บทที่ 75 ทิศทางการพัฒนาผิดทางแล้ว

ประตูบ้านของเสี่ยวลิ่วกวายเปิดกว้างอยู่ เจ้าตัวยืนถือชามกับตะเกียบอยู่ข้างโต๊ะ ดูท่าทางเพิ่งกินข้าวเสร็จและกำลังเก็บกวาด

“ปู่หก เพิ่งกินข้าวเสร็จเหรอครับ”

“เออ กินมาหรือยังล่ะ”

เสี่ยวลิ่วกวายเหมือนจะเดาได้ว่าวันนี้เขาต้องมาหา ใบหน้าจึงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

“เรียบร้อยแล้วครับ ตาทวดห้าไปเล่นไพ่นกกระจอกอีกแล้วเหรอครับ”

“ฮ่าๆ ไม่เล่นไพ่แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ คนแก่มันก็มีอยู่แค่งานอดิเรกเดียวนี่แหละ”

เสี่ยวลิ่วกวายล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นส่งมาให้ตัวหนึ่ง หลี่ฟานรับมาคาบไว้ที่ปาก พอจุดไฟแช็ก ทั้งสองคนต่างก็พ่นควันเงียบๆ ไปคนละคำ

สูบบุหรี่หลังอาหาร สุขสำราญยิ่งกว่าเซียน

“ปู่หก ผมเห็นงานตรงนั้นของปู่เกือบเสร็จหมดแล้ว งั้นผมโอนเงินส่วนที่เหลือให้นะครับ”

หลี่ฟานพูดพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา ส่วนเสี่ยวลิ่วกวายก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาพลางพูดตามมารยาท

“อ้าว จะรีบไปไหนกันเล่า คนบ้านใกล้เรือนเคียงทั้งนั้น”

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ ขืนไปถือเป็นจริงเป็นจังกับคำพูดแบบนี้ก็บ้าแล้ว เขายกมือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงิน

“ยอดค้างจ่ายคือ 10,000 หยวนใช่ไหมครับ”

“ใช่ ไม่ผิดหรอก”

พอยืนยันความถูกต้องแล้ว หลี่ฟานก็กดใส่จำนวนเงินแล้วโอนออกไปทันที

“เข้าแล้ว ฮ่าๆ ได้รับเงินแล้วนะ”

หลี่ฟานได้ยินคำพูดของเสี่ยวลิ่วกวายก็ยิ้มพลางพยักหน้า

“ต้องโอนสิครับ ช่วงนี้ลำบากปู่หกมากจริงๆ เย็นนี้ที่บ้านผมจะตั้งโต๊ะเลี้ยง ปู่ต้องมาให้ได้นะ”

เสี่ยวลิ่วกวายเพิ่งจะกดล็อกหน้าจอมือถือ พอได้ยินเข้ามือก็ชะงักไป

“ไอ้ฟาน คืนนี้ไม่ได้จริงๆ ว่ะ อีกอย่างก็คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ธรรมเนียมคนรุ่นเก่านั่นไม่ต้องไปสนใจหรอก ข้าเห็นเอ็งขี่ซาเล้งผ่านทางเส้นนั้นบ่อยๆ บ่ายนี้จะช่วยเกลี่ยดินทำทางให้เรียบสักหน่อย คืนนี้ข้าต้องเข้าเมืองแล้ว มีเถ้าแก่คนหนึ่งจะจ้างข้าไปทำงานตั้งเดือนหนึ่งแน่ะ”

ได้ยินเสี่ยวลิ่วกวายพูดแบบนั้น หลี่ฟานก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มร่าออกมา

“โอ้โห คืนนี้ปู่ต้องไปแล้วเหรอ งั้นก็ไม่ต้องเกลี่ยทางแล้วครับ บ่ายนี้ออกเดินทางเลยดีกว่า อย่าให้เสียงานเสียการเลย”

เสี่ยวลิ่วกวายโบกมือ “ไม่เป็นไร เริ่มงานพรุ่งนี้ เอาตามนี้แหละ เดี๋ยวข้านอนเอาแรงสักตื่น ทำเสร็จแล้วค่อยไป”

หลี่ฟานพยักหน้า ไม่ได้เซ้าซี้ต่ออีก เขาเอ่ยลาแล้วเดินออกมา ตั้งใจว่าตอนบ่ายจะเอาบุหรี่มาให้เสี่ยวลิ่วกวายสักสองซอง

ช่วงที่ผ่านมาถึงจะเอาน้ำอัดลมติดมือมาให้ขวดหนึ่งทุกครั้งที่มาส่งน้ำ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทำงานละเอียดรอบคอบขนาดนี้ เขารู้สึกว่าให้บุหรี่แค่สองซองยังน้อยไปด้วยซ้ำ ทว่าให้มากไปก็ใช่ว่าดี เสี่ยวลิ่วกวายอาจจะไม่ยอมรับ

