บทที่ 74 เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่บ้าน

หมูพะโล้ ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง กุนเชียงนึ่งถั่วแระคนละสามชิ้น แถมยังมีเนื้อปลาต้มโรยหน้าอยู่อีกสิบกว่าชิ้น ส่วนกับข้าวผัดผักมีแค่ผักบุ้งผัดกระเทียมจานเดียว แต่เพราะหูเยว่จัดเต็มเรื่องน้ำมัน ใช้น้ำมันเมล็ดผักกาดผสมกับน้ำมันหมูผัด กลิ่นจึงหอมฟุ้งเตะจมูกดีเหลือเกิน

"แม่ ไม่ต้องถอนหายใจแล้วน่า กับข้าวดีขนาดนี้ ใครกินก็ต้องชมทั้งนั้นแหละ รู้งี้เมื่อกี้ผมให้แม่ไปส่งเองดีกว่า"

หลี่ฟานตักข้าวเข้าปากคำโต หลี่เฉียงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะจิบเหล้าไปอึกหนึ่งแล้วพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อกี้ก็เป็นสองพ่อลูกที่ช่วยกันเอาข้าวไปส่ง ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะมีลูกค้าคนหนึ่งดันอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

กลัวว่าถ้าชงไปจากบ้านแล้วระหว่างทางจะหกเรี่ยราด เลยต้องเรียกหลี่เฉียงให้ถือกระติกน้ำร้อนตามไปด้วย ไปถึงบ่อตกปลาแล้วค่อยชงให้เขาตรงนั้น

"แม่ก็แค่กลัวคนเขาจะกินไม่อิ่ม กลัวคราวหน้าเขาจะไม่มาตกปลาที่นี่อีก แล้วจะกระทบกับธุรกิจของลูกน่ะสิ"

หูเยว่เอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ความผิดแม่เองแหละ เมื่อวานพ่อแกบอกให้ซื้อมาเยอะๆ แท้ๆ แม่ดันกลัวว่าซื้อมาแช่ตู้เย็นมากไปแล้วรสชาติจะเสีย เลยไม่ได้ฟังเขา รู้งี้ซื้อมาเยอะกว่านี้ก็ดี"

เมื่อเห็นสีหน้าของหูเยว่ หลี่ฟานก็ทั้งจนใจทั้งรู้สึกอบอุ่นวาบในอก

คนอื่นจะกินดีหรือไม่ดีมันเกี่ยวอะไรกับหูเยว่กันล่ะ เธอแค่เป็นห่วงว่าจะกระทบกับธุรกิจบ่อตกปลาของลูกชายเท่านั้นเอง

"แม่ ไม่เชื่อลองถามพ่อดูสิ ทุกคนแฮปปี้กันหมดเลยนะ"

หลี่เฉียงพยักหน้า "จริงตามนั้นแหละ มีแต่คนบอกว่ากับข้าวรสชาติดี บอกว่าข้าวกล่องบ่ออื่นเหมือนอาหารหมู ยังมีคนถามเลยว่าเราขายราคานี้จะขาดทุนหรือเปล่า"

ได้ยินแบบนี้ หูเยว่ถึงคลายกังวลลงได้ ก่อนจะยิ้มแย้มแจ่มใสเริ่มกินข้าว

กับข้าวมื้อเที่ยงอย่างซี่โครงหมูกับหมูพะโล้เหลืออยู่นิดหน่อย หูเยว่ก็เทลงในชามข้าวของหลี่ฟานจนหมด บนโต๊ะเลยเหลือแค่ผักบุ้งหนึ่งจานกับไข่ตุ๋น ซึ่งทำมาจากไข่แดงที่เหลือจากการคลุกเนื้อปลา ผสมไข่เพิ่มลงไปอีกสองฟองแล้วเอาไปนึ่ง

"พ่อดูแล้ว บ่อใหญ่น่าจะขุดเสร็จเกือบหมดแล้วล่ะ เย็นนี้ชวนเสี่ยวลิ่วกวายมากินข้าวด้วยกันสิ"

หลี่เฉียงวางจอกเหล้าลงข้างๆ แล้วยกชามข้าวขึ้นมาพูด

"ครับ เดี๋ยวบ่ายนี้ผมไปบอกเขาให้"

"งั้นพวกเราก็ต้องเข้าอำเภอไปซื้อกับข้าวเพิ่มแล้วสิ ในบ้านมีแต่ซี่โครง แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องเตรียมของไว้อีก ลูกว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาสักกี่คนล่ะ"

หูเยว่หันไปถามหลี่ฟาน

หลี่ฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้เลยจริงๆ ครับ แม่กับพ่อกะๆ เอาแล้วกัน"

พรุ่งนี้จะมีคนมาเท่าไหร่เขาเองก็ไม่รู้ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ แต่มีลูกค้ามาแน่นอนอยู่แล้ว

