บทที่ 73 ปลามังกรเฝ้าบ่อผู้ดื้อรั้น

ทว่าผ่านไปได้ไม่กี่วินาที เสียงสายเบ็ดตัดลมที่ชวนให้เลือดลมสูบฉีดก็พลันเงียบกริบลง

"เชี่ยเอ๊ย!"

เสียงสบถอย่างเจ็บใจดังลั่นไปทั่วบ่อตกปลา

หลี่ฟานยืนอึ้ง มองเวลาที่ยังเดินอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ถึงเพิ่งได้สติแล้วกดหยุดบันทึกวิดีโอ

ให้ตายสิ กล้องโทรศัพท์ของเขาเพิ่งจะแพนไปเจอว่าใครกำลังอัดปลา ยังถ่ายไม่ทันถึงห้าวินาทีก็จบเห่ซะแล้ว?

"แม่งเอ๊ย กะมาตกปลาบรีมแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าจะเจอเฉาดำตัวใหญ่ล่ะวะเนี่ย เซ็งฉิบหาย!!!"

นักตกปลาคนนั้นตบขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความเสียดาย สีหน้าปวดใจสุดขีด

"สายหน้าขาดเหรอวะ?"

"ฮ่าๆ พวกกูเปลี่ยนเป็นเบ็ดใหญ่สายใหญ่กันหมดแล้ว มึงยังนั่งตกปลาบรีมอยู่อีกเหรอวะ"

"น่าเสียดายชะมัด เฮ้อ ทำไมไม่มากินเบ็ดกูมั่งวะเนี่ย พวกมึงทำเสียของจริง นานๆ ทีมันจะยอมแตะเหยื่อ"

"แต่กูว่า บ่อนี้ปลาใหญ่เยอะอยู่นะ ชั่วโมงกว่าๆ ล่อไปสองรอบแล้ว"

"กูนี่เกี่ยวทั้งข้าวโพดทั้งหัวอาหาร เม็ดเบ้อเร่อยี่ห้อดังยังไม่แดกเลยเนี่ย?"

บรรยากาศในบ่อตกปลาพลันกลับมาคึกคักอีกครั้ง เหล่านักตกปลาต่างพากันส่งเสียงคุยจ้อไม่ขาดปาก

หลี่ฟานส่ายหน้า พลอยรู้สึกเสียดายไปด้วย วันนี้เขาตั้งใจจะสุ่มผู้โชคดีให้งัดปลาขึ้นมาแท้ๆ แต่ยังไม่ทันได้เลือกเลย สายก็ขาดปลาหลุดไปก่อนซะงั้น

เขานึกในใจ รีโมตก็โผล่มาอยู่ในมือ นิ้วโป้งกดลงไปอย่างชำนาญเพื่อปิดปุ่ม 'โหมดฮุบกระจาย' ที่ยังกะพริบอยู่

รออีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยว่ากันใหม่แล้วกัน

"เชี่ย มีรีโมตควบคุมปะเนี่ย รีบกดให้กูมั่งดิวะ~"

พี่หวงเห็นหลี่ฟานยืนอยู่ตรงมุมสวนต้นไม้ ก็รีบสาวเท้าดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

หลี่ฟานใจหายวาบ เชี่ย รู้ตัวแล้วเหรอวะ?

"พอกูเพิ่งบอกให้นายหาทาง ปลาก็กินเบ็ดทันทีเลย แหมๆ ปลาพวกนี้คงไม่ได้รับคำสั่งจากนายหรอกนะ"

พี่หวงคาบบุหรี่แล้วสูดเข้าปอดอย่างฟินอารมณ์ ส่วนหลี่ฟานที่ยืนข้างๆ แกล้งทำหน้าซื่อตาใส "รีโมตอะไรกันพี่~"

"เออ ลืมไปว่านายตกปลาไม่เป็นนี่หว่า พูดเล่นเฉยๆ ฮ่าๆ"

พี่หวงมองซ้ายมองขวา พูดลอยๆ ขึ้นมา

หลี่ฟานถึงค่อยลอบถอนหายใจโล่งอก ตกใจแทบแย่ นึกว่าพี่หวงจะจับได้จริงๆ

"วันนี้ทำไมพี่ไม่ลงกระชังล่ะ ผมอุตส่าห์เก็บไว้ให้พี่เลยนะเนี่ย~"

หลี่ฟานจุดบุหรี่ หรี่ตาสูบทีหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

วันนี้มีคนขอกระชังแค่สองคน รวมพี่หวงด้วยก็เพิ่งปล่อยกระชังกับสวิงไปแค่สามชุด เดี๋ยวต้องตามเก็บคืน ลืมไม่ได้เด็ดขาด

