บทที่ 80 ตกแค่ครึ่งรอบได้ไหม

คำพูดของหลี่เฉียงไม่ได้ฟังดูทรงพลังอะไร แต่มันแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าในความรู้สึกของหลี่ฟาน มันคือความรักอันเปี่ยมล้นที่พ่อคนหนึ่งมีให้ลูกชาย

หลี่ฟานไม่ได้ตอบอะไร เขายกยิ้มมุมปากแล้วแบกกระสอบปูนขาวเดินเลาะไปตามขอบบ่อ

ตั้งแต่เขาจบมัธยมปลาย หลี่เฉียงกับหูเยว่ก็แทบไม่เคยก้าวก่ายการตัดสินใจของเขาเลย ตอนเรียนจบไม่ยอมต่อมหาวิทยาลัยแล้วมุ่งหน้าไปขุดทองที่เมืองหลวงตัวคนเดียว พ่อแม่เคยเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่พอเห็นเขายืนกรานหนักแน่น พวกท่านก็ไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงคอยสนับสนุนการตัดสินใจของเขาอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ

ทุกปีจะเตรียมผ้าห่มผืนใหม่ไว้ให้ เพราะผ้าห่มใหม่นอนแล้วอุ่นสบาย คอยทำของอร่อยๆ ส่งไปให้เป็นประจำ และเพราะเขา พ่อแม่ถึงได้หัดส่งพัสดุซุ่นเฟิงเป็น

ในบรรดาพี่น้องสี่คนของหลี่เฉียง หลี่ฉินมีฐานะดีที่สุด รองลงมาคือหลี่กว่างอวิ้น ถัดมาคือหลี่หย่วน และรั้งท้ายสุดคือหลี่เฉียง

แต่หลี่ฟานไม่เคยอิจฉาฐานะของบ้านอื่นเลย เขามีความสุขที่มีพ่อแม่แบบนี้

"พวกพ่อไปซื้อกับข้าวอะไรมาจากในอำเภอเนี่ย"

"ก็ซื้อหมูมาน่ะสิ เนื้อหมูช่วงบ่ายสภาพไม่ค่อยสวย วิ่งหาตั้งหลายร้านกว่าจะเจอที่ถูกใจ แล้วก็ซื้อพวกกล่องข้าวมาด้วย ที่บ้านใกล้จะหมดแล้ว"

หลี่เฉียงยักไหล่พลางขยับกระสอบปูนขาวบนบ่าให้กระชับขึ้น

"เย็นนี้แกมีลาภปากแล้วล่ะ แม่แกกะจะทำไส้ไก่ผัดถั่วแระให้กิน"

"ควรทำตั้งนานแล้วเนี่ย ผมรอมาสองวันแล้วนะ"

พอได้ยินชื่อเมนูไส้ไก่ผัดถั่วแระ ลูกกระเดือกของหลี่ฟานก็ขยับกลืนน้ำลายทันที

หลี่เฉียงหัวเราะหึๆ "เลือดไก่ตั้งเยอะแยะขนาดนั้น ถ้าไม่รีบกินให้หมดจะทำยังไงล่ะ อีกอย่าง ฉันเห็นแกก็ฟาดเลือดไก่ไปซะเกลี้ยงเหมือนกันไม่ใช่เรอะ"

หลี่ฟานหัวเราะร่าตาม ก่อนจะรวบปากกระสอบปูนขาวที่เหลืออยู่ไม่มากแล้วยกถือไว้ในมือ

"จริงด้วยพ่อ ผมว่ากล่องข้าวแบบใช้แล้วทิ้งมันเปลืองไปหน่อย วันๆ หนึ่งใช้กล่องหนึ่งนี่ไม่คุ้มเลยนะ เราเปลี่ยนมาใช้กล่องแบบล้างเวียนใช้ใหม่ได้ไหมอะ"

ได้ยินหลี่เฉียงพูดแบบนั้น หลี่ฟานก็จิ๊ปากเบาๆ

"จึ๊ๆ เรื่องนี้จัดการยากนะพ่อ ยังไงซะมันก็เป็นภาชนะใส่อาหาร ต้องเน้นสะอาดถูกสุขอนามัยไว้ก่อน"

"ไอ้ลูกเวรนี่ ฉันแค่บอกว่าจะเปลี่ยนเป็นกะละมังสแตนเลส มันจะไม่สะอาดตรงไหนวะ!"

