บทที่ 78 เหล่าหลี่

“ในที่สุดก็เสร็จกูจนได้!”

เสียงตะโกนเปี่ยมพลังดังก้องมาจากคันนา สะท้อนลั่นไปทั่วผืนฟ้าเหนือบริเวณบ่อตกปลา

คนที่ไม่รู้จักกันดี พอได้ยินเสียงตะโกนนี้คงเผลอคิดไปว่านี่ต้องเป็นยอดฝีมือตัวจริงแน่ๆ

น้ำเสียงที่ห้าวหาญและเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยนั่น ฟังดูเหมือนกะจังหวะได้อย่างแม่นยำมาตั้งแต่แรก!

ทว่าหลี่ฟานที่ได้ยินเสียงนี้กลับกลั้นขำแทบไม่อยู่

ดูท่าพี่หวงแกจะดวงดีไม่เบา แค่ไม่รู้ว่าจะเอาตัวขึ้นมาได้หรือเปล่าเท่านั้นแหละ

หลี่ฟานกดปิดโหมดฮุบกระจาย แล้วเดินเลาะโรยปูนขาวตามก้นบ่อปลาช้าๆ ต่อไป

สิบนาทีต่อมา หลี่ฟานได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเอง พอหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ ก็พบว่าเป็นหลี่เฉียง พ่อของเขานั่นเอง

“ไอ้ลูกคนนี้ แอบมาทำคนเดียวได้ยังไง ทำไมไม่รอพ่อก่อนล่ะฮะ!”

หลี่เฉียงตะโกนพลางค่อยๆ ไต่ลงมาอย่างระมัดระวัง

หลี่ฟานรีบโยนกระสอบปุ๋ยที่เหลือปูนขาวอยู่ครึ่งถุงทิ้งไว้ข้างๆ แล้ววิ่งโร่เข้าไปหา พลางตะโกนบอก

“พ่อ ค่อยๆ ลงมาสิ จะลงมาทำไมเนี่ย!”

“สูงแค่นี้ พ่อจะลงมาไม่ได้เชียวเหรอวะ?”

หลี่เฉียงหย่อนตัวลงมายืนบนชานพักดินได้อย่างมั่นคงแล้วเท้าสะเอวพูดขึ้น

“เปล่าครับพ่อ ผมกลัวว่าเดี๋ยวพ่อจะปีนกลับขึ้นไปไม่ไหวต่างหาก…”

หลี่ฟานหัวเราะแห้งๆ

“ไปไกลๆ เลยนะไอ้ลูกเวร!”

หลี่เฉียงทั้งฉุนทั้งขำ หันหลังกลับไปใช้สองมือยันดินแล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงมา หลี่ฟานจึงรีบเข้าไปช่วยพยุง

พอก้าวลงถึงก้นบ่อ ทั้งสองคนก็สบตากันแล้วยิ้มออกมา หลี่เฉียงปลดพวงกุญแจจากหูกางเกงมากรีดเปิดปากถุงปูนขาว จากนั้นก็เหวี่ยงขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ยี่หระ แล้วก้าวฉับๆ เดินหน้าไปอย่างสบายอารมณ์

“ได้ปลาใหญ่อีกแล้วเหรอ”

“ครับ ไม่เป็นไรหรอก”

หลี่ฟานหิ้วกระสอบปุ๋ยที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อกี้ขึ้นมาถือไว้ แล้วเดินคุยกับหลี่เฉียงไปเรื่อยๆ

“งั้นก็ต้องจ่ายสามร้อยอีกสิ?”

“จ่ายครับ วันนี้เราไม่ขาดทุนหรอก ผมดูแล้ว ส่วนใหญ่มาล่าปลาใหญ่กันทั้งนั้น พวกที่ตกปลาบรีมกับปลาเฉา รวมกันอย่างมากก็แค่ไม่กี่สิบชั่ง”

หลี่เฉียงฟังหลี่ฟานพูดแล้วก็พยักหน้า ก่อนจะยิ้มออกมา

“พ่อว่าคงเป็นเจ้าหนุ่มแซ่หวงนั่นแหละ ถือว่าชดเชยให้มันไป คราวก่อนมาตกปลาแล้วดันตกน้ำตกท่า เฮ้อ…”

หลี่ฟานเบะปากไม่ได้พูดอะไร วันนั้นตัวเองยังโดนฟาดแข้งใส่ฟรีๆ อยู่เลย

“จริงสิ รอบนี้พ่อกับแม่แกแวะไปดูตู้แช่แข็งมาด้วย ไม่แพงเท่าไหร่นะ แต่คิดไปคิดมาขอกลับมาถามแกก่อนดีกว่า เห็นพวกแกชอบซื้อของออนไลน์กัน อาจจะถูกกว่าก็ได้”

“ครับ คืนนี้ค่อยเปิดดู ตู้แช่แข็งจำเป็นต้องซื้อจริงๆ นั่นแหละ ต่อให้ไม่เปิดบ่อตกปลานี้ ก็ต้องเปลี่ยนใหม่อยู่ดี ตู้เย็นที่บ้านใช้มาตั้งเจ็ดแปดปีแล้วมั้ง”

หลี่ฟานพยักหน้า แล้วหันไปมองพ่อ

“คุยกับลุงฉางหมิงเป็นยังไงบ้างครับ?”

“เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก วันละยี่สิบหยวน มีเหรอเขาจะไม่ยอมวิ่งให้ อีกอย่างก็ใช้เวลาไม่นาน พ่อคุยตกลงเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าหกโมงครึ่งเจอกันที่หลังบ้านเรา”

หลี่เฉียงยักคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“คนในหมู่บ้านเราตอนนี้มันจะหาเงินได้สักกี่บาทกันเชียว ก็แค่ทำนาหาเงินเหนื่อยๆ ไปวันๆ นานๆ ทีถึงจะมีคนมาจ้างงาน วันละแปดสิบหยวน นั่งรถบรรทุกคันใหญ่เข้าเมืองไปเก็บขยะ คนในหมู่บ้านยังแย่งกันไปทำแทบตาย เฮ้อ…”

พูดไปพูดมา หลี่เฉียงก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

หลี่ฟานนิ่งเงียบ เรื่องนี้เขารู้ดี พ่อของเขาก็เคยไปทำ แต่สุดท้ายเขาก็สั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ไปอีก

แปดสิบหยวนต่อวันแถมข้าวเที่ยง ไปเก็บขยะ หลี่เฉียงพูดในโทรศัพท์เหมือนเป็นเรื่องชิลๆ แต่ความเหนื่อยล้าในน้ำเสียงมันปิดไม่มิด

ในหมู่บ้านไม่เหมือนในเมือง รถราไม่ค่อยมี พอต้องเข้าเมืองไปทำงาน รถราวิ่งกันขวักไขว่ เกิดเฉี่ยวชนขึ้นมา มันไม่คุ้มกันเลยสักนิด

“ครับ เอาตามนั้น พรุ่งนี้บอกเขาด้วยว่ารวมมื้อเช้า ให้มากินที่บ้านเราเลย จะได้ประหยัดไปอีกมื้อ”

“ไอ้ลูกคนนี้ ใจป้ำจริงนะแกเนี่ย… หึๆ เอาสิ”

หลี่เฉียงหัวเราะหึๆ

พอมีสองคนช่วยกันทำ งานก็เดินหน้าเร็วขึ้นจริงๆ ไม่นานทั่วก้นบ่อครึ่งหนึ่งก็ถูกโรยปูนขาวบางๆ ก้นบ่อปลาจึงกลายเป็นสีขาวครึ่งหนึ่ง สีดินเหลืองครึ่งหนึ่ง

“เชี่ย เอาขึ้นมาได้แล้ว ขึ้นมาแล้วโว้ย!”

“เถ้าแก่บ่อโดนถลกหนังจนเหลือแต่กางเกงในแน่รอบนี้!”

“มันส์สะใจจริงโว้ย สู้เบ็ดแบบนี้ฟินตายชัก!”

“เร็วเข้า รีบดูซิว่าหนักเท่าไหร่!”

“เถ้าแก่ เถ้าแก่ครับ! เอาตราชั่งมาชั่งหน่อยเร็ว!”

พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากบ่อข้างๆ สองพ่อลูกก็สบตากัน ทั้งคู่ต่างยิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ ก่อนจะเดินไปที่ริมตลิ่งเพื่อปีนขึ้นไป ซึ่งบนคันบ่อก็มีพวกนักตกปลายืนรอช่วยดึงอยู่แล้ว

หลังจากหลี่ฟานช่วยดันก้นหลี่เฉียงให้ปีนขึ้นไปบนคันดินได้ นักตกปลาด้านบนก็ยื่นมือมารวบดึงตัวหลี่เฉียงขึ้นไป

หลี่ฟานปีนตามหลังมาติดๆ แล้วขึ้นไปยืนบนนั้นเช่นกัน

พอก้าวขึ้นไปถึง ก็เห็นพี่หวงถูกเหล่านักตกปลาล้อมหน้าล้อมหลัง ใบหน้าของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยออร่าแห่งความภาคภูมิใจ

“ไม้แรกกูก็มีเซนส์แล้ว ตอนนั้นเห็นทุ่นมันเริ่มขยับกึกๆ พริบตาเดียวจมมิดคัน ความรู้สึกตอนนั้นมันโคตรฟินบอกเลย!”

