บทที่ 67 มากันกี่คนเนี่ย

โทรศัพท์จากหลี่เฉียงดังขึ้นอีกครั้ง ตอนแรกนึกว่าพ่อจะโทรมาบอกว่าซื้ออาหารเช้าเสร็จแล้ว ที่ไหนได้กลับกลายเป็นว่าที่จอดรถเต็ม

"เต็มหมดแล้ว ไม่ให้จอดลามไปทางโรงเรียนแล้วนะ ขืนจอดไกลกว่านี้ เดินไปถึงบ่อก็เป็นร้อยเมตรแล้ว"

เสียงของหลี่เฉียงดังรอดออกมา หลี่ฟานอึ้งไปนิด พอลองกะระยะทางดูก็พบว่าจริงอย่างที่พ่อว่า

"งั้นเอาตามนี้ครับพ่อ พ่อกลับมาก่อนเลย"

พอกดวางสาย หลี่ฟานก็โบกมือจัดแจงให้รถคันตรงหน้าถอยเข้าซอง

"พี่ครับ ตรงนี้อยู่ห่างจากบ่อตกปลาหน่อยนะ เดี๋ยวผมขี่รถไปส่ง ไม่งั้นแบกอุปกรณ์เดินไปเองมีหวังเหนื่อยลิ้นห้อยแน่"

หลี่ฟานยื่นบุหรี่ให้พลางเอ่ยยิ้มๆ

อีกฝ่ายไม่คิดว่าจะได้รับบริการดีขนาดนี้ จึงพยักหน้าด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ แล้วรีบเปิดท้ายรถขนอุปกรณ์ออกมา

ไม่นานหลี่เฉียงก็ขี่ซาเล้งแล่นปรี่เข้ามา หลี่ฟานรีบช่วยยกอุปกรณ์ตกปลาขึ้นกระบะท้ายพลางบอกว่า

"พ่อเฝ้าตรงนี้ไปนะ เดี๋ยวผมไปที่บ่อตกปลาก่อน"

หลี่เฉียงพยักหน้า เหลือบมองอาหารเช้าในกระบะท้าย "งั้นอาหารเช้าพ่อเก็บไว้ตรงนี้นะ"

"พ่อแบ่งให้ผมมาห้าชุด ที่เหลือเก็บไว้ที่พ่อนี่แหละครับ"

หลี่ฟานคิดแล้วพูดขึ้น รวมลูกค้าคนนี้ กับพวกพี่หวงและรถคันก่อนหน้านี้ ก็พอดีห้าคนที่ยังไม่ได้อาหารเช้า

พอยกอุปกรณ์ขึ้นครบ หลี่ฟานก็ขี่รถพาลูกค้ามุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลา รถแล่นค่อนข้างเร็ว จนกระทั่งใกล้จะเลี้ยวเข้าทางดินลูกรังถึงค่อยชะลอลง

"ก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่นี่ รู้งี้ฉันเดินหิ้วมาเองดีกว่า ไม่ต้องรบกวนเถ้าแก่หรอก"

นักตกปลาที่นั่งอยู่บนม้านั่งตรงกระบะท้ายเอ่ยยิ้มๆ

"โห แค่นี้ยังไม่ไกลอีกเหรอครับ ฮ่าๆ ไม่รบกวนหรอกครับ ลูกค้าจ่ายเงินมาเที่ยว ก็ต้องได้รับความสบายใจกลับไป อ้อ ในอาหารเช้าห้าชุดนั้นมีของพี่ด้วยนะ หยิบไปชุดหนึ่งได้เลยครับ"

"ฮ่าๆ ปกติพวกเราไปตกหมายธรรมชาติ แบกกล่องอุปกรณ์เดินกันเป็นร้อยๆ เมตรก็เรื่องธรรมดา นี่มีอาหารเช้าให้อีกเหรอเนี่ย? บ่อตกปลาของนายนี่บริการระดับเทพชัดๆ"

นักตกปลาทำหน้าทึ่ง

หลี่ฟานยิ้มรับ กำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฮือฮาดังแว่วมาจากทางบ่อตกปลา หัวใจเขาหล่นวูบ

เกิดเรื่องแล้วเหรอวะเนี่ย

พี่หวงก็อยู่ที่นั่นไม่ใช่รึไง?

แม้ในใจจะร้อนรนเป็นไฟ แต่เขาก็ยังต้องคุมความเร็วรถไว้ กลัวว่าจะพาคว่ำลงข้างทาง

นักตกปลาดังกล่าวก็ได้ยินเสียงเอะอะเช่นกัน จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เถ้าแก่ คนมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? นั่นติดปลาแล้วใช่ไหมเนี่ย? ปลาเฉาดำตัวใหญ่หรือเปล่า?"

