บทที่ 71 ทำไมถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้นะ

พอได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนี้ พี่หวงก็กะพริบตาปริบๆ สีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“เติมเงินได้แล้วเหรอ”

หลี่ฟานยิ้มพลางก้าวขึ้นรถซาเล้ง มือหนึ่งหักแฮนด์เลี้ยว อีกมือหนึ่งโบกไปมา

“เร็วๆ นี้แหละพี่ ผมขอศึกษาระบบให้ลงตัวก่อน ถ้าเปิดระบบสมาชิกเมื่อไหร่ รับรองบอกพี่เป็นคนแรกแน่นอน”

พี่หวงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วก้มหน้าดูดไอติมปิงกงฉั่งในมือต่อ

พอกลับถึงบ้าน หลี่ฟานก็วิ่งขึ้นชั้นสอง คว้าบุหรี่ฮวาจื่อสองซองยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วรีบวิ่งแจ้นออกไปข้างนอกต่อทันทีโดยไม่หยุดพัก

ปัญหาที่จอดรถต้องรีบเคลียร์ให้ไว วันนี้แค่มีรถมาสิบกว่าคันก็วุ่นวายจนหัวหมุนแล้ว ขืนบ่อใหญ่ทำเสร็จแล้วปล่อยปลาไซซ์ยักษ์ลงไป คนแห่กันมามากกว่านี้จะทำยังไง

หลี่ฟานขี่รถซาเล้งวนออกมาจากหน้าประตูใหญ่ ชำเลืองมองลานโล่งๆ ทางซ้ายมือหน้าประตูหลังแวบหนึ่งโดยไม่จอด แล้วมุ่งตรงไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

พอถึงที่หมาย หลี่ฟานก็สาวเท้ายาวก้าวข้ามบันไดทีละสามขั้น พรวดพราดขึ้นไปถึงชั้นสองอย่างรวดเร็ว

“อาเต๋อโหย่วครับ~”

หลี่ฟานเคาะประตู ก่อนจะเดินยิ้มแป้นเข้าไปในห้องทำงานของหลี่เต๋อโหย่ว

“อ้าว วันนี้นึกยังไงถึงแวะมาหาฉันได้ล่ะเนี่ย~”

หลี่เต๋อโหย่วนั่งเล่นมือถืออยู่หลังโต๊ะทำงาน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมาแซวด้วยรอยยิ้ม

“ผมก็อยากมาหาตลอดแหละครับ กลัวแต่อาจะยุ่งจนผมมารบกวนน่ะสิ”

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้

“ไอ้เด็กนี่ มีเรื่องอะไรอีกล่ะ ว่ามาซิ ฉันฟังอยู่”

หลี่เต๋อโหย่วรับบุหรี่ไปเคาะๆ กับโต๊ะ

“ฮิๆ ไม่มีอะไรปิดตาอาได้จริงๆ เรื่องของเรื่องคือ บ่อตกปลาของผมเริ่มมีคนมากันเยอะแล้ว แต่เรื่องที่จอดรถเนี่ยสิ มันติดขัดนิดหน่อย เลยกะว่าจะมาปรึกษาอานี่แหละครับ”

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ จุดไฟแช็กให้หลี่เต๋อโหย่วที่คาบบุหรี่อยู่ แล้วค่อยเปิดปากเล่า

“ที่จอดรถ? เรื่องแค่นั้นมันก็จอดๆ ไปตรงไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ นั่งก่อนๆ นั่งลงคุยกัน”

หลี่เต๋อโหย่วทำหน้างง ก่อนจะชี้ไปที่ม้านั่งฝั่งตรงข้าม

หลี่ฟานพยักหน้าแล้วนั่งลง จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตะกี้ด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง

พอฟังจบ หลี่เต๋อโหย่วก็ยกมือลูบหัว รู้สึกว่าเรื่องนี้รับมือยากอยู่เหมือนกัน เป็นคนหมู่บ้านหลี่กั่งดั้งเดิมด้วยกัน ปากยายแก่จัดจ้านแค่ไหน ทำไมเขาจะไม่รู้

“เรื่องนี้…แกมีความคิดยังไง ก็ว่ามาเลย”

หลี่เต๋อโหย่วคิดอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าจะแก้ปัญหายังไง พอเห็นหลี่ฟานนั่งก้มหน้าสูบบุหรี่เงียบกริบไม่ยอมพูด ก็รู้ทันขึ้นมาทันที

“เอ่อ คือยังงี้ครับอาเต๋อโหย่ว ลานกว้างข้างที่ทำการหมู่บ้านเราเนี่ย มันก็ว่างอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอครับ ตรงนั้นน่ะ ถ้าเอามาให้ผมทำเป็นที่จอดรถ ผมว่ากำลังเหมาะเลยนะ”