พอกินข้าวเสร็จ หลี่ฟานก็ไม่รอช้า หยิบโค้กกับไอติมแท่งจากตู้เย็นยัดใส่ลังโฟมจนเต็ม แล้วอุ้มขึ้นรถขี่ตรงไปยังบ่อตกปลาทันที

ลูกค้ากินข้าวเสร็จก็ต้องอยากดื่มน้ำเป็นธรรมดา

พอไปถึงริมถนนลูกรัง เขาก็ต้องอึ้งเมื่อเห็นผู้คนมุงกันแน่นขนัดอยู่ริมขอบบ่อ

พวกผู้ชายทั้งหนุ่มทั้งแก่ในหมู่บ้านต่างถือชามใบโต นั่งยองๆ ริมบ่อ กินข้าวไปพลางคุยโม้กันไปพลาง

"คุณพระช่วย ไอ้ลูกชายบ้านหลี่เฉียงมันเปิดบ่อตกปลาขึ้นมาได้จริงๆ ว่ะ"

"เออสิ เก่งชะมัด แต่ไม่รู้ว่ามีใครตกไอ้ปลาตัวละสามร้อยหยวนนั่นได้หรือยังนะ"

"ยังเลย ถามมาหมดแล้ว มีคนเกี่ยวปลาติดอยู่หลายคน แต่ลากขึ้นมาไม่ได้สักตัว ท่าทางจะเขี้ยวจัด"

"งั้นวันนี้ก็ฟันกำไรเละเลยน่ะสิ คนเยอะขนาดนี้เนี่ย อื้อหือ"

"แหงอยู่แล้ว เมื่อกี้ฉันเพิ่งถามมา ข้าวเที่ยงก็สั่งกับบ้านหลี่เฉียงทั้งนั้น รู้ไหมว่ากล่องละเท่าไหร่? ตั้งยี่สิบหยวนแน่ะ!"

"งั้นแค่ค่าข้าวอย่างเดียวก็ปาไปหลายร้อยแล้วสิเนี่ย?!"

หลี่ฟานค่อยๆ ขี่รถสามล้อเข้ามา พลางเงี่ยหูฟังเสียงชาวบ้านซุบซิบวิจารณ์กันไปเรื่อย

พวกผู้ชายในหมู่บ้านเสียงดังกันอยู่แล้ว บทสนทนาพวกนั้นเขาจึงได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้งทุกคำ

พอรถแล่นเข้ามาใกล้ขอบบ่อปลา ทุกคนก็หันมาเห็นเข้าพอดี จึงหยุดคุยแล้วมองมาทางเขาเป็นตาเดียว

"โค้กเย็นๆ ไอติมแท่งเย็นเจี๊ยบมาแล้วครับ! ใครเอาอะไรมาหยิบตรงนี้ได้เลยนะ!"

หลี่ฟานยังไม่ลงจากรถสามล้อ แค่ตะโกนร้องบอกเสียงดังลั่น เพียงพริบตาเดียว บรรดานักตกปลาตามซุ้มก็พากันกรูเข้ามา

พวกชาวบ้านที่นั่งยองๆ อยู่ริมบ่อต่างก็ลุกขึ้นยืน ชะเง้อมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เห็นเพียงหลี่ฟานนั่งอยู่บนรถสามล้อ ชูมือถือขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบเป็นคิวอาร์โค้ดรับเงิน

"ไอติมแท่งหยวนครึ่ง โค้กสามหยวนห้าสิบครับ"

ก่อนหน้านี้โค้กขายสามหยวน ตอนนี้ปรับขึ้นมาห้าเหมา แต่ก่อนหน้านี้ก็เหมือนแค่ช่วงทดลองเปิด ยังไม่มีใครสังเกตเห็นความต่างของราคา ส่วนคนกลุ่มเดียวที่รู้ก็เป็นลูกค้าประจำ ซึ่งยิ่งไม่คิดจะพูดอะไรอยู่แล้ว

ไอ้เงินห้าเหมานี่ จะเก็บหรือไม่เก็บก็มีค่าเท่ากัน ขายสามหยวน ลูกค้าก็ไม่ได้ซาบซึ้งอะไรมากมาย เก็บเพิ่มห้าเหมา เขาก็ไม่ได้ด่าว่าหน้าเลือด บางบ่อตกปลาขายเครื่องดื่มขวดละตั้งแปดหยวนยังมี

และก็เป็นไปตามคาด พวกนักตกปลาไม่ได้สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เลย ลังโฟมที่อัดแน่นมาเต็มเอี้ยดโดนรุมหยิบจนเกลี้ยงในพริบตา ทำเอาพวกชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างตาโตไปตามๆ กัน

นี่โกยเงินได้อีกแล้วเหรอ? ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้เลยเรอะ? หรือว่าจะไปรับมาขายบ้างดีวะ?