หลี่ฟานชะงักไปนิด ชิบหาย ไม่ใช่ว่าติดปลาเฉาดำตัวใหญ่เข้าจริงๆ หรอกนะ

พอรถจอดสนิท หลี่ฟานก็มองตรงไปยังบ่อตกปลาตาค้าง จุดตกปลาทั้งสี่สิบจุด ตอนนี้เหลือที่ว่างอยู่แค่สิบกว่าจุดเท่านั้น อีกยี่สิบกว่าจุดมีคนนั่งกันเต็มเอี้ยด

และที่จุดตกปลาจุดหนึ่ง คันเบ็ดของลูกค้ากำลังโก่งโค้งเป็นวงพระจันทร์ สายเบ็ดกรีดลมส่งเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู

นักตกปลาทั่วทั้งบ่อต่างพากันมองเขาด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน บ้างก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป บ้างก็คว้ากระบวยสาดเหยื่อล่อลงน้ำดังจ๋อมแจ๋ม ส่วนพวกที่เดิมทีกำลังนั่งกินมื้อเช้าคุยโม้อย่างออกรส ก็รีบวางอาหารเช้าไว้บนกล่องอุปกรณ์แล้วดึงคันเบ็ดออกมาเตรียมพร้อมทันที

"ฉิบหาย มาแป๊บเดียวที่นั่งจะเต็มหมดแล้ว แถมมีคนเปิดซิงปลาเฉาดำยักษ์แล้วด้วย รีบไปแย่งที่เร็วเข้า!"

เสียงอุทานของคนด้านหลังปลุกให้หลี่ฟานได้สติ พอหันกลับไปดูก็เห็นนักตกปลาคนนั้นสะพายกระเป๋าคันเบ็ดกับกล่องอุปกรณ์ขึ้นหลัง สองมือหิ้วกล่องอีกสองใบ ปากคาบถุงอาหารเช้าแล้วใส่เกียร์หมาสับแหลก พุ่งไปยังจุดตกปลาที่ยังว่างอยู่ทันที

หลี่ฟานมองไปยังนักตกปลาที่คันเบ็ดโก่งงอคนนั้นพลางยิ้มแห้งๆ

เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ขนาดเจาไฉยังกินเนื้อสัตว์ไม่ยอมกินกระแสไฟ แล้วทำไมปลามังกรเฝ้าบ่อตัวนี้มันถึงจะไม่กินเบ็ดล่ะ

ปลาชีวภาพ ในเมื่อจำลองสิ่งมีชีวิตมา มันก็ไม่ต่างอะไรกับปลาจริงๆ สักนิด แต่นี่มึงจำลองมาเหมือนเกินไปไหม แม่งเอ๊ย

ถึงอย่างนั้นหลี่ฟานก็ไม่ได้คิดจะกดปุ่มตัดสายเบ็ดแต่อย่างใด ค้าขายมันต้องมีลูกล่อลูกชนได้ แต่จะมาตุกติกขี้โกงไม่ได้เด็ดขาด นี่คือเส้นบรรทัดฐานของเขา

"อ้าววว หลุดเลย~"

ราวกับรับรู้ความคิดของเขา จู่ๆ เสียงร้องเสียดายก็ดังระงมไปทั่วทั้งบ่อ หลี่ฟานมองตามไป ก็เห็นว่าคันเบ็ดของนักตกปลาคนนั้นดีดกลับมาตรงแหน่วเหมือนเดิมแล้ว ส่วนเจ้าตัวก็กำลังตบหน้าขาตัวเองฉาดๆ ไม่หยุด

"บัดซบเอ๊ย! กูใช้สายสี่บวกสามยังขาดกระจุยเลยเนี่ย!"

"เมื่อวานในกลุ่มเขาก็บอกอยู่ว่าหนักตั้งห้าสิบกว่าชั่ง มึงยังใช้สายเล็กแค่นั้นอีก เสียดายชะมัด"

เพื่อนนักตกปลาข้างๆ พูดอย่างเสียดายแทน

"จะเสียดายอะไรกันเล่า มีตัวแรกก็ต้องมีตัวที่สอง บ่อนี้น้ำดีปลาแน่นขนาดนี้ พวกเราเปลี่ยนสายใหญ่ ลุยถล่มบ่อเถ้าแก่ เอาให้เจ๊งหมดตูดไปเลยพวกเรา!"

นักตกปลาที่นั่งห่างออกไปหลายจุดหัวเราะลั่น

"ฮ่าๆ ในปากมึงยังเคี้ยวอาหารเช้าของเถ้าแก่อยู่เลย พูดแบบนี้ไม่สะเทือนถึงมโนธรรมบ้างเหรอวะ!"

