บทที่ 70 ปากร้าย

หลี่ฟานบิดคันเร่งรถซาเล้งแทบมิด ซิ่งไปตามถนนลาดยาง แล้วก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงประตูหลังบ้านของย่าสามจริงๆ

เขาแตะเบรกเบาๆ หักแฮนด์เลี้ยว ซาเล้งก็ไถลเข้าสู่ถนนดินอย่างรวดเร็ว

พอเลี้ยวเข้ามาบนถนนดิน ก็เห็นย่าสามยังคงยืนเท้าสะเอวอยู่ริมบ่อปลา ทว่าข้างๆ กลับมีเหล่านักตกปลายืนอยู่สองสามคน แต่ละคนสีหน้าดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

หลี่ฟานร้อนใจขึ้นมาทันที กลัวว่าจะทำให้ลูกค้าโมโหจนเตลิดหนีไปเสียก่อน

"เป็นถึงเถ้าแก่ในเมืองแท้ๆ ทำไมมารยาททรามแบบนี้ จอดรถก็จอดส่งเดช มันต่างอะไรกับหมาขี้เยี่ยวเรี่ยราดกันล่ะฮะ!"

"คุณยายพูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิครับ แค่บอกว่าขวางทาง พวกผมก็ขยับให้แล้วนี่ไง"

หลี่ฟานเพิ่งจอดรถสนิท ยังไม่ทันได้ก้าวลง ก็ได้ยินเสียงย่าสามยืนลับฝีปากกับลูกค้าของเขาแล้ว

"อ้าว ไอ้ฟาน แกมาก็ดีแล้ว! บ่อตกปลาเฮงซวยของแกเนี่ยมันมีแต่คนประเภทไหนมากันฮะ แกนี่มัน…"

พอย่าสามเห็นหลี่ฟานก็ยิ่งได้ใจ ปัดมือนักตกปลาตรงหน้าออกแล้วพุ่งปรี่เข้ามาหา

หลี่ฟานโมโหจนไฟลุกพรึ่บในอก แต่ก็ยังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ ปั้นหน้ายิ้มเจื่อนพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ย่าสาม แค่จอดรถคันเดียวเอง ขวางทางย่า เดี๋ยวผมก็ขยับให้ก็สิ้นเรื่อง จะมาโวยวายอะไรกันนักหนาครับ"

เหล่านักตกปลาที่เดิมทีนั่งดูเรื่องสนุกอยู่ตรงจุดตกปลาก็พากันวางคันเบ็ดแล้วเดินเข้ามามุงดู

โดนยายแก่คนนี้ยืนด่ากราดเข้าใส่ ทุกคนก็หมดอารมณ์ตกปลาไปตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายแก่ปูนนี้ล่ะก็ พูดตรงๆ คงด่าสวนกลับไปนานแล้ว

"ก็ขยับสิแน่จริงแกก็ขยับสิวะ! ข้าจะพูดแล้วมันทำไม ใครจะทำไมข้า!"

ย่าสามยังคงยืนแผดเสียงด่าไม่หยุดหย่อน หลี่ฟานเริ่มรำคาญจนชักจะหมดความอดทน

"ย่าสาม เห็นว่าเป็นคนแก่หรอกนะผมถึงไม่อยากต่อปากต่อคำด้วย เอาไว้หลี่จวินหลานชายย่ากลับมาเมื่อไหร่ ผมค่อยไปคุยกับมันดีๆ ก็แล้วกัน"

พอได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนั้น ย่าสามก็ชะงักกึกทันที

ชื่อเสียงความเฮี้ยวของหลี่ฟานในหมู่บ้านหลี่กั่งเมื่อก่อนจัดว่าไม่ธรรมดา และชื่อเสียงที่ว่านี้ครึ่งหนึ่งก็มาจากการอัดหลี่จวิน หลานชายคนเดียวของบ้านย่าสามนี่แหละ ตอนเด็กๆ โดนหลี่ฟานซ้อมมาตั้งแต่เล็กจนโต

ตอนแรกนึกว่าพอหลี่ฟานไปเรียนที่อำเภอแล้วเรื่องคงเงียบไป ที่ไหนได้ พอกลับมาช่วงปิดเทอมหน้าร้อนหน้าหนาว กลับยิ่งซ้อมมันมือขึ้นกว่าเดิม แล้วไอ้หลานชายนั่นก็ปากเปราะจนน่าตี ดันชอบวิ่งไปหาเรื่องหลี่ฟาน ปากแข็งไม่ยอมใครทุกที แล้วสุดท้ายก็โดนหลี่ฟานซ้อมจนร้องไห้จ้ากลับมาตลอด

"อะไรกัน แกเป็นมาเฟียเหรอ! เอาคำพวกนี้มาขู่ใครกันฮะ!"

