บทที่ 79 อั่งเปาตามกำลังศรัทธา

บรรยากาศในบ่อตกปลาคึกคักจอแจไม่ต่างจากตลาดสด หลี่ฟานกับหลี่เฉียงยืนอยู่ข้างรถ มองภาพตรงหน้าพลางยิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

พี่หวงกับเพื่อนนักตกปลาข้างๆ ช่วยกันประคองปลาลงน้ำอย่างระมัดระวัง ปลาเฉาดำตัวใหญ่สะบัดหางทีหนึ่ง ก่อนจะมุดดิ่งลงสู่ก้นน้ำแล้วหายวับไป

"เอาล่ะทุกคน มาหยิบโค้กไปเลย คนละขวด!"

พี่หวงยังไม่ทันได้เช็ดมือด้วยซ้ำ ก็ตะโกนเรียกด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"ขอบคุณครับเสี่ย~"

"ขอบคุณครับพี่หวง~"

"พี่หวงแม่งโคตรป๋าเลยว่ะ~"

โค้กสามลังถูกฉีกเปิด บรรดานักตกปลาที่ได้รับแจกต่างก็พากันเอ่ยปากขอบคุณพี่หวงยกใหญ่

รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่หวงไม่จางหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ยิ้มจนแก้มแทบปริ แถมยังยัดใส่มือเสี่ยวลิ่วกวายข้างๆ อีกขวด

"ฉันก็ได้ด้วยเหรอ?"

เสี่ยวลิ่วกวายทำหน้าขำ

"ได้สิ ได้หมดทุกคน ลุงหลี่ก็มี พ่อลุงหลี่ก็มี ดื่มกันให้หมด ฮ่าๆ!"

พี่หวงหัวเราะร่า แล้วหยิบอีกสองขวดเดินไปยื่นให้หลี่ฟานกับหลี่เฉียง ทำเอาสองพ่อลูกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"ที่เหลือไม่ต้องขนกลับนะพี่ หักจากยอดผมไปเลย"

หลี่ฟานยิ้มพลางพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาคิดเลข

ขวดละ 3.5 หยวน 36 ขวด รวมเป็นเงิน 126 หยวน เงินรางวัล 300 หยวน เท่ากับว่ายังต้องโอนให้พี่หวงอีก 174 หยวน

พอกดเครื่องคิดเลขทวนดูสองรอบจนแน่ใจว่าไม่ผิดพลาด หลี่ฟานก็กดโอนเงินผ่านวีแชตให้พี่หวงทันที

พี่หวงเดินยิ้มร่ากลับไปที่จุดตกปลา คว้าถังตักน้ำมาล้างมือ หลี่ฟานเห็นพ่อตัวเองกำลังจะเอาโค้กไปเก็บไว้ที่กระบะรถ จึงอดหัวเราะไม่ได้

"พ่อ เขาเลี้ยงก็กินๆ ไปเถอะ ประหยัดน้ำอัดลมขวดเดียวมันจะรวยขึ้นสักเท่าไหร่กันเชียว พอดีเลย ทำงานมาเหนื่อยๆ ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

หลี่เฉียงอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่ได้เถียงอะไร มือบิดฝาขวดโค้กจนเกิดเสียงฟู่ดังลั่น

"อื้ม ชื่นใจโว้ย~"

หลี่ฟานยิ้มพลางเปิดฝาดื่มบ้าง สายตาเหลือบไปเห็นว่าในกระบะรถสามล้อของพ่อมีโทรโข่งวางอยู่ตัวหนึ่ง เลยแปลกใจขึ้นมา

"หึๆ พ่อกับแม่เห็นขายอยู่ในอำเภอเลยซื้อมา คิดว่าวันหลังถ้าคนเยอะขึ้น จะประกาศอะไรคงสะดวกดี"

ได้ยินคำอธิบายของหลี่เฉียง หลี่ฟานก็พยักหน้า มือลูบคลำโทรโข่งไปมาพลางเอ่ยถาม

"อืม ดีจริงๆ ด้วย แล้วนี่ใช้ยังไง มีแบตไหมเนี่ย"

พูดไม่ทันขาดคำ มือก็เผลอไปกดโดนสวิตช์ เสียงสัญญาณดังซ่าขึ้นมาทันที

"เปิดเครื่องทำงาน~"

"โห เสียงดังใช้ได้เลยนี่หว่า~"

หลี่ฟานสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะตบตัวโทรโข่งเบาๆ อย่างถูกใจ หลี่เฉียงยืนจิบโค้กอยู่ข้างๆ ยิ้มแป้นมองดูลูกชาย

