บทที่ 72 มีรีโมตอยู่ในมือจะทำอะไรก็ตามใจสั่งได้ทั้งนั้น

หลี่ฟานที่เดิมทีกำลังก้มมองเนื้อปลาที่พ่อแล่อย่างตั้งอกตั้งใจ พอได้ยินคำพูดนั้นก็ถึงกับเหวอไปเล็กน้อย

"ตั้ง 15,000 หยวน เฉลี่ยออกมาก็ตกเดือนละ 1,250 หยวนเข้าไปแล้ว แถมคนก็ไม่ได้แน่นแบบนี้ทุกวันเสียหน่อย พอถึงหน้าหนาว กิจการต้องซบเซาลงแน่ๆ ถึงตอนนั้นจะไม่เสียเงินฟรีเรอะ"

หลี่เฉียงเทแป้งลงกะละมัง จากนั้นก็เทไข่ขาวที่เตรียมไว้ตามลงไป แล้วเริ่มนวดคลุกเคล้ากับชิ้นปลาเพื่อให้เนื้อเด้งกระชับ

"อีกอย่างนะ ที่ตรงนั้นมันก็ยังอยู่ไกลจากบ่อปลาอยู่ดี ถึงเวลาจะทำยังไงล่ะ ก็ต้องใช้รถซาเล้งไปส่งเหมือนเดิมไม่ใช่เรอะ"

หลี่ฟานพยักหน้าเห็นด้วย "มันก็จริงอย่างที่พ่อว่าแหละครับ ผมถึงได้กลับมานี่ไง แต่ยังไงเรื่องที่จอดรถมันก็ต้องแก้อยู่ดี"

หลี่เฉียงกวนมือในกะละมังอีกสองสามรอบ สะบัดมือ แล้วล้างน้ำจนสะอาด

"จะแก้ปัญหามันก็ต้องค่อยๆ คิดหาทาง คนเป็นๆ มีหรือจะยอมให้ฉี่รดกางเกงตาย ป่ะ ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกกันสักมวน"

พูดจบหลี่เฉียงก็เดินออกจากครัว หลี่ฟานจึงเดินตามออกมา ส่วนหูเยว่ก็หัวเราะหึๆ พลางง่วนอยู่กับงานตรงหน้าต่อไป

สองพ่อลูกคาบบุหรี่คนละมวน เดินออกจากลานบ้านมามองดูถนนตรงประตูหลัง

"แกพูดถูกตรงที่มันห่างจากบ่อปลาจริง แต่ถ้าจะให้ทุ่มเงินก้อนโตขนาดนั้นไปเช่าลานกว้างตรงหน้านี่ พ่อว่าสู้ให้จอดเรียงกันริมถนนแถวนี้ยังจะดีกว่า"

หลี่เฉียงเดินไปริมทาง กวาดสายตามองรอบๆ สักพักแล้วพูดต่อ

"ถึงเวลาถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็จ้างคนในหมู่บ้านช่วยขี่ไปส่งสักสองสามเที่ยวก็สิ้นเรื่อง"

พอสิ้นคำพูดของหลี่เฉียง สองพ่อลูกก็ตาเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน หลี่ฟานถึงกับกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

"ความคิดนี้เข้าท่าแฮะ เยี่ยมไปเลย!"

คนในหมู่บ้านมีรถซาเล้งกันแทบทุกหลังคาเรือน บิดคันเร่งนิดเดียวก็พาลูกค้าไปส่งถึงบ่อปลาได้สบายๆ

"หลี่ฉางหมิง แล้วก็บ้านพ่อรองของแกก็มีรถทั้งคู่ ถึงเวลาแกก็ให้เงินพวกเขาหน่อยก็จบแล้วนี่ รถสามคัน คำนวณดูแล้วยังไงก็พอใช้ ต่อให้มีลูกค้ามาพร้อมๆ กัน ให้พวกเขารอสักแป๊บ มันจะไม่ได้เชียวเหรอ"

พอหลี่เฉียงพูดจบ หลี่ฟานที่อยู่ข้างๆ ก็อดพยักหน้าตามไม่ได้

"แล้วควรให้เงินเท่าไหร่ถึงจะเหมาะล่ะครับ"

"เอ่อ… เที่ยวละ 2 หยวนดีไหม"

หลี่เฉียงเองก็เริ่มงงๆ ขึ้นมา เรื่องให้เงินแบบนี้มันคำนวณยากจริงๆ

หลี่ฟานไม่พูดอะไร นั่งยองๆ คิดอยู่บนพื้น จะมาคิดแบบไปรอบกลับรอบ ค่าใช้จ่ายคงคิดไม่ลงตัวแน่

