บทที่ 65 พี่หวงแย่งบัตรตกปลาได้แล้ว

หลี่ฟานยิ้มพลางเดินออกมาจากบ้านพ่อรอง ก้าวขึ้นรถซาเล้งแล้วรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน

เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดทางประตูด้านหลัง ดึงสายชาร์จบนขอบหน้าต่างมาเสียบชาร์จแบตฯ ให้รถซาเล้งทันที

ในลานบ้าน หูเยว่กำลังนั่งเก้าอี้ตัวเล็กง่วนอยู่กับการล้างผัก หลี่ฟานเดินเข้าไปใกล้ คว้ากระบวยตักน้ำขึ้นมาล้างมือ แล้วลูบหน้าล้างเหงื่อไคลออก

"ซื้อเนื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับแม่"

"ฮิๆ เตรียมไว้เยอะหน่อยสิดี กินไม่หมดเดี๋ยวพวกเราก็กินกันเองได้"

หลี่ฟานได้ยินคำตอบของหูเยว่ก็พยักหน้า "แม่ ลองดูซิว่าใช้ไปเท่าไหร่ เดี๋ยวผมโอนเงินคืนให้"

"แกจะคอยโอนเงินให้ฉันทำไมนักหนา คนในบ้านเดียวกันจะมามัวคิดเล็กคิดน้อยทำไมกัน"

"โธ่ ก็ผมอยากทำบัญชีรายจ่ายของบ่อตกปลาให้มันชัดเจนนี่ครับ" หลี่ฟานรีบพูดเอาใจ

"งั้นแกก็ไปหาพ่อแกนู่น นั่งคิดเลขอยู่ในห้องโถงนู่นแหนะ" หูเยว่พูดอย่างไม่ใส่ใจพลางก้มหน้าก้มตาล้างผักต่อ

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ เดินเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นหลี่เฉียงถือเศษกระดาษแผ่นหนึ่งกำลังบวกลบคูณหารอยู่

หลี่ฟานหยิบกระดาษอีกแผ่นบนโต๊ะขึ้นมาดู พอเห็นตัวเลขบนนั้นก็ถึงกับอึ้ง

"พ่อ ทำไมผงปูนขาวของพ่อถูกกว่าที่ผมซื้ออีกล่ะเนี่ย… ถุงละแค่ 30 หยวนเองเหรอ"

หลี่เฉียงก็ชะงักไปเหมือนกัน "แล้วแกซื้อมาเท่าไหร่ล่ะ"

"เอ่อ… ถุงละ 40 ครับ"

หลี่เฉียงถลึงตาใส่เขาทันที "คราวหน้าจะซื้ออะไรให้มาถามฉันก่อน นี่ขนาดไปขนเองไม่ต้องให้เขามาส่ง ยังโดนฟันไปตั้ง 40!"

หลี่ฟานได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ยิ้มเจื่อน

"ไอติมโรงงานแท่งละ 7 เหมา ห้าสิบแท่ง 35 หยวน…"

"ยากันยุงกับน้ำยาไล่ยุง 47 หยวน…"

"โค้กขวดละ 2.5 หยวน ลังละ 12 ขวด 30 หยวน สิบลังก็ 300 หยวน"

"เนื้อหมู 6 ชั่ง 54 หยวน ซี่โครงหมูแผงหนึ่ง 96 หยวน"

หลี่เฉียงอ่านรายการไปพลาง จิ้มเครื่องคิดเลขในมือถือไปพลาง

"รวมทั้งหมด 772 หยวน ไอ้ 72 หยวนนั่นไม่ต้องจ่ายหรอก ยังไงกินข้าวที่บ้านก็ต้องซื้อเนื้ออยู่แล้ว แกโอนให้แม่แกสัก 700 ก็พอ"

หลี่ฟานหยิบมือถือขึ้นมากดโอนเงิน 772 หยวนเข้าวีแชตของหูเยว่ทันที

"หักจากบัญชีบ่อปลานี่แหละครับ คราวก่อนที่ขายข้าวได้เงินมา ผมยังไม่ได้ให้แม่เลย"

หลี่เฉียงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เพียงแต่หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันไปสองสามทีก็หันมามองหลี่ฟาน

"พรุ่งนี้คนมาทีเดียวเยอะขนาดนั้น แกรับมือไหวแน่นะ เช้าพรุ่งนี้ฉันจะไปช่วยแกก่อน แต่พอสักเก้าโมงคงต้องกลับมาช่วยแม่แกทำกับข้าวแล้ว"

หลี่ฟานพยักหน้ารับ "ได้ครับพ่อ ไม่มีปัญหาหรอกน่า"