บรรยากาศในบ่อตกปลายังคงคึกคักไม่สร่าง บรรดานักตกปลาจับกลุ่มคุยกันจ้อไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าทุกคนยังตื่นเต้นกับปลาเฉาดำยักษ์เมื่อกี้ไม่หาย

เมื่อเห็นภาพนั้น หลี่ฟานที่ถือโทรโข่งอยู่ในมือก็ยกยิ้มมุมปาก เขาปีนขึ้นไปยืนบนรถสามล้อ เท้าข้างหนึ่งเหยียบม้านั่งข้างกระบะ อีกข้างเหยียบบนราวกั้นหลังเบาะคนขับ

"ฮัลโหล เทสต์ๆ~"

เสียงประกาศผ่านโทรโข่งดังก้องไปทั่วทั้งบ่อตกปลา

หลี่เฉียงมองดูลูกชายปีนขึ้นไปบนรถสามล้อด้วยสีหน้างุนงงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เหล่านักตกปลาในบ่อก็พากันหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฮ่าๆ ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่วันนี้มาอุดหนุนบ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่าของเรา ดูท่าทางทุกคนจะถูกใจปลาเฉาดำตัวใหญ่ของวันนี้กันมากเลยนะครับ ในโอกาสนี้ผมขอแจ้งให้ทราบว่า บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่าจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ครับ"

"แน่นอนว่าต้องมีกิจกรรมฉลองเปิดร้าน กิจกรรมนี้จะจัดยาวๆ ตลอดทั้งเดือน รายละเอียดกิจกรรมก็คือ…"

หลี่ฟานมองดูสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเหล่านักตกปลาในบ่อ จึงแกล้งเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

"บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่าของเรารับประกันว่า จะมีคนตกปลาเฉาดำได้ทุกวันอย่างน้อยหนึ่งรอบ ถ้าวันไหนไม่มีใครตกปลาเฉาดำขึ้นมาได้เลยแม้แต่ตัวเดียว วันนั้นนักตกปลาทุกคนในบ่อตกฟรี ไม่คิดค่าคันแม้แต่หยวนเดียวครับ!!!"

ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ นักตกปลาทั้งบ่อก็ตกตะลึงจนตาค้าง

"เชี่ย จริงดิ???"

"เล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอวะ???"

"งั้นถ้านัดแนะกันว่าห้ามใครตกปลาเฉาดำ ก็ได้เล่นฟรีทั้งวันเลยสิเนี่ย?"

"เงินรางวัล 300 นายจะยอมทิ้งเหรอวะ? ความมันตอนสู้กับสัตว์ประหลาดใต้น้ำนายไม่อยากได้แล้วเหรอ? เมื่อกี้ยังเห็นนายยืนน้ำลายหกอยู่เลยเหอะ"

"อย่าเพิ่งพูด กูอัดคลิปอยู่!"

"เถ้าแก่ ขอสมัครสมาชิกเลยได้ไหม! ไม่เอาส่วนลดก็ได้ ขอแค่ล็อกจุดตกปลาประจำให้ที่หนึ่งก็พอ!"

ทั่วทั้งบ่อตกปลาส่งเสียงเซ็งแซ่ หลี่ฟานมองภาพความคึกคักตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากขัด

รออยู่ครู่หนึ่งจนเสียงฮือฮาเริ่มซาลง หลี่ฟานก็กระแอมไอเคลียร์คอ

"อะแฮ่ม วันนี้พี่หวงตกปลาเฉาดำไซซ์ยักษ์ได้ เลี้ยงโค้กคนทั้งบ่อ ทุกคนแฮปปี้ไหมครับ!"

เหล่านักตกปลาต่างพากันหัวเราะร่าพร้อมตะโกนตอบรับ

"แฮปปี้สิวะ! เงินสามร้อยไม่ได้ก็ช่างมัน ได้กินโค้กฟรีขวดละสามหยวนครึ่งก็ฟินจะตายห่าแล้ว~"

"ฮ่าๆ พี่หวงแม่งใจถึงว่ะ!"

"เยี่ยมเลย พี่หวงโคตรเจ๋ง!"

หลี่ฟานเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ยกโทรโข่งขึ้นมาพูดพลางยิ้มแป้น

"ฮ่าๆ ผมเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าพี่หวงจะใจป้ำขนาดนี้ บรรยากาศเฮฮาอบอุ่นแบบนี้ ตัวผม หลี่ฟาน ชอบมากครับ แล้วผมก็เชื่อว่าพวกพี่ๆ ทุกคนก็คงชอบเหมือนกัน"

"แต่การเลี้ยงโค้กคนทั้งบ่อแบบนี้ พูดกันตรงๆ มันเปลืองไปหน่อย ค่าตกปลาก็แค่หกสิบหยวน โดนค่าโค้กเข้าไปก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว เพราะงั้นผมขอตั้งกติกาสักข้อ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่ตกปลาเฉาดำตัวใหญ่ได้ ขอแค่เข้าไปแจกซองอั่งเปาในกลุ่มวีแชตก็พอ จำนวนเงินมากน้อยแล้วแต่ศรัทธา ถือว่าร่วมสนุกแล้วก็แบ่งปันความฟินที่พิชิตโทรฟี่ได้ ทุกคนว่าไงครับ!"