พอกลับถึงบ้าน เขาก็บอกพ่อกับแม่ว่าเย็นนี้ไม่ต้องวุ่นวายทำกับข้าวแล้ว

“ในเมื่อเขาว่าอย่างนั้นก็เอาตามนั้นเถอะ จะไปขัดลาภคนอื่นเขาก็ไม่ดี ยังไงก็คนบ้านใกล้กัน รอเขาเสร็จงานกลับมาค่อยเลี้ยงก็ยังไม่สาย”

หลี่เฉียงพูดจบก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองหลี่ฟานที่นั่งอยู่บนม้านั่ง

“เดี๋ยวเอ็งเอาบุหรี่ไปให้เขาสักสองซองนะ”

“ครับ ตอนนี้เขาหลับอยู่ เดี๋ยวตอนบ่ายผมค่อยเอาไปให้”

หลี่ฟานเอามือเขี่ยเล่นกับเจ้าเจาไฉตัวน้อยที่อยู่ตรงเท้า ในใจคิดว่าเวลานับถอยหลังน่าจะใกล้หมดแล้ว

“จริงด้วย พ่อครับ ถ้าบ่ายนี้พ่อกับแม่เอารถไปอำเภอ แล้วผมจะเอารถที่ไหนใช้ล่ะ เผื่อพวกที่มาตกปลามีใครอยากกลับก่อนขึ้นมาจะทำยังไง”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อจะไปถามบ้านหลี่ฉางหมิงดูว่าอยากรับจ้างส่งคนไหม ถือโอกาสยืมรถเขามาด้วยเลย พ่อกับแม่จะได้ขี่รถเขาไป”

หลี่เฉียงจิบน้ำชาหนึ่งอึกแล้วถอนหายใจออกมาอย่างสบายอารมณ์

หลี่ฟานอุ้มเจ้าเจาไฉตัวน้อยขึ้นมาพิจารณาดู ทว่ายังไม่ทันได้ดูให้ละเอียดดี ก็โดนหลี่เฉียงคว้าหมับดึงไปกอดไว้ในอก พลางปรายตามองลูกชาย

หลี่ฟานเบะปาก เดินไปล้างมือในห้องน้ำ จากนั้นก็หยิบโน้ตบุ๊กข้างโต๊ะขึ้นไปชั้นสอง เปิดแอร์ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงเพื่อดูกล้องวงจรปิด

บรรดานักตกปลาในบ่อ บ้างก็สูบบุหรี่คุยกัน บ้างก็ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย บ้างก็ก้มหน้าจ้องทุ่นอย่างจริงจัง โดยรวมแล้วบรรยากาศในบ่อตกปลากลมเกลียวสงบเรียบร้อยดี

หลี่ฟานพยักหน้าด้วยความพอใจ เดิมทีเขาตั้งใจจะติดป้ายตรงเสาไฟที่ติดกล้องวงจรปิดเอาไว้ว่า ถ้าต้องการอะไรก็ให้ตะโกนใส่กล้องได้เลย แต่พอลองคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร

เวลาที่ยุ่งๆ ขึ้นมา ไม่มีใครมาคอยนั่งจ้องจอกล้องวงจรปิดหรอก ถึงตอนนั้นลูกค้าตะโกนเรียกตั้งนานสองนานแต่คนในบ้านไม่ได้ยิน มันจะไม่พังเอาเหรอ

โดยเฉพาะช่วงเวลาอาหาร หลี่เฉียงกับหูเยว่ต่างก็ง่วนอยู่ในครัว ยิ่งไม่มีทางได้ยินเข้าไปใหญ่ ต่อให้ต่อลำโพงเล็กๆ ออกมาจากคอมพิวเตอร์ก็คงไม่ได้ยินอยู่ดี

ช่างมันเถอะ ให้ทักวีแชตมาอย่างน้อยข้อความก็ยังค้างอยู่ ผ่านไปสักสิบนาทีค่อยเห็นแล้วเอาไปส่งให้ก็ไม่เสียหาย ยกเว้นแต่วันไหนรวยขึ้นมาจริงๆ ค่อยจ้างคนมานั่งเฝ้ากล้องวงจรปิดโดยเฉพาะ

คิดมาถึงตรงนี้ หลี่ฟานก็หัวเราะออกมา รู้สึกว่าตัวเองเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว ถ้าคิดต่ออีกหน่อย แม่งคงต้องจ้างพนักงานต้อนรับสาวสวยขายาวใส่ถุงน่องดำมานั่งตรงนั้นเลยมั้งเนี่ย

หลี่ฟานส่ายหน้า ไม่คิดฟุ้งซ่านอีก เขาหยิบแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งข้างๆ มาวางไว้ข้างคอมพิวเตอร์ ใช้มันเป็นที่เขี่ยบุหรี่

เขาคาบบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง จากนั้นก็เปิดโปรแกรมเวิร์ดขึ้นมา ตั้งใจจะศึกษาเรื่องระบบสมาชิกให้รอบคอบ

ไม่ใช่แค่เพราะวันนี้มีคนมาที่บ่อตกปลาเยอะขนาดนี้ แต่เป็นเพราะบ่อใหญ่ก็ใกล้จะเปิดให้บริการแล้วด้วย สิทธิประโยชน์บางอย่างของระบบสมาชิกจึงจำเป็นต้องทำให้สมบูรณ์

บ่อเล็กจะไม่ลงปลาเพิ่มอีกแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่เร็วๆ นี้ ในบ่อยังมีปลาค้างอยู่อีกตั้งเก้าพันกว่าชั่ง ลงทุนไปตั้ง 32,000 กว่าหยวน ค่าคันตลอดหลายวันที่ผ่านมาหักค่าข้าวออกแล้วเพิ่งเก็บได้แค่ 2,100 หยวน แถมยังจ่ายค่ารางวัลปลาเฉาดำตัวใหญ่ไปอีก 300 หยวน หนทางคืนทุนยังอยู่อีกยาวไกล

พรุ่งนี้คาดว่าคงมีบางคนไม่มา ใครมันจะไปตกปลาได้ทุกวันเล่า

หลี่ฟานจุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งคำพลางถอนหายใจยาว

แต่การเปิดบ่อใหญ่ เขาตั้งใจจะลงปลาไซซ์ใหญ่ ปลาเฉาอย่างต่ำต้องเริ่มที่ 4 ชั่ง ปลาลิ่นกับปลาซ่งเริ่มที่ 10 ชั่ง ส่วนปลาเฉาดำต้องเริ่มที่ 15 ชั่งขึ้นไป ทั้งหมดนี้ก็เป็นเงินลงทุนก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่ง

เพราะงั้นตอนนี้เขาถึงยังลังเลอยู่ว่า ระบบสมาชิกควรจะออกแบบมายังไงดี

บ่อตกปลาแนวพักผ่อนหย่อนใจบางแห่งจะใช้ระบบเหมาจ่าย เช่น บัตรรายเดือนหรือบัตรรายปี จ่ายเงินก้อนเดียวแล้วมาตกได้ไม่อั้น นี่เป็นวิธีดึงเงินสดกลับมาหมุนเวียนได้ดีมาก เพราะบัตรรายเดือน โดยเฉพาะบัตรรายปี ไม่มีทางราคาถูกอยู่แล้ว หากคิดตามราคารอบละ 60 หยวน บัตรรายเดือนอย่างน้อยก็ต้อง 600 หยวน บัตรรายปีอย่างน้อยก็ 2,400 หยวน ทว่าการเก็บเงินแบบนี้ก็มีข้อเสีย ถ้าไปเจอพวกเซียนสายอึดที่กินนอนอยู่ริมบ่อขึ้นมา มีหวังโดนตกจนเกลี้ยงบ่อแน่

อีกแบบคือเติมเงินเท่าไหร่แล้วแถมสิทธิประโยชน์ เช่น เติมค่าคัน 10 ครั้งแถม 1 ครั้ง แบบนี้ถือเป็นระบบสมาชิกที่พบเห็นได้ทั่วไป

แต่ระบบแบบนี้ดึงดูดใจพวกนักตกปลาได้ไม่มากเท่าไหร่ ประการแรกเลยคือ ทำเลที่ตั้งของบ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า หากมองทั้งเมืองหลูโจวแล้วจัดว่าอยู่แค่ระดับสามเท่านั้น

ระดับหนึ่งคือบ่อตกปลาในตัวเมือง ระดับสองคือบ่อตกปลาชานเมืองระดับอำเภอ ส่วนแถบชนบทอย่างเขานี้ถือเป็นระดับสาม ซึ่งก็น่าจะเรียกได้ว่าเป็นหัวแถวของระดับสาม ส่วนระดับสี่คงไม่มีต่ำไปกว่านี้แล้วล่ะ

ปลาตัวใหญ่มันดึงดูดใจก็จริงอยู่ แต่ที่บ่อเอ็งมีปลาใหญ่ บ่อคนอื่นเขาจะไม่มีเชียวหรือ?

คิดมาถึงตรงนี้ หลี่ฟานก็ลูบคางตัวเอง ในฐานะที่เคยทำงานเซลส์มาหลายปี เขารู้ซึ้งดีว่าจุดขายที่ดีนั้นสำคัญมากแค่ไหน

แล้วจุดที่จะเจาะทะลวงตลาดมันอยู่ตรงไหนกันล่ะ?

ทว่าคิดอยู่นานสองนานก็ยังนึกจุดขายไม่ออก ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา หรือว่าบางที… บ่อตกปลาทั่วประเทศกำลังเดินแนวทางการพัฒนาผิดทางกันหมดนะ?