บทที่ 77 สั่งสอนเถ้าแก่บ่อตกปลา

หลี่ฟานลูบคาง พลางเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

กับข้าวบ้านๆ ง่ายๆ ในวันนี้ รวมถึงการบริการบางอย่าง ทำไมถึงทำให้นักตกปลาทั้งหลายรู้สึกประทับใจได้ คำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้วว่ามันเกิดจากการเปรียบเทียบกับบ่อตกปลาแห่งอื่น

ก็เหมือนกับหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือมือถือนั่นแหละ จ้องนานๆ ยังไงก็เสียสายตา แต่ชีวิตกับการทำงานมันขาดไม่ได้ งั้นก็ชูจุดขายเรื่องถนอมสายตาขึ้นมา ทั้งที่ไอ้จุดด้อยเรื่องทำร้ายสายตามันก็มีกันทุกเจ้านั่นแหละ ทว่าขอแค่บดขยี้คู่แข่งในวงการได้ มันก็เพียงพอแล้ว

กับข้าวรสมือแม่ที่บ้านคงเทียบกับภัตตาคารใหญ่ไม่ได้หรอก แต่ขอแค่เอาชนะกับข้าวของบ่อตกปลาเจ้าอื่นได้ มันก็ดีพอที่จะกลบจุดด้อยบางอย่างจนมิด ยิ่งบวกกับระบบที่ตนเองถือครองอยู่อีก

หลี่ฟานพลันเห็นทิศทางขึ้นมา แม้หนทางอาจยังอีกยาวไกล แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าควรจะบริหารจัดการบ่อตกปลาไปในทิศทางไหน

ถ้าเงื่อนไขพร้อม จัดพนักงานต้อนรับสาวสวยขาเรียวยาวใส่ถุงน่องดำสักคนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่นา…

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ เซฟไฟล์เอกสารลงเครื่อง หยิบบุหรี่ฮวาจื่อสองซองบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินลงบันไดเงียบๆ เพราะมีลูกค้าอยากได้โค้กอีกแล้ว

ในเมื่อกำหนดทิศทางได้ชัดเจน ระบบสมาชิกยิ่งต้องรอบคอบขึ้นไปอีก สิทธิประโยชน์ของสมาชิก หรือช่วงเวลาที่จะเปิดตัว ล้วนต้องรอก่อนทั้งนั้น เขาต้องการจังหวะเวลาที่เหมาะสม ต้องการจุดระเบิดความสนใจ

แม้จะไม่รู้ว่าจังหวะที่ว่าคืออะไร แต่เขาเชื่อมั่นว่าตัวเองมีระบบ อีกไม่นานคงรอพบมันได้แน่

เขาเดินไปที่ตู้เย็น โกยโค้กที่แช่เย็นไว้ตั้งแต่เมื่อวานลงในกล่องโฟมทั้งหมด ยัดไอติมแท่งตามลงไปอีกหน่อย จากนั้นก็แกะโค้กอีกแพ็กใส่ตู้เย็นแช่ทิ้งไว้ ถึงได้ยกกล่องโฟมเดินตรงไปยังรถซาเล้ง

พอวางของลงกระบะท้าย หลี่ฟานคิดนิดหนึ่งก่อนจะล็อกทั้งประตูใหญ่และประตูหลังบ้าน ถึงเวลาต้องไปทำงานที่บ่อตกปลาแล้ว

บิดสวิตช์สตาร์ต รถซาเล้งก็แล่นฉิว มุ่งหน้าตรงไปยังบ่อตกปลาทันที

ดูเหมือนเสี่ยวลิ่วกวายจะตื่นแล้วเช่นกัน รถแบคโฮที่เดิมทีอยู่ในบ่อใหญ่ได้ปีนขึ้นมาจอดอยู่ริมถนนดิน ดูท่าคงเตรียมจะเริ่มเกลี่ยหน้าดินแล้ว

พอไปถึงบ่อตกปลา เครื่องดื่มก็โดนรุมซื้อจนเกลี้ยงพริบตา ยังดีที่เหลือไอติมแท่งอยู่อีกสองสามอัน หลี่ฟานหยิบอันที่เหลือโยนใส่พี่หวงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วบอกให้เขาเอาไปให้สุขทุกข์ปล่อยวางด้วยอันหนึ่ง

ยังเหลืออีกหนึ่งอัน หลี่ฟานถือไว้ในมือแล้วกระโดดลงจากรถ เดินไปหาเสี่ยวลิ่วกวายพลางยื่นไอติมให้

"ปู่หก เอาสักหน่อยครับ"

