บทที่ 66 จะดังแล้วงั้นเหรอ

ได้ยินคำพูดของพ่อ หลี่ฟานก็ยกมือลูบจมูกแก้เก้อ

"พ่อ ให้ผมช่วยตั้งค่าปิดเสียงให้ไหมล่ะ"

"ไอ้ที่ปิดเสียงแจ้งเตือนน่ะเรอะ"

"อ้าว พ่อทำเป็นด้วยเหรอ แล้วทำไมไม่ตั้งไว้ล่ะครับ"

หลี่ฟานกะพริบตาปริบๆ มองหลี่เฉียงด้วยความประหลาดใจ

"กูไม่ได้โง่นะโว้ย"

หลี่เฉียงปรายตามองลูกชาย ก่อนจะพูดต่อ

"ถ้าปิดเสียงไว้ เกิดมีข้อความอะไรสำคัญแล้วพลาดไปจะทำยังไงวะ เอ้า มึงรีบไปซื้อข้าวเช้าได้แล้วไป๊"

หลี่ฟานเบะปาก เดินไปเปิดประตูหลังบ้าน ถอดปลั๊กชาร์จที่แบตเตอรี่เต็มเปี่ยมแล้วขึ้นคร่อมรถสามล้อไฟฟ้าบิดออกไป

ดูทรงแล้ว พ่อเขาน่าจะดีใจจนนอนไม่หลับ เลยตื่นขึ้นมาเตรียมตัวช่วยต้อนรับลูกค้าเสียมากกว่า

นึกว่าโดนเสียงรบกวนจนนอนไม่หลับจริงๆ ซะอีก

เขาขี่รถแล่นฉิวไปจนถึงร้านอาหารเช้า พอกวาดสายตามองกระทะทอดที่น้ำมันกำลังเดือดปุดๆ หลี่ฟานก็โบกมือสั่งอย่างป๋า

"เถ้าแก่ เอาเกี๊ยวแป้งข้าว 30 ชิ้น น้ำเต้าหู้ 15 ถ้วยครับ จัดแยกเป็นชุดละเกี๊ยวสองชิ้นกับน้ำเต้าหู้หนึ่งถ้วยนะ"

น้ำเต้าหู้ถ้วยละ 2 หยวน เท่ากับ 30 หยวน เกี๊ยวแป้งข้าว 30 ชิ้นคิดเป็น 45 หยวน รวมเป็นเงิน 75 หยวน ตอนจ่ายเงินหลี่ฟานรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง ได้แต่ปลอบใจตัวเองซ้ำๆ

ต้องมัดใจลูกค้าไว้ให้ได้ ขอแค่ผูกใจพวกเขาอยู่ เงินพวกนี้เดี๋ยวก็ได้คืนกลับมาหมด

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่ฟานขี่รถสามล้อพลางคิดโน่นคิดนี่ไปด้วย เรื่องอาหารเช้านี่ต้องหาทางจัดการให้ดี อะไรที่เป็นเรื่องใช้เงินน้อยแต่ได้ผลลัพธ์คุ้มค่า ต้องทำให้ถึงที่สุด

แต่จะให้ออกมาซื้อข้างนอกทุกวันก็ลำบาก เกี๊ยวแป้งข้าวถือว่ามีชื่อเสียงพอตัวในหลูโจว ที่อร่อยสุดก็คือเกี๊ยวแป้งข้าวซานเหอ ซึ่งตำบลซานเหอก็อยู่ห่างจากตรงนี้ไม่ไกล ราวๆ 20 กิโลเมตรเท่านั้น

ถ้าเกิดซื้อแบบกึ่งสำเร็จรูปมาทอดเองได้ ต้นทุนก็น่าจะถูกลงหน่อย

ทว่าไม่นานเขาก็ส่ายหน้า เอาไว้รอให้ฐานลูกค้าอยู่ตัวก่อนค่อยว่ากันใหม่ ทอดเองก็เปลืองเวลา ถ้ามีลูกค้าแค่ไม่กี่คนก็ไม่จำเป็นต้องมาตั้งกระทะทอดให้วุ่นวาย

พอถึงหน้าบ้าน เขาก็กระโดดลงจากรถ หิ้วอาหารเช้าเดินเข้ามา ส่วนรถสามล้อก็จอดทิ้งไว้หน้าประตูรั้ว

"พ่อ มากินข้าวเช้ากันก่อนครับ"

หลี่เฉียงเพิ่งจะยื่นมือเตรียมหยิบเกี๊ยวแป้งข้าว จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"มึงซื้อมาเท่าไหร่ล่ะ"

"ซื้อมา 15 ชุดครับ"

"งั้นกูไม่กินละ เกิดลูกค้ามึงโผล่มาเพิ่มจะทำยังไง"

ได้ยินพ่อพูดแบบนั้น หลี่ฟานก็ชะงักไป

"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่พ่อ ถ้าไม่พอก็ค่อยออกไปซื้อใหม่สิครับ"

"ตอนนี้ยังไม่หิว จะกินหรือไม่กินก็ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว มึงกินไปคนเดียวเถอะ กูจะไปต้มน้ำร้อน"

