพยักหน้ารับ เดินดุ่มๆ เข้าบ้านอย่างไว แกะกล่องแล้วรีบยัดใส่ช่องฟรีซ

พอง่วนจนเสร็จ ของบนรถก็ถูกยกลงเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ผงปูนขาวในกระบะท้าย

"วันนี้เสี่ยวลิ่วกวายทำเสร็จไหม"

หลี่เฉียงปาดเหงื่อ หันมาถามหลี่ฟาน

"ไม่เสร็จครับ น่าจะเสร็จพรุ่งนี้ เอาปูนขาววางไว้ที่บ้านก่อนไหม พรุ่งนี้ต้องใช้รถอีก"

"งั้นก็ได้"

สองพ่อลูกกำลังจะช่วยกันยกผงปูนขาวลง หูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ร้องทักขึ้นมา

"พรุ่งนี้เสร็จ วันนี้ก็ขนไปไว้ที่บ่อปลาก่อนสิ กล้องวงจรปิดที่พวกแกสองคนนั่งงมมาทั้งเช้า จะได้ใช้งานพอดี"

คำพูดของหูเยว่ทำเอาทั้งคู่ชะงักไปนิด ก่อนจะคิดขึ้นได้

จะขนไปขนมาให้เหนื่อยทำไม เอาไปวางไว้ที่บ่อปลาพรุ่งนี้ก็ใช้ได้เลย ผงปูนขาวนี่ไม่กี่ตังค์ ต่อให้ไม่มีกล้องทิ้งไว้คืนเดียวก็คงไม่หาย ยิ่งตอนนี้ติดกล้องแล้วด้วย

สองพ่อลูกรีบขึ้นรถ ขี่ตรงไปยังริมบ่อปลา ช่วยกันขนผงปูนขาวลงมาวางไว้ในรัศมีที่กล้องส่องถึงอย่างรวดเร็ว

สุขทุกข์ปล่อยวางที่นั่งตกปลาอยู่ริมบ่อ ตอนแรกตั้งท่าจะมาช่วย แต่พอเดินมาถึง พวกเขาก็ยกเสร็จพอดี

"นี่เอามาทำอะไรเหรอ ฆ่าเชื้อบ่อปลาเหรอครับ"

สุขทุกข์ปล่อยวางถามอย่างสงสัย

หลี่ฟานยิ้ม "ใช่ครับ แต่เป็นบ่อใหญ่ โน่นแน่ะ บ่อโน้นน่ะครับ"

พูดพลางชี้ไปยังบ่อใหญ่ข้างๆ

สุขทุกข์ปล่อยวางทำหน้าประหลาดใจ "บ่อใหญ่นั่นก็ของเถ้าแก่เหรอ"

หลี่ฟานยิ้มพยักหน้า ไม่ได้ตอบอะไร

"ให้ตายสิ งั้นบ่อตกปลาของนายก็ถือว่าใหญ่เอาเรื่องเลยนะเนี่ย"

สุขทุกข์ปล่อยวางอุทานด้วยความทึ่ง ก่อนจะหันมามองหลี่ฟาน

"เถ้าแก่ เมื่อไรจะเปิดรับสมัครสมาชิกล่ะครับ"

หลี่ฟานได้ยินแบบนั้นก็เกือบจะยกมือเกาหัว แต่พอเห็นว่ามือตัวเองเปื้อนฝุ่นปูนขาวอยู่เลยต้องชะงักไว้

"เอ่อ เรื่องระบบสมาชิกไว้ก่อนดีกว่าครับ รอให้บ่อตกปลาเข้าที่เข้าทางกว่านี้ค่อยว่ากัน"

ราคาตอนนี้ก็แทบจะเก็บแค่ค่าน้ำพักน้ำแรงอยู่แล้ว วันละ 60 หยวน ขืนเปิดระบบสมาชิกขึ้นมา ก็ต้องมีส่วนลดให้สมาชิกอีก ไม่อย่างนั้นใครเขาจะยอมสมัคร

ตอนนี้เขาจึงยังไม่คิดจะเปิดระบบสมาชิก เว้นเสียแต่ว่าบ่อตกปลาจะเริ่มปรับราคาขึ้น หรือไม่ก็มีลูกค้าประจำแน่นอนแล้ว

รอให้ฐานลูกค้าอยู่ตัว จุดตกปลาเต็มตลอด ถึงตอนนั้นค่อยเปิดระบบสมาชิกก็ยังไม่สาย เช่น ให้สิทธิ์จุดตกปลาเฉพาะ หรือสิทธิ์ในการจองจุดตกปลาล่วงหน้า

"งั้นก็ได้ครับ ไว้เปิดรับสมาชิกเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกผมคนแรกเลยนะ"

สุขทุกข์ปล่อยวางพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

"จริงสิ ผมกะว่าจะพอแค่นี้แล้วล่ะ คงต้องรบกวนเถ้าแก่เอารถไปส่งผมหน่อยนะ"

"อ้าว ทำไมไม่ตกต่อล่ะครับ"

หลี่ฟานงงเป็นไก่ตาแตก ลูกค้าที่มาบ่อเขาดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ตกจนครบเวลาสักคน

"อากาศมันเริ่มร้อนแล้วด้วย ชักไม่ค่อยสบายตัว อีกอย่างพอได้ปลาตัวใหญ่ไปแล้ว ปลาเล็กปลาน้อยก็ชักไม่เร้าใจเท่าไหร่"

สุขทุกข์ปล่อยวางพูดพลางหัวเราะ เดินกลับไปที่จุดตกปลาแล้วเริ่มเก็บอุปกรณ์

หลี่เฉียงยืนเงียบอยู่ข้างๆ พอได้ยินว่าจะต้องไปส่งลูกค้า ก็พยักหน้าส่งสัญญาณบอกหลี่ฟานคำหนึ่งแล้วเดินกลับบ้านไปเอง