ยังไงซะถ้าลูกค้าไม่เอ่ยปากขอ เขาก็ไม่คิดจะเสนอหน้าถามเองอยู่แล้ว

"วันนี้กูจะล่าเฉาดำตัวใหญ่ ปลาบรีมตัวกระจิริดพวกนั้นจะไปมันอะไรวะ~"

พี่หวงส่งเสียงฮึดฮัด เชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ พยักหน้ารับ หากถามว่าวันนี้เขาอยากให้ใครตกได้เฉาดำตัวใหญ่ที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นพี่หวงนี่แหละ

ลูกค้าคนแรกของบ่อตกปลา แถมยังมาบ่อยที่สุดในบรรดาลูกค้าทั้งหมด กลุ่มนักตกปลารุ่นแรกๆ ในกลุ่มแชตของบ่อก็เป็นพี่หวงนี่แหละที่ดึงเข้ามา

พี่หวงสูบบุหรี่หมดไปมวนหนึ่งก็เดินกลับไปนั่งประจำจุดตกปลาของตัวเองต่อ ทิ้งให้หลี่ฟานยืนยองๆ อยู่ตรงมุมสวนต้นไม้ คอยจับจ้องบ่อปลาอย่างมีพิรุธ

เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน หลี่ฟานกดรีโมตไปถึงสามครั้ง แต่เรื่องที่ทำให้เขาพูดไม่ออกก็คือ ปลามังกรเฝ้าบ่อดันเลือกงับแต่สายเบ็ดเส้นเล็กทั้งสามครั้งเลย

แต่ละคนยื้อไว้ได้ไม่ถึงหนึ่งนาที สายหน้าก็ขาดผึงปลาหลุดไปหมด

เวลานี้ บ่อตกปลาไม่มีความเงียบเหงาเหมือนตอนที่เขาเพิ่งมาถึงอีกต่อไป ทั่วทั้งบ่อกำลังเดือดพล่าน

"ให้ตายสิวะ เจ็บใจชะมัด!"

"เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอะไร? พอมีปลาใหญ่ ต้องจัดสายใหญ่เบ็ดใหญ่ไว้ก่อน!"

"เฉาดำบ่อนี้มันกลายพันธุ์หรือบรรลุเป็นเซียนกันแน่เนี่ย เลือกกินแต่สายเส้นเล็กเฉยเลย"

"ใจเย็นๆ ตั้งสติไว้ ยังไงก็ต้องวนมาถึงตาพวกเรา เช้านี้สายขาดไปตั้งห้าคนแล้ว"

แดดเปรี้ยงแผดเผาลงมาบนตัวเหล่านักตกปลา แต่ละคนเหงื่อท่วมหลัง ทว่ากลับไม่มีใครบ่นร้อนเลยสักคำ สายตาทุกคู่จับจ้องทุ่นตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น

หลี่ฟานเองก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกต มันไม่มีเหตุผลเลยที่ปลามังกรเฝ้าบ่อจะเลือกกินแต่สายเส้นเล็ก

หรือว่าปลามังกรเฝ้าบ่อจะแอบต่อต้านคำสั่งจากรีโมต ถึงแม้จะถูกบีบให้กินเหยื่อ ก็ยังพยายามเลือกทางที่เสี่ยงน้อยที่สุดงั้นเหรอ?

หลี่ฟานลูบคาง คาดเดาไปเรื่อยเปื่อย

คงต้องรอช่วงบ่ายค่อยกดรีโมตใหม่แล้วล่ะ เมื่อกี้นี้เอง พ่อของเขาก็ส่งข้อความมาบอกว่าเตรียมกับข้าวเสร็จแล้ว ถามว่ามีใครจะให้เอามาส่งที่นี่บ้าง หรือจะกลับไปกินที่บ้าน

หลี่ฟานส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนบนคันดินแล้วตะโกนบอกทุกคน

"พี่ๆ ครับ กับข้าวเสร็จแล้วนะ มีใครจะกลับไปนั่งกินที่โต๊ะในบ้านไหม ไปพร้อมผมได้เลย ส่วนใครจะให้เอามาส่ง เดี๋ยวผมกลับไปเอามาให้ตอนนี้เลยครับ~"

พวกนักตกปลาหันมามองหลี่ฟานที่ยืนอยู่บนคันนา บ้างก็โบกมือ บ้างก็ตะโกนตอบ บ้างก็ส่ายหัว

หลี่ฟานกระตุกมุมปาก เอาเถอะ ช่วงเช้าเขากดรีโมตหนักมือไปหน่อย เลยไม่มีใครยอมลุกกลับไปกินข้าวที่บ้านสักคนเดียว

ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องคอยตั้งโต๊ะให้ยุ่งยาก

หลี่ฟานก้าวขึ้นรถสามล้อเงียบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ขี่ออกไป

"ไม่มีใครกลับมากินเลยเหรอ แล้วบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพวกนี้จะเอายังไงล่ะ"

พอกลับถึงบ้าน ก็เห็นหูเยว่เดินออกมาจากลานบ้าน ในมือถือกล่องข้าวที่ตักข้าวใส่ไว้แล้วสองสามกล่อง บนหัวมีผ้าขนหนูสีแดงชุบน้ำโปะไว้ เหงื่อเม็ดเป้งไหลหยดลงมาจากคาง

"ไม่มีอะไรเลยครับ แม่ พักก่อนเถอะ เรื่องตักข้าวพวกนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง"

"โอ๊ย ได้เวลากินข้าวแล้ว ทุกคนกำลังหิวๆ อย่าให้เขารอนานเลย งานเสร็จค่อยพักทีเดียวเถอะ"

หูเยว่วางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ แล้วสาวเท้าก้าวไวๆ วิ่งกลับไปที่ครัว

หลี่ฟานเม้มปากแน่นก่อนเดินตามไป พอเข้าไปในครัวก็เห็นพ่อตัวเองแต่งตัวสภาพเดียวกันเป๊ะ มีผ้าขนหนูเปียกคลุมอยู่บนหัว ในมือถือทัพพีคอยตักข้าวใส่กล่องไม่หยุด

ในครัวร้อนอบอ้าวราวกับเตานึ่ง เพิ่งเข้ามาได้ประเดี๋ยวเดียว หลี่ฟานก็เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก

"ไม่มีใครกลับมากินที่นี่เลย เดี๋ยวต้องเอาไปส่งให้หมดนะ"

หูเยว่บอกกำชับอีกรอบ ก่อนจะคว้ากล่องข้าวอีกสองสามกล่องวิ่งกลับไปที่ห้องโถง

"มาก็ดีแล้ว แกยกกะละมังกับข้าวพวกนี้ไปผึ่งไว้ที่ห้องโถงก่อนไป เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ยังร้อนจัด ขืนตักใส่ตอนนี้เดี๋ยวกล่องจะละลายเอา"

หลี่เฉียงเห็นหลี่ฟานเดินเข้ามา จึงสั่งให้เขายกกะละมังกับข้าวออกไป

หลี่ฟานมองซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงในกะละมังสเตนเลสใบใหญ่บนโต๊ะตัวเล็กแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ซี่โครงสีน้ำตาลแดงแวววาวน่ากิน น้ำซอสข้นคลั่กเคลือบเนื้อกระดูกหมูจนทั่ว

เขายกกะละมังใบโตจ้ำอ้าวตรงไปยังห้องโถง ก่อนจะเดินไปกลับอีกสองสามรอบเพื่อยกกับข้าวที่เหลือออกมาจนหมด

"ให้ตายสิ ร้อนชะมัด เกือบจะเป็นลมคารังถึงแล้วเนี่ย"

หลี่เฉียงคว้าผ้าขนหนูที่พาดคอมาเช็ดเหงื่อบนหน้าพลางเดินเข้าห้องน้ำไปชุบน้ำเย็น

"แล้วมันไม่สบายกว่าตอนแกไปแบกหามหรือไง ตาแก่นี่บ่นมากจริง"

หูเยว่พูดแขวะเข้าให้ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูเดินตามเข้าห้องน้ำไปอีกคน

พอล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วเดินกลับออกมา เช็ดมือจนแห้ง ทั้งสามคนก็ถือตะเกียบกับทัพพีช่วยกันตักกับข้าวใส่กล่อง

"หมูพะโล้ใส่คนละห้าชิ้นแล้วกันนะ พะโล้นี่พอต้มแล้วหดลงเยอะจริงเชียว ตั้ง 6 ชั่งเหลืออยู่นิดเดียวเอง รู้สึกจะเตรียมน้อยไปหน่อยแฮะ เฮ้อ ซี่โครงหมูก็ใส่คนละสองชิ้นละกัน~"

หูเยว่คีบกับข้าวไปพลางถอนหายใจไปพลาง

"แม่ ไม่น้อยแล้วน่า ยังมีกับข้าวอย่างอื่นอีกตั้งเยอะ~"

หลี่ฟานตักถั่วแระนึ่งกุนเชียงพูนทัพพีใส่ลงในกล่องอาหารแล้วเอ่ยยิ้มๆ