หลี่เฉียงพยักหน้าสำทับ "มีเรื่องอะไรก็อย่าลน ค่อยๆ ทำ อย่าให้เสียกระบวนล่ะ"

มื้อเย็นวันนี้ค่อนข้างดึก กว่าจะได้เริ่มกินข้าวก็ปาเข้าไปทุ่มกว่า ทั้งสามคนง่วนกันมาตลอดช่วงบ่าย

หลี่เฉียงลากหลี่ฉางหมิงไปช่วยกันทอดแหจับปลาในบ่อปลาอีกรอบ เอามาขังไว้คืนนี้เพื่อเชือดพรุ่งนี้เช้า จะได้ไม่ต้องไปวุ่นวายลากอวนในบ่อพรุ่งนี้อีก

พรุ่งนี้ลูกค้ามากันเยอะ หากไปรบกวนเวลาพวกเขาตกปลาขึ้นมาคงได้ไม่คุ้มเสีย

ส่วนหลี่ฟานก็ช่วยเป็นลูกมืออยู่ในครัว คอยช่วยหูเยว่เคี่ยวหมูสามชั้นพะโล้

เดิมทีหูเยว่กะว่าจะทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่หลี่ฟานบอกว่าให้เอาหมูมาทำพะโล้แล้วแช่ตู้เย็นทิ้งไว้คืนหนึ่ง รสชาติจะยิ่งเข้าเนื้อกว่าหมูตุ๋นน้ำแดงเสียอีก

ที่สำคัญที่สุดคือพรุ่งนี้ไม่ต้องมานั่งตุ๋นหมูใหม่ แค่เอาพะโล้ออกมาอุ่นก็เสร็จ ประหยัดเวลาไปได้เยอะ

"เฮ้อ คราวหน้าถ้าจะซื้อของต้องให้พ่อกับแม่ไปแล้วล่ะครับ วันก่อนผมไปซื้อน้ำอัดลมเขายังคิดผมขวดละ 2.7 หยวนอยู่เลย…"

หลี่ฟานฟาดข้าวหมดชามแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความเสียดายเงิน

"หึๆ รู้ตัวก็ดีแล้ว…"

หลี่เฉียงแค่นเสียงในลำคอ

พอกินข้าวเสร็จ หลี่ฟานก็ช่วยหูเยว่เก็บโต๊ะ จากนั้นก็วิ่งไปอาบน้ำแล้วรีบขึ้นไปชั้นสองทันที

คืนนี้ตอนสองทุ่มยังมีกิจกรรมคนดวงดีที่สุดจากการแย่งซองอั่งเปาจะได้บัตรตกปลาฟรี ตอนนี้ทุ่มกว่าแล้ว รอแจกซองเสร็จเขาก็จะนอนทันที

ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่จนถึงป่านนี้ยังไม่ได้งีบเลย หนังตาแทบจะปิดอยู่แล้ว

เขาเปิดมือถือขึ้นมา ตอนแรกกะว่าจะพิมพ์บอกในกลุ่มว่าพรุ่งนี้เริ่มเปิดรับตอนเจ็ดโมงตรง แต่คิดไปคิดมาก็ลบข้อความทิ้งไป

จะมาทำตัวเรื่องมากไม่ได้ เผื่อมีใครมาเช้ากว่านั้น มันไม่มีเหตุผลที่จะไปปฏิเสธลูกค้า พรุ่งนี้เป็นวันแรกที่มีคนมาบ่อเยอะขนาดนี้ ใช่ว่าจะมีคนเยอะแบบนี้ทุกวันเสียเมื่อไหร่

ต้องมัดใจคนพวกนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด เปลี่ยนให้กลายเป็นลูกค้าประจำของบ่อตกปลาให้ได้

หลี่ฟานถอนหายใจ ธุรกิจนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ทั้งแจกบุหรี่ ทั้งส่งน้ำ แถมยังต้องช่วยหิ้วของอีก

เขาอยากทำแบบนี้เสียที่ไหนล่ะ ก็แค่คิดว่าบ่อตกปลายังเพิ่งเริ่มต้น อยากสร้างชื่อเสียงปากต่อปากออกไปก่อนไม่ใช่หรือไง

ถ้าบริการยังไม่ดี แล้วใครเขาจะอยากกลับมาอีก?