หลี่ฟานลองหยั่งเชิงพูดไป พลางสังเกตสีหน้าของหลี่เต๋อโหย่วไปด้วย

“แกพูดจาไร้สาระแล้ว นั่นมันลานกิจกรรม ไม่ใช่ที่จอดรถ อีกอย่าง ทุกปีเวลาจะตั้งเวทีเล่นงิ้ว เขาก็ใช้ตรงนั้นกันทั้งนั้น”

หลี่เต๋อโหย่วตาโตขึ้นมาทันที

หลี่ฟานเกาหัวแกรกๆ “ผมก็มองเห็นแต่ที่ตรงนั้นแหละครับที่เหมาะสุด ที่อื่นไม่มีหวังแล้ว อีกอย่างเรื่องเล่นงิ้วอะไรนั่น ปีหนึ่งก็มีแค่ครั้งเดียวไม่ใช่เหรอครับ ปีนี้ก็เพิ่งจัดเสร็จไปแล้วด้วย”

หลี่เต๋อโหย่วฟังแล้วก็ทำหน้าครุ่นคิด เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวคลายคิ้ว ส่วนหลี่ฟานก็ไม่ได้เร่งเร้า ได้แต่นั่งรอเงียบๆ

ลานกว้างที่ว่านี้บอกว่าเป็นลานกิจกรรม แต่ความจริงก็แค่ที่ดินว่างเปล่าผืนหนึ่ง ไม่ได้ปูกระเบื้องหินหรูหราอะไรหรอก แค่เทพื้นปูนซีเมนต์ธรรมดาๆ เพียงแต่มันกว้างขวางพอตัว

เพราะตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนแก่อยู่เยอะ ปกติไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร ทุกปีทางหมู่บ้านก็เลยมักจะลงขันร่วมกับหมู่บ้านข้างเคียง จ้างคณะงิ้วมาเปิดการแสดงที่นี่ ประโยชน์ใช้สอยหลักๆ ของลานนี้จึงมีแค่นี้เอง

เดิมทีตอนสร้างเสร็จใหม่ๆ ยังพูดกันว่าจะเอาเครื่องออกกำลังกายมาลง จะตั้งโต๊ะปิงปองบ้างล่ะ แต่หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงเงียบหายไปเฉยๆ

“อาเต๋อโหย่วครับ ถ้าไม่เหมาะจริงๆ ผมขอเช่าก็ได้นะ ลองคิดดูสิ ปล่อยที่ตรงนั้นทิ้งไว้เปล่าๆ มันเสียของออก”

หลี่ฟานลองเสนอขึ้นมา แต่พอได้ยินแบบนี้ หลี่เต๋อโหย่วกลับส่ายหัว

“ไม่ได้หรอก จะคิดค่าเช่าแกเท่าไหร่ถึงจะพอดีล่ะ คิดแพงไปแกก็ไม่พอใจ คิดถูกไปคนในหมู่บ้านก็ไม่ยอมอีก”

หลี่ฟานชะงักไป เดิมทีนึกว่าชัวร์ปึกแท้ๆ คาดไม่ถึงเลยว่าแค่จะขอเช่าลานกว้าง อาเต๋อโหย่วก็ยังไม่เห็นด้วย

“ไอ้ฟานเอ๊ย เรื่องนี้ถ้าแกไม่มาพูดกับฉัน แกจะไปจอดส่งเดชยังไงก็ไม่มีใครว่าหรอก ขอแค่ไม่มีคนในหมู่บ้านมาร้องเรียน ฉันจะไปหาเรื่องแกทำไมล่ะจริงไหม”

หลี่เต๋อโหย่วส่ายหัวอย่างจนใจ

“อาเต๋อโหย่วครับ ที่อาพูดผมเข้าใจดี แต่เรื่องนี้ถ้าไม่ผ่านความเห็นชอบจากอาเสียก่อน ผมจะกล้าทำได้ยังไงล่ะครับ”

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ เขาย่อมเข้าใจความหมายของหลี่เต๋อโหย่วดีอยู่แล้ว ก็คือบอกให้เขากลับไปแล้วจอดๆ ไปเถอะ ทำเป็นเหมือนไม่เคยคุยเรื่องนี้กัน แต่ความหมายอีกแง่ก็ชัดเจนมากเช่นกัน นั่นคือถ้ามีคนในหมู่บ้านมาร้องเรียนเมื่อไหร่ ก็จะเอารถไปจอดที่ลานกิจกรรมไม่ได้อีกต่อไป

หลี่เต๋อโหย่วไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งสูบบุหรี่เงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลี่ฟานนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วมองไปที่หลี่เต๋อโหย่ว “อาเต๋อโหย่วครับ อาว่าจัดงิ้วปีละครั้งมันน่าเบื่อไปหน่อยไหมครับ ถ้าครึ่งปีแรกจัดสักรอบ ครึ่งปีหลังจัดอีกสักรอบล่ะครับ”