เสี่ยวลิ่วกวายไม่ได้ปฏิเสธ รับไปฉีกซองออกตามสบาย กัดเข้าไปคำโตแล้วหัวเราะร่า

"นี่เอ็งเปิดร้านโชห่วยไปด้วยแล้วเหรอเนี่ย"

"ฮ่าๆ ได้เงินไม่กี่บาทหรอกครับ"

หลี่ฟานยิ้มแห้งๆ ก่อนจะล้วงบุหรี่สองซองออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าไปในห้องคนขับรถแบคโฮ

"ตอนเย็นปู่ไม่ว่าง งั้นรอปู่กลับมาละกัน กับข้าวมื้อนี้ขาดไม่ได้แน่ครับปู่หก บุหรี่นี่ปู่รับไปก่อนนะ"

เสี่ยวลิ่วกวายเห็นแบบนั้นก็ชักจะเกรงใจ

"คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น เอ็งจะมาเล่นพิธีรีตองอะไรขนาดนี้ ฮ่าๆ"

พูดไปพูดมา เจ้าตัวก็กลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะร่วนออกมาก่อนใครเพื่อน

"ปู่ช่วยเกลี่ยดินทำทางให้นี่ช่วยผมได้เยอะมากเลยครับ เอาละ ผมไปทำงานก่อนนะ"

หลี่ฟานเอ่ยลา ดึงกุญแจรถซาเล้งยัดใส่กระเป๋า จากนั้นเดินไปใต้เสาไฟ ทอดสายตามองกองผงปูนขาวที่สุมรวมกันอยู่

ต้องหว่านปูนขาวอีกแล้วสินะ…

หลี่ฟานส่ายหน้า พลางถีบกระสอบผงปูนขาวแปดกระสอบกลิ้งตกลงไปในบ่อใหญ่ จากนั้นเอามือยันขอบกระโดดลงไปบนชานพัก แล้วกระโดดลงก้นบ่ออีกต่อหนึ่ง

งานหว่านปูนขาวมันก็ไม่ได้เหนื่อยสาหัสอะไรหรอก แค่เนื้อตัวจะมอมแมมฝุ่นคลุ้งไปหมด เขาเคยคิดจะจ้างคนเหมือนกัน แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาก็โดนดับทิ้งทันควัน

เป็นเถ้าแก่ใหญ่มาจากไหนกันเชียว ถึงกับต้องจ้างคนเนี่ย…

เขาล้วงกุญแจออกมากรีดเปิดปากถุง ค้อมตัวลงแบกกระสอบผงปูนขาวขึ้นบ่า เขย่าๆ สักพัก แล้วค่อยๆ เดินวนรอบบ่อ

ความเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดสายตาของพวกนักตกปลาให้หันมามองจนได้

"เถ้าแก่ใหญ่ขนาดนี้ ยังลงมือทำงานเองอีกเรอะเนี่ย"

"ฮ่าๆ เถ้าแก่ทำเองทุกอย่างเลยเว้ย"

"ถ่ายรูปไว้สิ ส่งเข้ากลุ่ม ฮ่าๆ"

"นี่ก็บ่อของเถ้าแก่เหรอ ใหญ่ขนาดนี้เลย? ลึกถึงสามเมตรได้มั้ยเนี่ย"

"เจ๋งว่ะ บ่อตกปลานี่มีของดีแฮะ แต่ไม่รู้จะเติมเงินสมาชิกยังไง กับข้าวตอนเที่ยงอร่อยชะมัด"

"เติมไม่ได้หรอก ฮ่าๆ รอกันไปเถอะ"

กลุ่มนักตกปลายืนจับกลุ่มกันอยู่บนคันนา มองลงมาดูเขาทำงานจากที่สูง ไม่ยอมตกปลา เอาแต่ยืนโม้กันอยู่อย่างนั้น

"เฮ้ย เมื่อกี้ผมเพิ่งกดรีโมตไปนะ พวกพี่ยังไม่รีบไปตกกันอีกเหรอ เดี๋ยวคันเบ็ดโดนลากหายไปไม่รู้ด้วยนะ"

หลี่ฟานตะโกนขึ้นไปด้วยความจนใจ

"เถ้าแก่ ลองดูหน่อยมั้ยว่ากดผิดปุ่มหรือเปล่า ไม่เห็นมีอะไรขยับเลยเนี่ย"

"ฮ่าๆ ลืมใส่ถ่านมั้ง สัญญาณเลยส่งมาไม่ถึง"

"เอาเถอะ ไปตกปลาต่อดีกว่า อย่ามัวแต่พล่ามเลย บ่อใหญ่นี่สงสัยยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก"

ทุกคนหยอกล้อกันอีกสองสามประโยคก่อนจะแยกย้ายกันไป หลี่ฟานที่อยู่ก้นบ่อใหญ่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ การหว่านปูนขาวน่ะเป็นแค่งานเสริม ประเด็นหลักคือการกดรีโมตต่างหาก

หลี่ฟานล้วงมือขวาเข้าไปในกระเป๋า กำหนดจิตสั่งการ กดปุ่มโหมดฮุบกระจายลงไปทันที จากนั้นก็ยิ้มออกมา ดึงมือขวาออกจากกระเป๋า เอื้อมไปประคองกระสอบปูนขาวบนบ่าแล้วเดินทอดน่องต่อ

"เชี่ยแล้ว!!!"