เห็นท่าทีเด็ดขาดของหลี่เฉียง หลี่ฟานก็เบะปาก ชักขี้เกียจกินขึ้นมาเหมือนกัน

อย่างไรเสียเดี๋ยวแม่ตื่นมาก็ต้องทำข้าวเช้ากินเองอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยกินอะไรง่ายๆ ก็ได้

หลี่ฟานหิ้วอาหารเช้าเดินออกมาข้างนอก ยังไม่ทันไรก็มองเห็นรถเก๋งคันหนึ่งแล่นเอื่อยๆ เข้ามาบนถนนแต่ไกล

คงไม่ใช่คนที่จะมาตกปลาหรอกนะ?

คิดได้ดังนั้น หลี่ฟานก็วางอาหารเช้าไว้ในกระบะรถ แล้วรีบวิ่งดุ่มๆ เข้าไปทักทาย พอเอ่ยปากถามดูก็ใช่จริงๆ เป็นคนในกลุ่มนั่นเอง

หลี่ฟานรีบโบกมือช่วยดูทางให้จอดรถ จากนั้นก็วิ่งเร็วรี่กลับไปที่รถสามล้อ หยิบอาหารเช้ามาชุดหนึ่งแล้วยื่นส่งให้ทันที

หลี่เฉียงได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งออกมาจากลานบ้านเช่นกัน

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหมครับ มารับไปชุดหนึ่งก่อนสิพี่”

ชายวัยกลางคนที่ก้าวลงมาจากรถรู้สึกปลาบปลื้มเป็นพิเศษ การมาบ่อตกปลาแล้วมีอาหารเช้าแจกฟรีแบบนี้ หาได้ยากจริงๆ

“เถ้าแก่ ที่เขาคุยกันในกลุ่ม ผมเชื่อสนิทใจก็คราวนี้แหละ ฮ่าๆ!”

ชายวัยกลางคนประคองชุดอาหารเช้าไว้ในมือ เพิ่งคุยไปได้ไม่ทันพ้นประโยค ด้านหลังก็มีรถแล่นตามเข้ามาอีกคัน

หลี่ฟานมองไปยังชายวัยกลางคนด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

“ไม่ได้มาด้วยกันหรอก น่าจะคนในกลุ่มเหมือนกันนั่นแหละ ผมชื่อ ‘สุขล้นใจ’ ในกลุ่มนะ”

ชายวัยกลางคนโบกมือปฏิเสธพลางบอกชื่อในกลุ่ม

หลี่เฉียงที่อยู่ข้างๆ สาวเท้าเร็วรี่เข้าไปต้อนรับ พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน ส่วนหลี่ฟานก็ถืออาหารเช้าเดินตามไปส่งให้อีกชุด

“พ่อ พ่อขี่รถพาสองคันนี้ไปจอดหลังบ้านพ่อรองก่อนเลยนะ ถ้าตรงนั้นเต็มก็ให้เลี้ยวไปจอดแถวโรงเรียน เดี๋ยวผมยืนรอรับคนตรงนี้เอง อาหารเช้าพ่อก็ขนไปด้วยนะ แจกให้ครบทุกคน คนละชุด แต่ถ้าใครกินมาแล้วก็ไม่ต้องให้นะพ่อ”

หลี่เฉียงพยักหน้ารับ จากนั้นก็สตาร์ตรถสามล้อขี่นำหน้าไป ส่วนหลี่ฟานก็นั่งยองๆ อยู่ริมถนน รอคอยต้อนรับนักตกปลาคันต่อไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีครับๆ ยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหมครับ พี่ขับตรงไปข้างหน้าเลยนะ บ่อตกปลาอยู่ข้างหน้าโน่น พ่อผมขนข้าวเช้าไปรออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวพี่อย่าลืมรับไปด้วยล่ะครับ”

“ใช่ๆ ขับตรงไปข้างหน้าได้เลยครับ พ่อผมรอรับอยู่ข้างหน้า ซื้อข้าวเช้าเตรียมไว้ให้หมดแล้วครับ”

“เรื่องจ่ายเงินไม่ต้องรีบครับ พี่ขับตรงไปข้างหน้าก่อนเลย ใช่ครับๆ ข้างหน้ามีคนคอยรับอยู่แล้ว”

รถยนต์แล่นเข้ามาคันแล้วคันเล่า บางช่วงเวลามาพร้อมกันทีเดียวสี่คัน แถมต่างฝ่ายต่างไม่รู้จักกันอีกต่างหาก

เมื่อเวลาผ่านไป หลี่ฟานก็ลืมไปสนิทแล้วว่ามีคนมาทั้งหมดกี่คน รู้สึกแค่ว่ามีรถแล่นเข้ามาไม่ขาดสายเลย

หลี่ฟานล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาดู แม่ง บุหรี่แทบจะหมดซองแล้ว นี่คนมันเยอะขนาดไหนกันวะเนี่ย

