บทที่ 68 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

"ยี่สิบเก้าคน!"

พอได้ยินตัวเลขนี้ หลี่ฟานก็อดประหลาดใจไม่ได้ ตอนที่เขาขี่รถไปส่งคนแถวบ่อปลา แม้ไม่ได้นับละเอียด แต่พอดูจากจุดตกปลาที่ยังว่างอยู่ก็พอจะกะได้คร่าวๆ ทว่าพอได้ยินตัวเลขจริงเข้า ก็ยังเกินความคาดหมายของเขาอยู่ดี

"เมื่อวานใครว่าพ่อไว้ยังไงนะ หึ แม่แกยังหาว่าพ่อใช้เงินเปลืองอยู่เลย! ดูเอาสิว่าพ่อมองการณ์ไกลแค่ไหน~"

หลี่เฉียงคาบบุหรี่ ยืดตัวลุกขึ้นยืนเอามือเท้าสะเอว

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ

เมื่อวานหลี่เฉียงกับหลี่ฉางหมิงไปลงตาข่ายลากปลา ปรากฏว่าลงไปรอบเดียวได้ปลาเฉามาเจ็ดแปดตัว ก็เลยหิ้วกลับมาหมด ผลคือโดนหูเยว่สวดยับ

ถ้าคนมาแค่สิบกว่าคน มันก็ไม่จำเป็นต้องใช้ปลาเฉาเยอะขนาดนั้นจริงๆ แต่วันนี้คนมากันแน่นขนัด กลายเป็นว่าเตรียมไว้พอดีเป๊ะเสียอย่างนั้น

ยืนรอต่ออีกสักพัก หลี่ฟานเห็นว่าไม่มีใครมาเพิ่มแล้ว จึงก้าวขึ้นรถซาเล้ง

"จะไปไหนล่ะนั่น?"

"ไปเก็บค่าตกปลาน่ะสิครับ พ่อจะไปด้วยกันไหมล่ะ?"

หลี่เฉียงเริ่มลังเลนิดๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น "งั้นพ่อไปเรียกแม่แกออกมาก่อน ให้มารอตรงนี้แป๊บหนึ่ง เผื่อยังมีคนมาอีก"

หลี่ฟานพยักหน้า "แม่ตื่นแล้วเหรอครับ?"

"ตื่นตั้งนานแล้ว เมื่อกี้ยังจะเตรียมทำมื้อเช้าอยู่เลย พ่อเลยบอกไปว่าจะมัวยุ่งทำไม รีบไปเตรียมมื้อเที่ยงเถอะ"

หลี่เฉียงพูดพลางวิ่งไปที่กำแพงลานบ้าน หน้าต่างห้องครัวอยู่ตรงนั้นพอดี แค่ตะโกนบอกผ่านหน้าต่างก็เรียบร้อย

พอหลี่เฉียงตะโกนบอกหูเยว่ผ่านหน้าต่างเสร็จ ก็วิ่งเหยาะๆ มากระโดดขึ้นนั่งบนที่นั่งข้างรถ "ไปๆ ไปเก็บเงินกัน~"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ บิดคันเร่งจนสุด พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับสายฟ้าแลบ พอถึงช่วงเลี้ยวเข้าถนนลูกรังความเร็วก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เฉียงนั่งถ่วงน้ำหนักอยู่ทางซ้าย เกรงว่าคงได้เทกระจาดไปแล้ว

กระทั่งตอนขึ้นถนนลูกรังก็ยังไม่ยอมผ่อนเครื่อง ตัวถังรถสั่นสะเทือนส่งเสียงกุกกักไปตลอดทาง

พอรถจอดสนิท หลี่ฟานก็กระโดดลงมา ทว่ายังไม่ทันเริ่มเก็บเงิน เขาก็นึกขึ้นได้ จึงหยิบมือถือมาถ่ายรูปบรรยากาศรอบบ่อปลาเอาไว้

นี่มันวัตถุดิบชั้นดีสำหรับทำคอนเทนต์ทั้งนั้น~

ถ่ายไปหลายรูป หลี่ฟานถึงค่อยเดินไปยังจุดตกปลาอย่างอารมณ์ดี

"พี่ครับ แหะๆ มาเก็บค่าตกปลาแล้วครับ"

หลี่ฟานควักบุหรี่ยื่นส่งให้พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

พอลูกค้าสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จ หลี่ฟานก็ยิ้มถามต่อ

"อยู่ในกลุ่มแชตไหมครับ? มื้อเที่ยงนี้รับข้าวด้วยไหมครับ?"