หลี่เฉียงเบิกตากว้างใส่

"ฮ่าๆ ผมไม่ได้ว่าพ่อนะ หมายถึงความรู้สึกของลูกค้าน่ะ เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน ไม่ต้องรีบหรอก"

หลี่ฟานหัวเราะลั่น พลางเทเศษปูนขาวที่เหลือก้นถุงลงไปจนหมด แล้วแบกกระสอบใหม่ขึ้นบ่าอีกใบ

"พ่อไปยืมตาชั่งพ่อรองมา ทำไมรอบนี้เขาไม่เดินตามมาดูล่ะ"

"เขาก็คงรู้ว่าตกปลากว่าจะเลิกก็สี่ห้าโมงเย็น เผลอๆ ตาชั่งนี้เดี๋ยวก็ได้ใช้อีก ถ้าเขาตามมาแล้วใครจะเฝ้าร้านให้ล่ะ"

ทั้งสองคนทำงานไปคุยกันไป เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันถึงบ่ายสามโมง ก้นบ่อใหญ่ก็ขาวโพลนไปด้วยปูนขาวเรียบร้อย

"แล้วบ่อใหญ่นี่แกจะสูบน้ำเข้าตอนไหน"

"ไม่รีบหรอกพ่อ ผมกะจะตากแดดไว้อีกสักสองวัน ช่วงนี้แดดดีพอดี ดูซิว่าตอนสูบน้ำเข้าจะมีฝนตกลงมาช่วยบ้างไหม"

หลี่ฟานกับหลี่เฉียงคุยกันระหว่างเดินกลับขึ้นไป

บ่อใหญ่นี้เขาไม่รีบร้อน ต่อให้สูบน้ำจนเต็ม ก็ยังต้องทิ้งไว้ให้ตกตะกอนและปรับสภาพน้ำอีกสักพัก ถึงตอนนั้นค่อยลองปล่อยปลาลงไปดูลาดเลาก่อน

ส่วนเรื่องปล่อยปลาอย่างเป็นทางการ เขาตั้งใจจะรอให้ระบบอัปเกรดเพื่อขยายขอบเขตบ่อตกปลาก่อนแล้วค่อยลงมือ

ไม่อย่างนั้นในใจเขาก็ยังหวั่นๆ อยู่ ถ้าปล่อยปลาลงไปแล้วลอยตายเกลื่อนในไม่กี่วัน นั่นแปลว่าขาดทุนย่อยยับแน่นอน

เดิมทีเขาก็รู้แบบงูๆ ปลาๆ ครึ่งๆ กลางๆ อยู่แล้ว ถ้าไม่มีระบบคอยช่วย เขาไม่กล้าเดินเกมใหญ่ขนาดนี้แน่

"อืม พรุ่งนี้ค่อยถามหลี่ฉางหมิงดูอีกทีแล้วกัน ยังไงเขาก็เคยเลี้ยงปลามาก่อน"

หลี่เฉียงพูดพลางปีนขึ้นไปด้านบน

"งั้นเดี๋ยวพ่อเอาตาชั่งไปคืนด้วยนะ ผมว่าคงไม่ได้ใช้แล้วล่ะ แล้วก็ลองถามพ่อรองด้วยว่าพรุ่งนี้เช้าจะมาไหม"

หลี่ฟานช่วยดันหลังหลี่เฉียงขึ้นไป ก่อนจะใช้สองมือยันตัวปีนตามขึ้นไปติดๆ

"เออ รู้แล้ว งั้นฉันกลับก่อนล่ะ"

มองดูหลี่เฉียงขี่รถซาเล้งออกไป หลี่ฟานก็ยิ้มแล้วเดินไปหาพี่หวง หยิบผ้าเช็ดมือของอีกฝ่ายมาปัดคราบผงปูนขาวที่เปื้อนเต็มเสื้อผ้า

"เป็นไงบ้างพี่หวง สะใจไหมครับรอบนี้"

"สะใจสิวะ สะใจสุดๆ วันนี้วันดีจริงๆ ได้ทั้งคูปองตกปลาฟรี แถมยังสอยปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นมาได้อีก"

พี่หวงยิ้มจนเห็นฟัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

หลี่ฟานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนที่เปิดได้อั่งเปาสูงสุดเมื่อคืนก็คือพี่หวงนี่เอง คำนวณดูแล้ว หักค่าโค้กออกไป พี่หวงก็ยังเหลือกำไรอีกตั้ง 100 กว่าหยวน

เขายิ้มขำๆ เอาผ้าไปจุ่มน้ำในถังแล้วซัก บิดจนแห้งแล้วส่งคืนให้

"เสียดายชะมัด พรุ่งนี้เช้าที่บริษัทมีธุระ กว่าจะเสร็จแล้วตามมา ก็คงไม่เหลือที่ให้นั่งแล้วมั้งเนี่ย"

พี่หวงพูดด้วยสีหน้าเสียดายสุดขีด

ได้ยินแบบนั้น หลี่ฟานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ยังตามเรื่องไม่ทัน