เขาเตรียมการไม่รอบคอบพอจริงๆ บางคนก็พาเพื่อนมาด้วย บางคนก็พากระเป๋ารถเมล์ส่วนตัวอย่างภรรยามาคุมด้วย

“ไอ้ฟาน ข้าวเช้าใกล้จะแจกหมดแล้วนะ เหลือแค่ชุดเดียวแล้วเนี่ย”

หลี่เฉียงโทรศัพท์เข้ามา พอหลี่ฟานกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงพ่อพูดขึ้นทันที

“พ่อรีบไปซื้อเพิ่มเลย เอามาอีก 10 ชุด พอซื้อเสร็จกลับไปถึงแล้วค่อยบอกผมนะ จัดแบบเกี๊ยวแป้งข้าวสองชิ้นกับน้ำเต้าหู้หนึ่งถ้วยเหมือนเดิมนะพ่อ”

หลี่เฉียงขานรับสั้นๆ แล้วก็วางสายไป

บางคนพาเมียมาด้วย เมียไม่สูบบุหรี่ แต่คนเรามันต้องกินมื้อเช้านี่หว่า จะให้คนมาตกปลามีข้าวกินอยู่ฝ่ายเดียว แล้วคนติดตามอดได้ยังไง มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

แต่เขาคาดว่าคงมีบางคนที่กินมื้อเช้ามาแล้ว เพราะเมื่อกี้ก็เจอนักตกปลาหลายคนพูดติดตลกว่า รู้งี้ไม่น่ากินข้าวเช้ามาจากบ้านเลย เสียดายของฟรีชะมัด

หลี่ฟานเก็บโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋า พอมองเห็นรถยนต์อีกสองคันแล่นตามกันเข้ามาติดๆ เขาก็รู้สึกหัวชาขึ้นมาทันที นี่มันแห่กันมากี่คนแล้วเนี่ย

ตอนนี้ในใจเขารู้สึกร้อนรนกระวนกระวายเหลือเกิน ทางฝั่งบ่อตกปลาก็ไม่มีใครคอยดูแลเลย คนคุ้นหน้าคุ้นตาสักคนก็ยังไม่โผล่มา แม่งเอ๊ย ถ้าพวกสุขทุกข์ปล่อยวาง พี่หวง หรือโจวโจวไปถึงที่นั่น อย่างน้อยก็น่าจะช่วยจัดระเบียบให้เขาได้บ้าง

ทันใดนั้น เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยเปิดประตูก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ มุมปากของหลี่ฟานก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

พี่หวงมาแล้ว แต่ทำไมเปลี่ยนรถขับล่ะเนี่ย

“พี่หวง! ในที่สุดพี่ก็มาถึง น้องชายคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว!”

“ฮ่าๆ ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกันโว้ย! ดูสิ รอบนี้ฉันพาลูกค้ามาเปิดซิงให้แกอีกสองคนเลยนะ”

พี่หวงหัวเราะร่วนพลางเอื้อมมือไปรับบุหรี่ที่หลี่ฟานยื่นให้

หลี่ฟานเหลือบมองสองคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากเบาะคนขับและเบาะหลัง เขายิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้ จากนั้นก็รัวคำพูดใส่พี่หวงด้วยความเร็วติดสปีด

“พี่หวง ตอนนี้ที่บ่อคนแน่นขนัดเลย พี่ช่วยไปคอยดูความเรียบร้อยให้ผมที วันนี้รบกวนพี่หน่อยนะ ส่วนเรื่องอาหารเช้าเดี๋ยวผมรีบเอาตามไปส่งให้ครับ”

พี่หวงไม่อิดออดแม้แต่น้อย เขาพยักหน้ารับอย่างกระฉับกระเฉง เปิดประตูข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง พร้อมกับตะโกนเร่งพรรคพวก

“พวกเรา ลุย! ช้าไปก้าวเดียว ให้ตายสิ เดี๋ยวปลาเฉาดำตัวใหญ่โดนคนอื่นสอยเรียบกันพอดี!”

รถยนต์คันนั้นเร่งเครื่องคำรามแล่นผ่านไป หลี่ฟานหันไปมองรถอีกคันที่ยังจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วเดินยิ้มแย้มเข้าไปต้อนรับ

“พี่ สูบบุหรี่สักตัวก่อนครับ”

จากนั้นหลี่ฟานก็ชี้ไปยังรถของพี่หวงที่เพิ่งแล่นลิ่วออกไป

“พี่ขับตามรถคันนั้นไปได้เลยครับ พวกเขาเป็นขาประจำ รู้ว่าบ่อปลาอยู่ตรงไหน เดี๋ยวผมเอาข้าวเช้าตามไปส่งให้นะครับ”

มองส่งรถคันนั้นขับตามไปติดๆ หลี่ฟานก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ความร้อนรนในใจค่อยๆ คลายลงไปเปลาะหนึ่ง มีขาประจำคอยช่วยดูแลอยู่ตรงนั้น คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นหรอกมั้ง

บ่อตกปลาของเขา กำลังจะดังเป็นพลุแตกแล้วใช่ไหมเนี่ย?