พอได้ยินคำตอบ หลี่ฟานก็ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วเดินไปยังจุดตกปลาถัดไป

ส่วนบทสนทนาเมื่อครู่ บรรดานักตกปลาที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างก็ได้ยินกันหมด ยังไม่ทันที่หลี่ฟานจะเอ่ยปาก ก็พากันควักโทรศัพท์ออกมารอสแกนจ่ายแล้ว

จ่ายเงินไปพลางบอกไปพลางว่าอยู่ในกลุ่มแล้ว และจะกินข้าวเที่ยงที่นี่ด้วย~

หลี่เฉียงเดินยิ้มกริ่มตามหลังหลี่ฟาน คอยจดจำนวนคนที่สั่งข้าวกลางวันอย่างขะมักเขม้น

กว่าทั้งคู่จะเดินวนรอบบ่อตกปลาเก็บเงินจนครบ เวลาก็ผ่านไปสิบกว่านาที หลี่ฟานยังได้เจอลูกค้าสองสามคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มจริงๆ ด้วย เขาเลยเปิดคิวอาร์โค้ดให้สแกนเข้ากลุ่มทันที

แน่นอนว่าในจำนวนนี้มีสองสามคนที่ไม่กินข้าวที่นี่ ดูท่าทางคงห่อข้าวมาเอง ส่วนอีกคนขอซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

บอกตามตรง พอหลี่ฟานได้ยินแบบนี้ เขาก็แทบดีใจจนเนื้อเต้น

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสำหรับเขาในตอนนี้มันคือของค้างสต็อกแท้ๆ ค้างจนแทบจะขายไม่ออก ขอแค่ขายออกไปได้สักถ้วย สำหรับเขาก็คือกำไรเน้นๆ เป็นธุรกิจที่แทบไม่มีต้นทุนเลย

แต่คนเกือบสามสิบคน ดันขายออกไปได้แค่ถ้วยเดียว ก็จริงอย่างว่า มันเป็นของที่ขายไม่ออกจริงๆ นั่นแหละ

ไม่รู้เลยว่าก่อนจะหมดอายุ จะขายเจ้าหนึ่งร้อยถ้วยนี้หมดไหม

คิดถึงตรงนี้ หลี่ฟานที่จับแฮนด์รถอยู่ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

"เป็นอะไรไปล่ะนั่น อยู่ดีๆ ก็ถอนหายใจ"

หลี่เฉียงที่นั่งอยู่ข้างกระบะรถถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลี่ฟานคิดแล้วก็ไม่ได้พูดออกไป ขืนพูด มีหวังโดนด่าแหง

พอกลับถึงบ้าน ก็เห็นหูเยว่ยืนอยู่ตรงประตูด้านหลัง ชะเง้อมองไปทางถนนตรงทางเข้าหมู่บ้านสลับไปมา

"แม่ ไม่ต้องมองแล้วล่ะ น่าจะมากันครบแล้ว นี่ก็เจ็ดโมงครึ่งเข้าไปแล้ว"

"มีคนสั่งข้าวกินที่นี่ตั้งยี่สิบห้าคน ฮิๆ วันนี้พวกเราได้หัวหมุนกันแน่!"

หลี่เฉียงกระโดดลงจากรถแล้วพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน

"งั้นพ่อก็รีบมาช่วยฉันขอดเกล็ดแล่ปลาสิ อย่ามัวชักช้า"

หูเยว่เร่งหลี่เฉียงด้วยสีหน้าร้อนใจ

"พ่อ ถ้าไม่ทันจริงๆ ก็ทำเป็นปลาต้มซีอิ๊วไปเถอะ ไม่ต้องทำต้มปลาแผ่นแล้ว"

หลี่ฟานหยิบเกี๊ยวแป้งข้าวที่เหลือสี่ชุดลงมาจากรถซาเล้งพลางเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก กับข้าวน่ะแม่แกเป็นคนทำซะส่วนใหญ่ แล่ปลาแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

หลี่เฉียงโบกมือพลางเดินเข้าบ้านไป

"งั้นกินมื้อเช้ากันก่อนเถอะ ยังเหลืออยู่อีกตั้งสี่ชุดแน่ะ"

"แล้วถ้าเกิดมีลูกค้ามาเพิ่มอีกล่ะ?"

หูเยว่รับไปหนึ่งชุดพลางถามอย่างกังวล

"มาสายป่านนี้ยังจะกินมื้อเช้าอะไรอีก กินลมไปเถอะ!"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ แล้วยื่นให้อีกชุดแก่หลี่เฉียง

ทั้งสามคนนั่งกินมื้อเช้าไปพลาง ปรึกษากันในครัวไปพลาง

"ข้าวหนึ่งชุด มีต้มปลาแผ่น หมูพะโล้เดี๋ยวค่อยหั่นสักสองสามชิ้น ใส่ซี่โครงหมูไปอีกสองสามชิ้น กับข้าวเนื้อสัตว์เอาแค่นี้ไปก่อน มื้อเที่ยงเดี๋ยวค่อยนึ่งกุนเชียง คีบใส่ให้กล่องละสองชิ้น"