นักตกปลาอีกคนแซวขึ้นมาพลางหัวเราะก๊าก

บรรยากาศในบ่อตกปลาครึกครื้นเป็นกันเองสุดๆ ปากก็แซวกันไปแต่มือกลับไม่หยุดนิ่งเลยสักนิด ทั้งโปรยเหยื่อล่อ เปลี่ยนสายเบ็ด ปรับทุ่น ทำกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว

หลี่ฟานยิ้มบางๆ รีบนำอาหารเช้าอีกสี่ชุดไปแจกให้คนที่ยังไม่ได้เมื่อครู่ จากนั้นก็รีบวิ่งกลับมาที่ทางดิน บิดคันเร่งซาเล้งเสียงดังตึงตังแล่นฉิวกลับไป

พอกลับมาถึงบ้าน ก็ประจวบเหมาะกับที่มีคนกำลังขนอุปกรณ์ตกปลาลงมาจากรถพอดี พอมองดู อ้าว คนกันเองนี่หว่า ที่แท้ก็พี่ ‘สุขทุกข์ปล่อยวาง’ ของเมื่อวานนั่นเอง แต่คราวนี้มีคนเพิ่มมาอีกคน น่าจะเป็นเพื่อนของเขา

"ดูสิ บริการจากเถ้าแก่มาพอดีเลย!"

สุขทุกข์ปล่อยวางหัวเราะร่า

"มาๆ ครับ เดี๋ยวผมแว้นไปส่งที่บ่อตกปลาเอง"

หลี่ฟานกระโดดลงจากรถ รีบช่วยยกข้าวของขึ้นท้ายกระบะรถซาเล้งอย่างคล่องแคล่ว

"ไม่ต้องรีบๆ คุยกันแป๊บหนึ่งก่อนสิ"

สุขทุกข์ปล่อยวางยิ้ม พลางหยิบอาหารเช้าที่เพิ่งได้มาขึ้นมากัดหนึ่งคำ

"แน่ใจเหรอพี่ เมื่อกี้เพิ่งมีคนสอยปลาเฉาดำตัวเบ้อเริ่มขึ้นมานะ"

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของคนที่ยืนลังเลอยู่ก็เปลี่ยนทันควัน

"ไปๆ เร็วเข้า อย่ามัวยืนเซ่อ ขึ้นรถสิวะ!"

สุขทุกข์ปล่อยวางกระโดดแผล็ว ก้นหย่อนลงนั่งบนม้านั่งข้างกระบะซาเล้ง มือข้างหนึ่งยึดกล่องอุปกรณ์ตกปลาไว้แน่น พลางตะโกนเร่งเพื่อนร่วมก๊วน

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ บิดคันเร่งพาทั้งสองคนพร้อมสัมภาระมุ่งหน้ากลับไปยังบ่อตกปลาอีกรอบ

หลี่เฉียงมองส่งรถที่แล่นฉิวออกไป พลางขมวดคิ้วมุ่นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาล้วงมือถือออกมาก้มดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวคิ้วที่ผูกกันเป็นปมก็คลายออก

เกือบคิดไปว่าไอ้ลูกชายจะต้องควักเนื้อจ่ายอีก 300 แล้วเชียว

พอหลี่ฟานพาสุขทุกข์ปล่อยวางมาส่งถึงริมบ่อตกปลา เจ้าตัวก็ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน

"เชี่ย ชั่วข้ามคืนเดียว คนแห่มาจากไหนเยอะแยะวะเนี่ย!"

"ไหนมึงบอกว่ามีแต่มึงคนเดียวไงวะ"

เพื่อนที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยหันขวับไปมองสุขทุกข์ปล่อยวางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"อย่าเพิ่งพูดมาก รีบไปแย่งทำเลก่อนโว้ย!"

ทั้งสองคนหอบข้าวของรีบสับขาวิ่งแน่บไปทันที

หลี่ฟานยิ้มขำ ไม่ได้ยืนรอดู รีบขี่ซาเล้งวนกลับไปอีกรอบ ระหว่างทางที่แล่นรับลม เขาก็อดคิดไม่ได้

ต้องหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้แล้วสิ ทั้งเรื่องที่จอดรถ ทั้งระยะทางขนของ

ขืนต้องคอยวิ่งรับส่งทีละเที่ยวแบบนี้ เสียเวลาเกินไป แถมยังเปลืองแรงโดยใช่เหตุ

พอกลับมาถึงหน้าประตูรั้วบ้าน ก็เห็นหลี่เฉียงนั่งยองๆ คาบบุหรี่อยู่ริมทาง

"ไม่มีใครมาเพิ่มแล้วเหรอพ่อ"

"อืม น่าจะมากันเกือบหมดแล้วละ"

หลี่เฉียงตอบคำหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองลูกชายแล้วฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

"แกว่าวันนี้มีคนมากี่คน"

หลี่ฟานชะงักไปนิด ส่ายหน้าดิก

เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลขแน่ชัดเหมือนกัน ตอนแรกก็ยังพอนับได้อยู่หรอก แต่พอช่วงหลังรถแห่เข้ามาทีเดียวหลายคัน เขาก็วุ่นจนลืมไปสนิท