"เอาเป็นคิดเหมาเป็นรายวันไปเลยดีกว่าไหม วันละ 20 หยวน ระยะทางแค่นิดเดียวเอง เช้าไม่กี่เที่ยว บ่ายไม่กี่เที่ยว ถ้าบ้านหลี่ฉางหมิงยอมทำจริงๆ หน้าบ้านเขาก็จอดรถได้ด้วย เท่ากับว่าเรื่องที่จอดรถก็แก้ได้พร้อมกันเลย"

พอได้ยินหลี่ฟานพูด หลี่เฉียงก็ตบหน้าขาฉาด

"ความคิดแกอันนี้ดี วันละ 20 หยวนเนี่ย คนในหมู่บ้านแย่งกันทำแน่ เดี๋ยวบ่ายนี้พ่อไปช่วยคุยให้"

สองพ่อลูกสบตากันแล้วยิ้มออกมา ปัญหาที่จอดรถก็คลี่คลายลงได้แบบนี้

รถจะจอดที่ไหนไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าขนลูกค้ากับอุปกรณ์ตกปลาไปส่งถึงริมบ่อปลาได้ก็พอ ถึงวิธีนี้จะดูยุ่งยากไปหน่อย แต่คุ้มค่าที่สุดแล้ว

"แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง เราขายพวกเครื่องดื่มอยู่ด้วย ถึงเวลาพ่อรองจะคิดอะไรหรือเปล่านะครับ"

หลี่ฟานคิดแล้วพูดเปรยๆ ออกมา ถ้าทางพ่อรองยอมช่วยส่งคน ก็ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าแน่นอน ถึงเวลาพอลูกค้าไปซื้อพวกเครื่องดื่มที่ร้านเขาโดยตรง กำไรจากของกินเล่นของตัวเองก็ต้องหดลงไปอีก

"เรื่องแค่นี้เอง พ่อรองแกจะไม่เข้าใจได้ยังไง เขาทำมาค้าขายกับคนในหมู่บ้าน แกขายของให้ลูกค้าที่แกเรียกลูกค้ามาเอง มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ เขาจะมาเคืองแกเพราะเรื่องนี้ได้ยังไงกัน"

หลี่เฉียงเหลือบมองหลี่ฟาน รู้สึกว่าลูกชายคิดมากเกินไป

เห็นท่าทางของหลี่เฉียง หลี่ฟานก็รู้ทันทีว่าพ่อไม่เก็ทสิ่งที่เขาจะสื่อ

"พ่อ ผมหมายถึง พ่อรองจะดึงลูกค้าผมไปหรือเปล่าน่ะสิ…"

"งั้นพ่อรองแกยิ่งไม่ทำหรอก บ่อตกปลาแกวันๆ มีคนสักกี่คนกัน… เอ่อ ก็พูดไม่ได้เต็มปากเหมือนกันแฮะ เพราะเขาก็อยู่ใกล้บ่อตกปลาซะด้วยสิ"

หลี่เฉียงพูดไปพลางเดาะลิ้นไปพลาง เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมาเหมือนกัน

"งั้นสู้เปิดอกคุยไปเลยดีกว่า ให้พ่อรองช่วยส่งคนแบบไม่ต้องคิดเงิน แล้วเราก็เลิกขายพวกโค้กเครื่องดื่มอะไรพวกนี้ไปเลย ปล่อยให้ลูกค้าไปซื้อที่ร้านเขาแทน พ่อคิดว่ายังไงครับ"

"เอ่อ แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ ยังไงบุหรี่มันได้กำไรเยอะที่สุด แกเองก็ขายไม่ได้อยู่แล้ว แต่พ่อว่ารอดูไปอีกสักพักก่อนดีกว่า"

สองพ่อลูกปรึกษากันอีกพักหนึ่ง ตกลงกันว่าช่วงบ่ายหลี่เฉียงจะไปคุยเรื่องนี้กับพ่อรองและหลี่ฉางหมิง ส่วนเรื่องจะเลิกขายเครื่องดื่มไหม ค่อยว่ากันทีหลัง

"พูดถึงเครื่องดื่ม ลูกค้าก็มาเลย มีคนสั่งโค้กแล้ว"

หลี่เฉียงถือโทรศัพท์ ก้มมองข้อความในกลุ่มพลางยิ้มแป้น

"เฮ้ มีอีกคนสั่งแล้วด้วย"

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ พลางโยนกุญแจรถซาเล้งให้หลี่เฉียง