เดิมทีหลี่ฟานเตรียมจะพาลูกค้าไปขยับรถแล้ว ทว่าพอได้ยินคำนี้ก็หันขวับกลับมา มองย่าสามด้วยสายตาเย็นเยียบ

"ใกล้จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้วไม่ใช่เหรอ ย่าก็บอกให้มันลองดูสิ"

หลี่ฟานพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ย่าสามที่ยืนอยู่ตรงนั้นหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาวสลับไปมา สุดท้ายก็ได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วเดินสะบัดก้นกลับเข้าบ้านไป

ระหว่างเดินกลับ หลี่ฟานก็ยื่นบุหรี่ให้ลูกค้าพลางทำหน้าเกรงอกเกรงใจ

"พี่ครับ ขอโทษจริงๆ นะครับ คนแก่ในหมู่บ้านมักจะมีพวกไม่มีเหตุผลแบบนี้แหละ แกก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงออกโรงช่วยเคลียร์ให้แล้ว ยังไงก็ทนๆ หน่อยนะครับ"

เจ้าของรถรับบุหรี่ไปพลางเกาหัว "ไม่เป็นไรหรอก จอดหน้าบ้านคนอื่นมันก็ไม่ถูกจริงๆ นั่นแหละ เจอเรื่องแบบนี้จะโทษนายก็ไม่ได้ แต่ไอ้เรื่องที่จอดรถเนี่ยต้องรีบแก้จริงๆ นะเถ้าแก่"

ทั้งสองเดินมาถึงจุดจอดรถ ท้ายรถยื่นล้ำเข้าไปหน้าบ้านย่าสามอยู่ครึ่งคันจริงๆ แต่ถ้าจะบอกว่าขวางทางเข้าออกล่ะก็ แม่งไร้สาระสิ้นดี

หลี่ฟานถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

"พี่ถอยหลังไปอีกนิดเถอะครับ ด้านหลังเป็นบ้านลุงใหญ่ผม จอดได้ตามสบายเลย"

เจ้าของรถพยักหน้า แล้วถอยรถออกไปให้พ้นเขตบ้านย่าสาม จากนั้นจึงดับเครื่อง

ทั้งสองคุยสัพเพเหระพลางเดินกลับไปที่บ่อตกปลา คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่าเขาคนนี้ก็เป็นสมาชิกขาคุยคนหนึ่งในกลุ่มเหมือนกัน

ฉายาในกลุ่มคือ 'คันหักเป็นประจำ'

"พี่ตั้งชื่อนี้เนี่ยนะ…"

หลี่ฟานหลุดขำก๊ากออกมาจนได้

"อย่าดูถูกชื่อนี้นะเว้ย ตั้งแต่ตกปลามา ฉันยังไม่เคยทำคันหักเลยสักครั้ง!"

'คันหักเป็นประจำ' คาบบุหรี่ไว้ในปากพลางยืดอกอวดอย่างภาคภูมิใจ

พอกลับมาถึงบ่อ ทุกคนก็แยกย้ายกลับไปประจำจุดตกปลาของตัวเองแล้ว หลี่ฟานคิดๆ ดูแล้วก็ขี่ซาเล้งมุ่งหน้ากลับบ้าน

เพิ่งจอดรถเสร็จ หูเยว่ที่เดินมาเปิดตู้เย็นตรงห้องโถงเพื่อหยิบผัก พอเห็นเข้าก็รีบถามทันทีว่าเมื่อกี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

พอหลี่ฟานเล่าเรื่องให้ฟัง หูเยว่ก็ทำหน้าเอือมระอาทันที

"บ้านนั้นก็เป็นแบบนั้นทั้งโคตรนั่นแหละ ปากเหม็นเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ ก่อนถามขึ้นลอยๆ "ปากเหม็นขนาดไหนเหรอแม่"

หูเยว่ที่หยิบผักเตรียมจะเดินไปทำกับข้าว พอได้ยินคำนี้ก็วางผักลงบนโต๊ะ

"แกรู้ไหมว่าเมื่อก่อนย่าสามมีพี่น้องกี่คน"

หลี่ฟานนึกทบทวน "ไม่รู้สิครับ ก็น่าจะมีแค่แกคนเดียวไม่ใช่เหรอ เทศกาลปีใหม่ทีไรบ้านแกเงียบเหงาจะตายไป"

"เหอะ แกยังมีพี่น้องอีกตั้ง 12 คน!"