“ไอ้เด็กนี่ ความคิดเยอะจริงนะแก หมายความว่าแกจะเป็นคนควักเงินจ้างคณะงิ้วมาเองงั้นสิ”

หลี่เต๋อโหย่วยิ้ม พลางส่ายหัวอีกรอบ

“แกรู้ไหมว่าจ้างคนมาเล่นงิ้วรอบหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไหร่ คณะงิ้วเขารวมๆ กันหลายหมู่บ้านไปคุยตกลงกันไว้ล่วงหน้าทุกปี ราคามันถึงได้ถูกหน่อย ถ้าแกจะจ้างมาเดี่ยวๆ แกคิดไปเลยวันละ 5,000 หยวน แล้วเล่นงิ้วทีหนึ่งอย่างต่ำก็ต้องมี 3 วันขึ้นไป”

พอได้ยินคำนี้ หลี่ฟานก็อ้าปากค้าง อึ้งกิมกี่ไปเลย

เขาก็แค่นึกอะไรได้ก็พูดไป ไม่คิดเลยว่าจ้างคนมาเล่นงิ้วมันจะต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ ถ้าต้องเสียเงินบานเบอะเพื่อแลกกับที่จอดรถ มันจะไม่ไร้สาระไปหน่อยเรอะ บ่อตกปลานี่ก็เพิ่งจะเปิดมาได้ไม่นานเองนะ

“แต่วิธีนี้มันก็ใช้ได้จริงๆ นั่นแหละ ลานกว้างนี้ปกติก็ใช้แค่ตอนตั้งเวทีเท่านั้น ถ้าแกบอกว่าจะจ้างคณะงิ้วมาเล่นให้คนในหมู่บ้านดูจริงๆ ละก็ รับรองไม่มีใครกล้าว่าแกสักคำแน่ ใครกล้าอ้าปากคงโดนชาวบ้านรุมด่าตายห่า”

หลี่ฟานพยักหน้า ในใจเริ่มคำนวณสะระตะ ลานกว้างตรงนี้ถ้าจัดดีๆ จอดรถได้สัก 60 กว่าคันสบายๆ ไม่มีปัญหาเลย แต่ราคานี้ พูดตามตรงว่าออกจะแพงเกินไปหน่อย ตกปีละตั้ง 15,000 หยวนเชียวนะนั่น

“ไม่นึกเลยว่าค่าจ้างเล่นงิ้วจะแพงขนาดนี้ ทำเอาผมอยากจะไปเป็นคนเล่นงิ้วซะเองเลยเนี่ย ฮ่าๆ”

หลี่เต๋อโหย่วหัวเราะร่วน พอรู้ว่าหลี่ฟานคงไม่เอาความคิดนี้แน่ ก็ไม่พูดเรื่องจ้างงิ้วต่ออีก

“นั่นสิ คนรุ่นแกคงไม่รู้หรอก แต่ในยุคของพวกฉัน คนเล่นงิ้วน่ะถือเป็นดาวเด่นเลยนะ เดินไปไหนมาไหนใครๆ ก็ยกย่องนับถือทั้งนั้น”

ทั้งสองคนนั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่พักหนึ่ง หลี่ฟานถึงได้ลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยลาและล้วงเอาบุหรี่ฮวาจื่อสองซองในกระเป๋ายื่นส่งไปให้

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ อาเต๋อโหย่ว เชิญอาทำงานต่อเถอะครับ”

“แกจะให้ฉันทำไม เอาคืนไปเลย ใครมาเห็นเข้ามันดูไม่ดี”

หลี่เต๋อโหย่วลุกขึ้นทำท่าจะยัดบุหรี่คืน แต่หลี่ฟานหัวเราะร่าแล้ววิ่งหนีออกมาเสียแล้ว

พอก้าวลงมาจากตึก หลี่ฟานก็ขี่รถสามล้อเครื่องมุ่งหน้ากลับบ้าน พลางมองไปยังลานกว้างข้างๆ แล้วอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

ทำเลน่ะดีจริง ติดตรงที่แพงเกินไปนี่แหละ

เขาส่ายหัว เลิกคิดเรื่องนี้ชั่วคราว

พอกลับมาถึงหลังบ้านและจอดรถเรียบร้อย ก็ล้วงมือถือออกมาดูข้อความในกลุ่มแชต พอเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรด่วนถึงได้เดินเข้าไปในลานบ้าน

“แกไปไหนมาเนี่ย มาดูซิว่าพ่อแล่เนื้อปลาเป็นยังไงบ้าง”

เพิ่งจะก้าวพ้นประตู หลี่เฉียงที่กำลังยืนล้างมีดทำครัวอยู่ในลานบ้านก็เอ่ยทักขึ้นมาทันที

หลี่ฟานเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตะกี้ไปคร่าวๆ ทำเอาหลี่เฉียงเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด

“ทำไมแกถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้นะ!”