“กูใช้เหยื่ออะไรตกเหรอ? เหยื่อผสมไง คราวก่อนที่กูทำสายขาดก็เหยื่อตัวนี้นี่แหละ”

“ฮ่าๆ บ่อนี้มีของดีซ่อนอยู่อีกเพียบ พวกมึงมาบ่อยๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”

หลี่ฟานมองภาพตรงหน้าแล้วมุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา หลี่เฉียงเองก็ยิ้มพลางขึ้นคร่อมรถสามล้อเพื่อจะปั่นไปยืมตาชั่งที่บ้านพ่อรอง

“เถ้าแก่หลี่!!”

พี่หวงตะโกนลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง ทำให้ทั้งหลี่เฉียงและหลี่ฟานหันขวับไปมองพร้อมกัน

“เอ่อ น้องฟาน กูเรียกมึงนั่นแหละ! มึงช่วยไปหยิบน้ำอัดลมมาหน่อย วันนี้กูจะเลี้ยงโค้กทุกคนทั้งบ่อเองโว้ย!”

ได้ยินคำนี้ ทั้งหลี่ฟานและหลี่เฉียงต่างชะงักไป เหล่านักตกปลาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงเฮลั่นสนั่นหวั่นไหว พวกผู้ใหญ่และวัยรุ่นแถวนั้นที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพียงแต่ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสองโมงกว่า ยังเป็นเวลาทำงาน ไม่อย่างนั้นคงแห่กันมามุงดูเรื่องสนุกกันหมดแล้ว

หลี่ฟานอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้ นักตกปลาคนอื่นๆ รอบข้างก็พากันปรบมือตาม เล่นเอาพี่หวงเริ่มออกอาการเขินขึ้นมาทันที

หลี่เฉียงส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะปั่นรถสามล้อมุ่งหน้าไปทางบ้านพ่อรอง

จังหวะนั้นเอง หลี่ฟานถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า รถสามล้อที่พ่อปั่นอยู่มันคือรถของหลี่ฉางหมิงนี่หว่า แม่งเอ๊ย เล่นยึดมาใช้ดื้อๆ เลยสินะ

หลี่ฟานเดินข้ามไปที่จุดตกปลาของพี่หวง ก้มมองปลาเฉาดำที่นอนอยู่บนพื้น แล้วลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ระบบทำงานได้รัดกุมจริงๆ ปลามังกรเฝ้าบ่อดูเหมือนจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่ หน้าตาไม่เหมือนกับตัวเมื่อวาน และขนาดตัวก็ไม่ได้ใหญ่เท่าของเมื่อวานด้วย

แบบนี้ก็ช่วยให้เขาไม่ต้องคอยหาคำอธิบายให้เหนื่อยปาก

ไม่นานนัก หลี่เฉียงก็ปั่นรถสามล้อบรรทุกตาชั่งพร้อมกับโค้กสามลังกลับมา ทางดินที่ผ่านการใช้บุ้งกี๋รถขุดของเสี่ยวลิ่วกวายบดอัดไปมาหลายรอบกลายเป็นทางเรียบกริบ เสี่ยวลิ่วกวายเองก็มายืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ อย่างออกรส

ยังไม่ทันที่หลี่เฉียงกับหลี่ฟานจะได้ลงมือ พวกนักตกปลาก็ช่วยกันอุ้มปลาตัวยักษ์ยัดใส่ลงไปในเข่งบนตาชั่ง แต่เข่งใส่ได้ไม่หมด ตัวปลาอีกครึ่งหนึ่งจึงยังโผล่ออกมาพาดอยู่นอกเข่ง

“ห้าสิบเอ็ดชั่ง!”

“เชี่ย ห้าสิบเอ็ดชั่งจริงด้วย! เมื่อวานเพิ่งได้ตัวห้าสิบกว่าชั่งไป วันนี้ขึ้นมาอีกตัวแล้ว!”

“บ่อนี้โคตรเจ๋งเลยว่ะพวก พรุ่งนี้เรามากันอีกเถอะ!”

“พี่ มันไกลอยู่นะ ไปกลับเกือบสี่สิบกิโลเมตร ค่าน้ำมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเว้ย…”

“มึงโง่หรือเปล่าวะ สี่สิบกิโลฯ ค่าน้ำมันแค่ยี่สิบหยวน รวมแล้วจ่ายแค่แปดสิบหยวนตกได้ทั้งวัน มึงยังจะเอาอะไรอีกฮะ!”

“เออว่ะ มันก็จริงของพี่ พรุ่งนี้มาลุยกันต่อ กูจะมาล้างแค้นสั่งสอนเถ้าแก่ให้เข็ดเหมือนกันโว้ย!”

“กูไปด้วย กูเอาด้วย!”