"พ่อนั่นแหละไป เอาไปเยอะๆ หน่อย ในกระบะท้ายมีกล่องโฟมอยู่ เผื่อจะมีคนอื่นอยากได้อีก พ่อว่างๆ ก็อยู่คุยแถวนั้นสักพักเถอะ เดี๋ยวผมช่วยแม่เอง"

"ได้ๆ งั้นพ่อไปเก็บเงินล่ะนะ ฮ่าๆ"

หลี่เฉียงหัวเราะร่า คว้ากล่องโฟมที่กระบะท้าย แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปในห้องโถงเพื่อหยิบโค้กเย็น

"คุยกับพ่อเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ"

หูเยว่เห็นหลี่ฟานเดินเข้ามาก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ครับ คุยเสร็จแล้ว เรียบร้อย เดี๋ยวผมมาเป็นลูกมือให้นะครับ"

หลี่ฟานยิ้มแหะๆ พลางถกแขนเสื้อขึ้นล้างมือ

ช่วยงานอยู่ได้สักพัก พอหลี่เฉียงกลับมาจากบ่อตกปลา หลี่ฟานก็ถูกทั้งสองคนไล่ออกจากบ้าน

"พวกเถ้าแก่ของแกยังหนุ่มๆ กันทั้งนั้น พ่อไปยืนอยู่ตรงนั้นมันเก้ๆ กังๆ แกไปเถอะไป กับข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับมา"

หลี่เฉียงโบกไม้โบกมือ ปากคาบบุหรี่ไว้ตัวหนึ่ง บนหูสองข้างยังมีบุหรี่ยัดไว้อีกข้างละตัว เห็นชัดๆ ว่าเป็นของที่พวกนักตกปลาแจกมาให้

หลี่ฟานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินขึ้นชั้นบนไปยกโน้ตบุ๊กคอมพิวเตอร์ลงมาวางไว้บนโต๊ะในห้องโถง จากนั้นถึงได้หยิบหมวกฟาง ขี่รถซาเล้งมุ่งหน้าไปยังบ่อปลา

อาจเป็นเพราะปลากินเหยื่อไม่ดี บรรดานักตกปลาริมบ่อเลยนั่งเงียบกริบ ดูหมดเรี่ยวหมดแรงกันไปหมด

หลี่ฟานย่องเบาๆ เดินไปข้างจุดตกปลาของพี่หวง นั่งยองๆ ลงแล้วถาม

"เป็นไงบ้างพี่"

"ไม่ค่อยดีเลย เกินครึ่งชั่วโมงแล้วเพิ่งมีคนได้ปลาแค่สองคน แถมยังเป็นปลาบรีมทั้งคู่ด้วย"

พี่หวงชำเลืองมองพวกนักตกปลาแถวริมบ่อ ก่อนจะกระซิบเบาๆ

"บ่อแกแบบนี้ท่าจะไม่รอดนะ แนะนำว่าให้หาทางแก้หน่อย ถึงจะไม่มีวิธีแก้ที่ดีเท่าไหร่ก็เถอะ อากาศร้อนก็เป็นแบบนี้แหละ"

พูดจบพี่หวงก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

หลี่ฟานพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไร แล้วค่อยๆ ย่องไปยืนอีกทาง

คงต้องหาทางแก้จริงๆ นั่นแหละ อย่างเช่น… กดรีโมตสักที

พอนึกในใจ รีโมตก็โผล่มาอยู่ในมือที่ไพล่อยู่ด้านหลัง ช่วงไม่กี่วันมานี้พอว่างเขาก็หยิบมันออกมาลูบคลำทำความคุ้นเคย จนตอนนี้ไม่ต้องก้มมองแล้ว แค่แตะดูก็รู้ว่าปุ่มฟังก์ชันไหนอยู่ตรงไหน

โหมดฮุบกระจาย!

พอกดเสร็จ รีโมตก็หายไปจากมือตามความคิด หลี่ฟานล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง เปิดกล้องถ่ายรูปอย่างคล่องแคล่ว วัตถุดิบชั้นดีขนาดนี้ ไม่ถ่ายเก็บไว้ก็น่าเสียดายแย่

"วี้ด วี้ด วี้ด!"

เสียงสายเอ็นผ่าลมอันคุ้นเคยดังแหวกอากาศขึ้นมาอีกครั้ง นักตกปลาทั้งบ่อหันขวับไปมองเป็นตาเดียวในพริบตา

บรรยากาศเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว

หลี่ฟานกดปุ่มบันทึกวิดีโอ ในใจอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้

มีรีโมตอยู่ในมือนี่มันช่างตามใจสั่งได้จริงๆ พับผ่าสิ