หลี่ฟานพยักหน้าด้วยความพอใจ แม้จะมีคนส่งข้อความมาขอเครื่องดื่มแค่สิบกว่าคน แต่เขาก็ยังขนมาเต็มคันรถ

คนเราน่ะมักมีพฤติกรรมตามกระแส ต่อให้ตอนแรกไม่อยากดื่ม แต่พอเห็นคนอื่นเปิดดื่มเอื๊อกๆ ในวันที่อากาศร้อนตับแลบขนาดนี้ ใครมันจะทนไหวล่ะ?

หลี่ฟานกระโดดลงจากรถ เดินวนตรวจรอบบ่อเล็กหนึ่งรอบ ดูให้แน่ใจว่าห่วงยางชูชีพซึ่งเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกเพียงชิ้นเดียวในบ่อยังอยู่ดีไม่มีปัญหา จากนั้นจึงเดินทอดน่องไปยังบ่อใหญ่

เขายืนอยู่บนคันดินระหว่างสองบ่อ ก้มมองบ่อใหญ่ที่ลึกกว่าสามเมตรแล้วก็อดพยักหน้าไม่ได้

ความลึกของบ่อใหญ่กับบ่อเล็กนั้นต่างกัน โดยบ่อใหญ่ขุดลึกลงไปถึงสามเมตร ทีแรกเขากะว่าจะขุดแค่สองเมตรเท่านั้น แต่พอเปิดบ่อตกปลาแล้วก็เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น น้ำลึกถึงจะเลี้ยงปลาไซซ์ใหญ่ได้ ถ้าเป็นน้ำตื้น ต่อให้ปล่อยปลาใหญ่ลงไป แรงสู้เบ็ดก็ไม่สะใจ

ทว่าเพื่อความปลอดภัย รอบตลิ่งจึงทำเป็นชานพักสูงหนึ่งเมตรห้าสิบเซนติเมตรเอาไว้หนึ่งชั้น จากนั้นค่อยทำเป็นทางลาดเอียงลงไปจนถึงก้นบ่อ เพื่อป้องกันไม่ให้นักตกปลาลื่นไถลตกลงไปทีเดียวถึงก้นบ่อ

เสี่ยวลิ่วกวายนิสัยใช้ได้เลย ไม่ปริปากขอเงินเพิ่มสักคำ จุดนี้ทำให้หลี่ฟานพอใจมาก ตอนแรกเขาเตรียมใจจะควักกระเป๋าจ่ายเพิ่มอยู่แล้วแท้ๆ เพราะการขุดลึกเพิ่มอีกหนึ่งเมตรก็เท่ากับปริมาณงานเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวลิ่วกวายจะไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

คงเพราะแต่เดิมบ่อนี้ก็ลึกสองเมตรครึ่งอยู่แล้ว พอลงมือขุดจริงๆ ถึงได้เสร็จไวมั้ง

หลี่ฟานเดินวนตรวจดูรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรและแวะคุยกับเหล่านักตกปลาอีกรอบแล้ว เขาก็ขี่รถสามล้ออย่างอารมณ์ดี เตรียมตัวมุ่งหน้ากลับบ้าน

ชาวบ้านที่ล้อมวงอยู่ริมบ่อเริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับ คงเพราะกินข้าวในชามหมดแล้ว แต่ละคนมือหนึ่งถือชามกับตะเกียบ อีกมือคีบบุหรี่ เดินคุยโม้กันไปตามทาง

"ขายน้ำขายท่าแบบนี้ก็ทำเงินได้ด้วยแฮะ ฉันชักอยากไปรับมาขายบ้างแล้วสิเนี่ย"

"คิดอะไรของแกวะ นั่นมันแย่งลูกค้าเด็กมันชัดๆ ไปแย่งทางทำมาหากินบ้านหลี่เฉียงเขา"

"ฮ่าๆ พูดเล่นน่าแกก็ ดันมาว่าฉัน เมื่อวานแกยังพูดอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าบ่อมันจะเจ๊งไม่เป็นท่า"

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าปลาใหญ่พวกนั้นจะตกยากขนาดนี้ ดูคนสิคุณเอ๋ย รวยเละแน่คราวนี้ ไอ้หนูนั่นชื่อหลี่ฟานใช่ไหมนะ"

"น่าจะใช่นะ น่าจะชื่อนี้นี่แหละ"

หลี่ฟานขี่รถสามล้อแล่นฉิวผ่านไป ฝุ่นตลบขึ้นมาบางเบา แม้แดดจะแผดเผาราวกับเปลวไฟ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ยังคงฉีกกว้างไม่หุบ

พอขี่ผ่านหน้าบ้านของเสี่ยวลิ่วกวาย หลี่ฟานก็ชะลอรถแล้วจอดลง