"เถ้าแก่แม่งวาจาสิทธิ์ว่ะ!"

"ติดจริงด้วยเหรอวะ?! ชิบหายละ เถ้าแก่ใจสลายเลือดซิบแน่"

"อิจฉาจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเนี่ย ทำไมไม่มากินเบ็ดกูมั่งวะ?"

หลี่ฟานได้ยินเสียงฮือฮาดังระงมมาจากคันนาข้างๆ ก็อดอมยิ้มไม่ได้

รีโมตยังคงใช้ได้ผลชะงัดเหมือนเคย

ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะใช้ปลาเฉาดำตัวใหญ่เป็นแค่จุดขายดึงดูดคน จะกินเบ็ดหรือไม่เขาสามารถควบคุมได้เอง ซึ่งมันจะเปิดช่องว่างให้เขาทำกำไรได้มหาศาล แต่หลังจากเข้าใจทิศทางการพัฒนาของบ่อตกปลาแล้ว เขากลับเปลี่ยนแนวคิดใหม่

เขาต้องการสร้างชื่อเสียงให้ดังกระหึ่มโดยเร็วที่สุด!

กลุ่มแชตกลุ่มแรกจำนวน 500 คนจะต้องทำให้เต็มโดยไวที่สุด เขาต้องการยอดลูกค้าที่สม่ำเสมอ รายได้ที่มั่นคง และการหมุนเวียนเงินทุนกลับมาอย่างรวดเร็ว เพื่อนำไปสานต่อแผนการที่วาดไว้ในใจ

หลี่ฟานส่ายหน้า ล้วงมือขวาเข้ากระเป๋าไปกดยกเลิกปุ่มโหมดฮุบกระจาย ปลาติดเบ็ดไปแล้ว ส่วนจะดึงขึ้นมาได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของนักตกปลาเอง

เขาไม่สนใจเสียงโห่ร้องที่ดังมาเป็นระลอก ก้มหน้าก้มตาหว่านปูนขาวต่อไป ส่วนเรื่องคลิปวิดีโอ เขาเชื่อว่าพวกนักตกปลาแถวนั้นคงมีคนช่วยถ่ายเก็บไว้ให้อยู่แล้ว

สิบนาทีต่อมา เสียงร้องอุทานด้วยความเสียดายก็ดังลั่น อาจเพราะสายเบ็ดมีปัญหา หรือไม่ก็ปลาหลุดเบ็ดไป เสียงถอนหายใจยาวดังระงมมาจากบนคันนา

"น่าเสียดายฉิบ น่าจะตั้งคันขึ้นแท้ๆ"

"ดูเถ้าแก่ข้างล่างสิ กำลังฮึดเต็มที่ แบกขึ้นมาอีกกระสอบแล้วเว้ย"

"เถ้าแก่ขาไม่สั่น เอวไม่เคล็ดแล้วสินะ"

"ปลากินเบ็ดแล้วโว้ยพวกเรา ลุยแหลก สั่งสอนเถ้าแก่ให้ยับ!"

บรรยากาศในบ่อตกปลากลับมาคึกคักดุเดือดอีกครั้ง เสียงเหยื่อล่อแตกกระจายดังเปาะแปะ ปะปนไปกับเสียงหวดคันเบ็ดดังหวืดๆ ลอยประสานกันในอากาศ

หลี่ฟานยิ้ม สะบัดกระสอบปุ๋ยในมือทิ้ง เดินไปที่กองผงปูนขาว กรีดเปิดอีกถุง ยกขึ้นพาดบ่าแล้วเริ่มก้าวเดินต่อ

สิบนาทีผ่านไป มือขวาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง กดปุ่มโหมดฮุบกระจายซ้ำลงไป

คุณจะกากแค่ไหนก็ได้ แต่ขอแค่ก้าวเท้าเข้ามาที่บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า คุณก็มีโอกาสสอยปลาเฉาดำตัวใหญ่ได้เหมือนกัน

ประโยคนี้ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ฟานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พอยิ่งคิด เขาก็ยิ่งอดยิ้มขำไม่ได้

รอบนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าหวยจะไปออกที่ใครอีก…