หลี่ฟานทำหน้าประหลาดใจ

"อ้าว? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วทำไมผมไม่เคยเห็นสักคนเลยล่ะ"

"ตายห่ากันหมดแล้วจะไปเห็นได้ยังไงล่ะ เรื่องนี้คนรุ่นเก่าในหมู่บ้านรู้กันทั้งนั้น แม่ก็เพิ่งมารู้ตอนที่ย่าแกเล่าให้ฟังนี่แหละ แม่ของย่าสามน่ะ ปากหมาน่ารังเกียจขึ้นชื่อเลย ตอนนั้นมีบ้านหนึ่งในหมู่บ้านเกิดเรื่อง ลูกบ้านนั้นตายไป แม่ของย่าสามยืนหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ พอมีคนถามว่าจะหัวเราะอะไรกันนักกันหนา แกพูดว่ายังไงรู้ไหม"

หลี่ฟานอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ได้แต่ส่ายหน้าอย่างมึนงง

"แม่ของย่าสามบอกว่า 'ฉันมีลูกตั้ง 12 คน ต่อให้ตายเดือนละคน ก็ยังไม่หมดเลยโว้ย!'"

หลี่ฟานเบิกตากว้าง "หา??? มีคนแช่งลูกตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย??? แล้วหลังจากนั้นก็ตายเดือนละคนจริงๆ เหรอแม่"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่หลังจากนั้นไม่กี่ปี แต่ละคนก็ทยอยเกิดเรื่องตายกันหมด สมัยนั้นคนอดอยากตายเป็นเรื่องปกติ สุดท้ายก็เหลือรอดมาเสนอหน้าอยู่แค่ย่าสามคนเดียวนี่แหละ"

หูเยว่พูดจบก็ส่ายหน้า หยิบผักบนโต๊ะเดินเข้าครัวไป

หลี่ฟานยืนอยู่กลางห้องโถง มุมปากกระตุก ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี อาจจะเป็นการอวดว่าตัวเองมีลูกเยอะ หรืออาจจะแค่พูดจาพล่อยๆ ไม่คิด แต่เรื่องแช่งลูกตัวเองเนี่ย เขาเข้าใจไม่ลงจริงๆ

เขาถอนหายใจยาว เปิดตู้เย็นหยิบไอติมปิงกงฉั่งที่เพิ่งแช่ไว้เมื่อวานออกมา นับได้ 29 แท่งพอดี

จากนั้นก็เดินไปห้องเก็บของหยิบกล่องโฟมมาใบหนึ่ง ใช้น้ำล้างลวกๆ แล้วโยนแท่งไอติมลงไป ปิดฝา ยกไปวางไว้ท้ายกระบะรถซาเล้งตรงหน้าประตูบ้าน

ไม่รอช้า เขารีบขี่รถตรงไปยังบ่อตกปลาทันที พอไปถึงก็เปิดฝากล่องโฟมออก ยกกล่องเดินวนไปรอบบ่อ

"มาครับ กินไอติมดับร้อนกันหน่อย เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคร้าบ"

"ฮ่าๆ เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะครับ"

"ขอให้สนุกกับการตกปลานะครับ"

ทุกคนหยิบกันไปคนละแท่ง วันที่อากาศร้อนตับแลบแบบนี้ ได้กินไอติมเย็นๆ สักแท่งมันช่างชื่นใจดีแท้

"ขอบใจนะเถ้าแก่"

"ไม่เป็นไรหรอก จะไปถือสาหาความอะไรกับคนแก่นักหนาเล่า"

"เถ้าแก่ใจถึงจริงๆ"

"เถ้าแก่ ปลาบรีมนี่เอาออกไปได้หมดเลยแน่นะ"

หลี่ฟานทักทายพูดคุยไปตลอดทาง พอแจกไอติมจนหมด เหงื่อก็ผุดเต็มหัว พี่หวงที่คาบไอติมไว้ในปากก็ปรี่เข้ามาหา ทำหน้าตาลับๆ ล่อๆ

"น้องฟาน พี่พูดจริงๆ นะ พี่อยากจะเติมเงินเป็นสมาชิกแล้วว่ะ"

พี่หวงดูดไอติมดังจ๊วบๆ เสียงดังเป๊าะแป๊ะ

"เมื่อก่อนยังเป็นโค้ก เดี๋ยวนี้กลายเป็นปิงกงฉั่งแล้ว ถ้าพี่สมัครสมาชิก นายต้องแถมโค้กให้พี่นะเว้ย"

หลี่ฟานได้ยินเสียงจ๊วบๆ นั่นแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น

"จะเติมเท่าไหร่ล่ะครับพี่"