พอหลี่ฟานพูดจบ ก็กดปิดสวิตช์โทรโข่งแล้วกระโดดลงมาจากท้ายรถ

บรรดานักตกปลาในบ่อต่างพากันปรบมือเกรียวกราว

"เข้าท่า แบบนี้สิแจ๋ว! แจกซองสักสิบหยวนให้แย่งกันกด แค่นี้ก็เฮฮาจะตายแล้ว!"

"ดีๆ แบบนี้ค่อยมีกำลังใจล่าปลาเฉาดำหน่อยโว้ย ฮ่าๆ!"

"บ่อตกปลาแบบนี้นี่น่ามาเล่นจริงจัง มีน้ำใจ เข้าอกเข้าใจคนตกปลาสุดๆ!"

หลี่ฟานพยักหน้าด้วยความพอใจ โยนโทรโข่งกลับเข้าไปในกระบะรถ แล้วเตรียมจะพาหลี่เฉียงเดินไปทำงานต่อที่บ่อใหญ่

"อาฟาน ถนนนี่ฉันเกลี่ยให้เกือบเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวคงต้องขอตัวก่อน"

เสี่ยวลิ่วกวายยื่นบุหรี่ให้หลี่เฉียงกับหลี่ฟานคนละมวน

"ถนนดินแบบนี้ยังไงมันก็ยังร่วนอยู่ ฉันไม่กล้าบดอัดแน่นมากหรอก เพราะข้างๆ เป็นคันนาทั้งแถบ ไม่งั้นถ้าขยายให้กว้างกว่านี้อีกนิดคงดีกว่านี้"

หลี่ฟานรับบุหรี่มาจุดแล้วยิ้ม "ไม่เป็นไรครับปู่หก ทางมันกว้างแค่เมตรกว่าๆ รถยนต์วิ่งไม่ได้อยู่แล้ว เอาแค่รถสามล้อวิ่งผ่านได้เรียบๆ ก็พอแล้วครับ"

"เออๆ ครั้งนี้รบกวนแกแย่เลยนะเนี่ย ฉันได้ยินเจ้าฟานมันบอกแล้วว่าคืนนี้แกมีธุระ ไว้วันไหนแกว่างกลับมา จะจัดเลี้ยงมื้อใหญ่ให้แน่นอน" หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น

"ได้ งั้นพวกนายสองคนทำงานกันไปก่อนนะ เดี๋ยวรถมารับแล้วฉันค่อยไป ขอแวะไปคุยเล่นกับเจ้าหวงแป๊บหนึ่งก่อน"

เสี่ยวลิ่วกวายโบกมือให้ แล้วเดินยิ้มร่าตรงไปยังจุดตกปลาของพี่หวง

สองพ่อลูกคาบบุหรี่ไว้ในปาก ก้มหน้าก้มตาเดินตรงไปยังบ่อใหญ่ หลี่ฟานกระโดดลงไปก่อน จากนั้นก็คอยช่วยพยุงหลี่เฉียงตามลงมา

"ไอ้ฟาน แกทำแบบนี้มันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอวะ"

เท้าของหลี่เฉียงเพิ่งจะแตะถึงก้นบ่อ ก็เอ่ยปากถามขึ้นมาทันที

"มันก็มีความเสี่ยงอยู่บ้างครับพ่อ แต่ผมมั่นใจ เราเพิ่งเปิดร้าน ต้องดึงคนไว้ให้อยู่หมัดก่อน มีแค่ยอดลูกค้าที่สม่ำเสมอเท่านั้นแหละครับ เราถึงจะทำเงินได้"

หลี่ฟานยิ้มพลางหยิบกุญแจมากรีดถุงปูนขาว แล้วยกขึ้นแบกไว้บนบ่า หลี่เฉียงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กัดฟันแบกถุงปูนขาวขึ้นบ่าอีกถุง เดินตามหลังหลี่ฟานไป

"ช่างหัวแม่มันเหอะ อยากทำอะไรก็ทำไปให้เต็มที่ ถ้ามันเจ๊งขึ้นมา พ่อกับแม่ก็แค่เลี้ยงแกต่ออีกคน!"