ช่วงแรกเหนื่อยหน่อยก็ช่างมันเถอะ

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ในกลุ่มเริ่มคึกคักขึ้นมา มีคนส่งอิโมจิพลุไฟรัวๆ ไม่ขาดสาย คล้ายกำลังเตือนหลี่ฟานที่เป็นหัวหน้ากลุ่มว่าอย่าลืมกิจกรรมคืนนี้

เนื่องจากวันนี้มีคนดึงเพื่อนเข้ามาใหม่ไม่น้อย หลายคนไม่รู้เรื่องกิจกรรมที่แจ้งไปเมื่อวาน พอเห็นแบบนี้จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้

ไม่เคยได้เปียกกระชัง: "เกิดอะไรขึ้นเหรอ? รู้สึกเหมือนพวกนายแอบปิดบังอะไรฉันอยู่เลย?"

คนจริงที่ไหนเขาตกเหยื่อปลอมกัน: "พวกนายจุดพลุกันทำไมเนี่ย?"

หวงหวง: "ทุกสองทุ่มมีสุ่มแจกบัตรตกปลาหนึ่งใบ คนที่ได้เงินเยอะสุดในซองอั่งเปาจะได้ไป วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว"

คันหักเป็นประจำ: "มึงนี่น่าโดนจริง คนมาแย่งเพิ่มอีกคน โอกาสกูก็ลดลงไปอีก รีบยกเลิกข้อความเลยนะเว้ย…"

ในกลุ่มครึกครื้นกันยกใหญ่ เวลาเดินมาถึงสองทุ่มตรงเป๊ะ

หลี่ฟานที่รออยู่แล้วรีบรัวนิ้วลงบนหน้าจอมือถือ ส่งอั่งเปา 2 หยวนแบ่ง 15 ซองออกไปทันที

อั่งเปาถูกแย่งกดจนเกลี้ยงในพริบตา

หวงหวง: "โทษทีนะพวก บัตรตกปลานี้มันต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว!"

คันหักเป็นประจำ: "สองรอบแล้ว หลุดมือไปทั้งสองรอบเลย ขาดไปแค่เซนต์เดียวเองโว้ย!!!"

สุขล้นใจ: "พอใจเถอะน่า ฉันยังแย่งกดอั่งเปาไม่ทันเลยเนี่ย~"

ไม่เคยได้เปียกกระชัง: "เสียดายชะมัด~ ถ้าคนที่ได้น้อยสุดได้บัตรตกปลาก็คงดีสิ~"

หลี่ฟานมองดูข้อความแชตที่เลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางกดเปิดดูผลของอั่งเปาที่แจกหมดแล้ว และก็เป็นไปตามคาด คนดวงดีที่สุดคือพี่หวง

เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าจอ หลี่ฟานก็ฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก ประหยัดเงินไปได้ 60 หยวน ดีจริงเชียว

เดิมทีเขาคิดไว้แต่แรกแล้วว่าจะให้พี่หวงมาตกฟรีในรอบนี้ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ช่วยสอนอะไรเขาตั้งหลายอย่าง แถมยังช่วยดึงพวกนักตกปลาเข้ากลุ่มมาให้อีกเพียบ ตอนนี้ลงล็อกพอดี

พี่หวงคว้ามันไปด้วยฝีมือตัวเองแท้ๆ เชียว~

พอกิจกรรมอั่งเปาจบลง ในกลุ่มก็ยังคุยกันไม่หยุด พร้อมกันนั้นก็มีจุดสีแดงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาอีกสองคน

เขากดตอบรับอย่างไม่ลังเล

คุยกันไปได้สักพัก พรุ่งนี้ก็มียอดลูกค้าจองเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน

หลี่ฟานตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนหกโมงเช้า โยนมือถือไว้ข้างตัว ไม่ถึงสามนาทีเสียงกรนก็ดังฟี้แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกดังตรงเวลาหกโมงเป๊ะ หลี่ฟานหาวหวอดก่อนจะปีนลงจากเตียง สายตากวาดดูข้อความสิบกว่าข้อความในมือถือพลางเดินลงบันไดไปล้างหน้าแปรงฟัน

ข้อความสิบกว่าข้อความนั้นส่วนใหญ่เป็นการแท็กหาเขาในกลุ่ม ซึ่งเกือบทั้งหมดเพิ่งส่งมาเมื่อกี้นี้เอง บอกประมาณว่าออกเดินทางแล้วบ้าง ใกล้จะถึงแล้วบ้าง

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กำลังจะเดินไปหยิบกุญแจรถสามล้อที่โต๊ะยาวในห้องโถงเพื่อออกไปซื้ออาหารเช้า ก็เห็นหลี่เฉียงเปิดประตูเดินออกมาจากห้องพอดี

"พ่อ ตื่นเช้าจังครับ~"

"เสียงข้อความในกลุ่มมึงดังยังกะนาฬิกาปลุก ใครมันจะไปหลับลงวะ~"

หลี่เฉียงหาวหวอดออกมาฟอดใหญ่