หลี่ฟานกลับลำรถสามล้อ จากนั้นก็ช่วยยกอุปกรณ์ตกปลาขึ้นรถ

"เถ้าแก่ พรุ่งนี้คนแน่นบ่อแน่ นายคงตระเวนรับส่งทุกคนไม่ไหวหรอกมั้ง"

สุขทุกข์ปล่อยวางที่นั่งอยู่บนม้านั่งตรงกระบะรถเอ่ยแซวขำๆ

"จะแน่นจริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลยครับ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"

หลี่ฟานหัวเราะร่า บิดคันเร่งพาขี่ออกไป

พอมาถึงข้างรถเก๋งที่จอดทิ้งไว้ สุขทุกข์ปล่อยวางก็ยัดอุปกรณ์ตกปลาใส่ท้ายรถพลางพูดยิ้มๆ

"พรุ่งนี้ผมมาแน่ เดี๋ยวจะลากเพื่อนมาด้วยสักสองสามคน"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ "ตกฟรีแล้วเกรงใจใช่ไหมล่ะครับ"

"ฮ่าๆ ตามนั้นเลย!"

สุขทุกข์ปล่อยวางเก็บของเสร็จก็เอ่ยลาหลี่ฟาน แล้วขับรถเก๋งออกไปอย่างรวดเร็ว

พอบนถนนไม่เห็นแม้แต่เงารถแล้ว หลี่ฟานก็ส่ายหัวยิ้มๆ เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับขี่รถสามล้อตรงไปตามทางถนนใหญ่

พรุ่งนี้ถ้าคนมาเยอะขนาดนั้น จะให้เขาคอยวิ่งรับส่งทุกคนคงไม่ไหวแน่ แต่ระยะทางมันก็ไกลอยู่พอสมควร ถ้าไม่ไปรับ ปล่อยให้หอบอุปกรณ์ตกปลาพะรุงพะรังเดินเท้าไกลขนาดนั้นคงเหนื่อยเอาเรื่อง

การทำมาค้าขายก็แบบนี้ ความประทับใจแรกสำคัญที่สุด ถ้าตั้งแต่ด่านแรกบริการไม่ถูกใจ เรื่องหลังจากนั้นก็แทบไม่ต้องพูดถึงแล้ว

ลูกค้าสองสามคนที่มาช่วงไม่กี่วันนี้ ดูจากฟีดแบ็กแล้วก็นับว่ามัดใจไว้ได้ คราวหน้าคงกลับมากันอีกแน่นอน

แต่พรุ่งนี้ถ้าคนแห่กันมาเยอะขนาดนั้นจะทำยังไงดีล่ะ

หลี่ฟานขี่รถตามถนนใหญ่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหลังบ้านของพ่อรองจึงหยุดรถลง แล้วกวาดสายตามองสำรวจรอบๆ

ริมถนนตรงนี้ก็พอจอดรถได้อยู่ ก่อนหน้านี้รถสามคันของพวกโจวโจวก็จอดตรงนี้เหมือนกัน เพียงแต่ต้องกะดูให้ดีว่าจะจอดได้สักกี่คัน จากตรงนี้เดินไปบ่อตกปลามันใกล้กว่ากันเยอะ แค่เดินลัดเลาะไปตามทางดินราวๆ 50 กว่าเมตรก็ถึงแล้ว ต่อให้หิ้วอุปกรณ์เดินไปเองก็ไม่ได้ไกลเท่าไร

เขาก้าวลงจากรถแล้วเดินสำรวจสองสามก้าว หลี่ฟานขมวดคิ้วพลางส่ายหัว ลานหลังบ้านพ่อรองตรงนี้ จอดสามคันน่ะสบายๆ แต่ถ้าสี่คันคงจะเบียดไปหน่อย

ตรงทางแยกเชื่อมระหว่างถนนดินกับถนนใหญ่จอดไม่ได้เด็ดขาด เพราะมักจะมีคนในหมู่บ้านขี่รถสามล้อไปทำไร่ทำสวนอยู่เรื่อยๆ ขืนไปจอดขวางทางไว้คงไม่ดีแน่

โรงเรียนข้างหน้าโน่นพื้นที่กว้างขวางมาก ถ้าไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นค่อยให้ไปจอดตรงช่วงหน้าโรงเรียนเอาก็แล้วกัน

ตั้งแต่หน้าประตูโรงเรียนไปจนถึงทางดิน จอดสักสิบคันก็ไม่มีปัญหาอะไร คิดได้ดังนั้น หลี่ฟานจึงเดินตรงเข้าไปทางประตูด้านหลังของบ้านพ่อรองทันที

เพราะบ้านแถวนี้หันหลังติดถนนใหญ่ ประตูหลังบ้านของพ่อรองจึงเปิดอ้าไว้ตลอด เพื่อให้คนแวะเวียนมาซื้อของได้สะดวก

"ไอ้ฟาน จะซื้ออะไรล่ะ"

พ่อรองที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเห็นหลี่ฟานก้าวเข้ามาก็เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ได้มาซื้ออะไรหรอกครับ ผมแค่อยากมาบอกพ่อรองสักหน่อย บ่อตกปลาของผมพรุ่งนี้น่าจะมีคนมาเยอะขึ้น ถึงตอนนั้น รถราก็น่าจะต้องจอดหลังบ้านพ่อรองอยู่สักพักครับ"

"โธ่เอ๊ย เรื่องขี้ปะติ๋ว ถนนนี่ก็ไม่ใช่ของบ้านฉันสักหน่อย จอดไปโลด!"

พ่อรองโบกมือให้อย่างไม่ถือสาเลยสักนิด