"แล้วก็ทำกับข้าวผักอีกสักสองอย่างก็พอแล้ว"

"เดี๋ยวหุงข้าวพร้อมกันสองหม้อ ยังไงก็พอแน่นอน จากนั้นค่อยหั่นหมูพะโล้เอาไปนึ่งให้ร้อน"

ทั้งสามคนช่วยกันออกความเห็นคนละไม้คนละมือจนสรุปรายการเรียบร้อย หลี่ฟานส่งเกี๊ยวแป้งข้าวที่เหลืออีกสองชิ้นให้หลี่เฉียงชิ้นหนึ่ง

"เราสองคนแบ่งกันอีกคนละชิ้น น้ำเต้าหู้ผมไม่กินแล้วนะ"

พอกินมื้อเช้าเสร็จ หลี่ฟานก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเต็มเปี่ยม เขาวิ่งไปนั่งที่ห้องโถงกลาง แล้วเริ่มคิดบัญชี

รอบนี้คนมาทั้งหมด 29 คน มีคนตกปลา 27 คน อีก 2 คนพาภรรยาหรือไม่ก็แฟนมาด้วย

ค่าตกปลาเก็บได้ทั้งหมด 1,620 หยวน ค่าข้าวเก็บได้ 25 ชุด เป็นเงิน 500 หยวน บวกกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกหนึ่งถ้วย 5 หยวน

ยอดขายวันนี้รวม 2,125 หยวน

พอมองตัวเลขบนหน้าจอ หลี่ฟานก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

นี่ถ้าจุดตกปลาทั้งสี่สิบที่นั่งเต็มหมด จะฟันเงินไปขนาดไหนกันเนี่ย~

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ นั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวในห้องโถง

"ฮิๆ~"

หลังจากดีใจอยู่พักหนึ่ง หลี่ฟานก็เริ่มตรวจเช็กข้อความแจ้งเตือนยอดเงินเข้า พอแน่ใจว่ายอดเงินถูกต้องทั้งหมด จึงกดออกจากหน้ารายการอย่างพึงพอใจ

ตอนนี้แหละถึงจะได้เปิดดูข้อความในกลุ่มแชตได้อย่างสบายใจเสียที

ส่วนข้อความแชตส่วนตัวก่อนหน้านี้ ช่วงเช้ามีทักเข้ามาเพียบ ส่วนใหญ่ถามว่าบ่ออยู่ตรงไหน เดินทางไปยังไง ซึ่งเขาก็ตอบเคลียร์ไปหมดตั้งแต่เช้าแล้ว

ไม่เคยได้เปียกกระชัง: "เช็ดเข้ ขึ้นปลาเฉาดำตัวใหญ่เร็วขนาดนี้เลยเหรอวะ? รู้งี้ไม่น่าอยู่โอทีเลย เสียดายชิบเป๋ง~"

หวงหวง: "จะทำไปทำไมโอที ลาออกแม่งเลย!"

คันหักเป็นประจำ: "เกี๊ยวแป้งข้าวบ้านเถ้าแก่โคตรอร่อย บริการก็ใช้ได้เลยนะเนี่ย~"

ยาคูลท์: "เรื่องบริการของเถ้าแก่ไม่มีที่ติจริงๆ เห็นแก่บริการระดับนี้ ต่อให้พวกนายตกไม่ได้สักตัว ฉันว่าก็น่าจะพอทำใจรับได้อยู่นะ~"

สุขทุกข์ปล่อยวาง: "มึงน่ะสิตกไม่ได้สักตัว! พวกกูจะถล่มให้เกลี้ยงบ่อโว้ย!"

สุขล้นใจ: "ใช่ๆ พวกเราจะมาถลกกางเกงในเถ้าแก่ให้หมดตูดเลย~"

พี่อ้าย: "เถ้าแก่นี่คนหนุ่มหรือคนแก่เหรอ?"

หวงหวง: "คนแก่นั่นพ่อเถ้าแก่~"

พี่อ้าย: "อ๋อ เถ้าแก่ใหญ่กับเถ้าแก่เล็กสินะ~"

ไม่เคยได้เปียกกระชัง: "พวกมึงไปตกปลากันจริงปะเนี่ย ยังมีเวลามาคุยเล่นอีก~ ตั้งใจตกปลากันหน่อยสิวะ"

หวงหวง ส่งรูปภาพหนึ่งรูป

ยาคูลท์ ส่งรูปภาพหนึ่งรูป

ยาคูลท์: "ไอ้คนนั่งทำโอทียังกล้ามาปากดีอีกนะมึง!!!"

ไม่เคยได้เปียกกระชัง: "…ฮือๆ~"