พี่หวงเห็นสีหน้าเขาแบบนั้นก็ถามอย่างแปลกใจ

"นี่นายอย่าบอกนะว่ายังไม่ได้ดูมือถือเลยน่ะ ในกลุ่มนายน่ะตอนนี้คนทะลุไป 200 คนแล้วนะเว้ย ฉันพูดจริงๆ นะ เปิดระบบสมาชิกเถอะ ไม่ต้องลดราคาก็ได้ แค่ล็อกจุดตกปลาประจำให้ฉันสักที่ก็พอแล้ว ฮ่าๆ"

หลี่ฟานเช็ดมือกับเสื้อแบบลวกๆ แล้วรีบล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงทันที

พอเปิดหน้าจอขึ้นมา เขาก็แทบจะสบถด่าในใจ ข้อความวีแชตเด้งค้างอยู่บนจอสามสิบกว่าข้อความ กองพะเนินรอให้เขาตอบ

คราวนี้เขาไม่ได้ตั้งปิดเสียงไว้จริงๆ นั่นแหละ ตอนทำงานเมื่อกี้ก็ได้ยินเสียงมือถือดังเตือนตลอด แต่เพราะเขาทำงานอยู่ในบ่อตกปลา มีอะไรก็แค่ตะโกนเรียกเอาได้ นึกว่าเป็นแค่ข้อความคุยเล่นกันในกลุ่ม เลยไม่ได้สนใจอะไร

พอปลดล็อกหน้าจอแล้วกดเข้าไปดู จุดแดงแจ้งเตือนขึ้นมาเป็นสิบ แชตส่วนตัวสิบกว่าข้อความ แถมข้อความแท็กในกลุ่มก็มีอีกสิบกว่าอัน

หลี่ฟานบอกลาพี่หวง จากนั้นก็ถือมือถือเดินไปใต้ร่มไม้ริมคันนา หาที่เหมาะๆ นั่งแหมะลงกับพื้นแล้วก้มหน้าก้มตาอ่าน

อย่างแรกที่ดูก็คือข้อความในกลุ่ม แค่ช่วงบ่ายไม่ได้เปิดดูแป๊บเดียวมีข้อความใหม่โผล่มาหลายร้อยข้อความ ถ้านับเวลาจริงๆ ก็แค่ชั่วโมงเดียวนี้เอง ตั้งแต่ตอนที่พี่หวงตกปลาได้

มองดูคลิปวิดีโอที่ส่งเข้ามากันรัวๆ ในกลุ่ม หลี่ฟานก็ยิ้มออกมา ดีเลย ไม่ต้องเสียเวลาถ่ายคลิปเองแล้ว

หลังจากนั้นในกลุ่มก็เริ่มคึกคัก บรรดาคอตกปลาก็เริ่มดึงเพื่อนเข้ามา ตอนแรกทุกอย่างก็ดูปกติดี จนกระทั่งมีนักตกปลาคนหนึ่งถ่ายคลิปตอนที่หลี่ฟานยืนบนกระบะรถสามล้อประกาศออกโทรโข่งส่งเข้าไปในกลุ่ม เท่านั้นแหละ กลุ่มแทบแตกทันที

"เชี่ย นี่เจ้าของบ่อจริงดิ การันตีปลาเฉาดำวันละตัวเนี่ยนะ จริงหรือมั่ววะเนี่ย"

"แล้วประกาศกลุ่มล่ะ ประกาศกลุ่มยังไม่ได้เขียนเลยนะเว้ย"

"เถ้าแก่คนเล็กกับเถ้าแก่คนโตกำลังทำงานกันอยู่ คงยังไม่มีเวลามาอัปเดตแหละ~"

"ไม่ใช่ว่าชื่อเถ้าแก่หลี่กับเถ้าแก่หลี่ผู้เฒ่าหรอกเหรอ [อีโมจิหน้ายิ้มกวน]"

"เล่นใหญ่เบอร์นี้เลย พรุ่งนี้กูจะบุกไปถล่มให้เจ้าของบ่อหมดตูดไปเลย~"

จากนั้นก็มีข้อความแท็กหาเขาเข้ามาสารพัดรูปแบบ มีทั้งถามว่าเรื่องจริงไหม มีทั้งขอจองจุดตกปลา และมีทั้งขอจะดึงคนเข้ากลุ่ม

"ดึงเพื่อนเข้ากลุ่มคนนึง เถ้าแก่หลี่กดอนุมัติหน่อย"

"เจ้าของบ่อครับ ขอตกครึ่งวันได้ไหม 30 หยวนตกแค่ช่วงบ่าย"

"นายเอาจริงดิพวก 30 หยวนไปตกบ่อซ้อมเหอะ สภาพนี้"

"อย่าเพิ่งถามเรื่องครึ่งวันเลย ฉันว่าพรุ่งนี้ตกเต็มวันยังไม่รู้จะมีที่ว่างเหลือไหมเหอะ"

พอมองดูจำนวนสมาชิกด้านบนของกลุ่มแชตที่พุ่งไปถึง 200 คนเต็มๆ หลี่ฟานก็เข้าใจในทันทีว่า จำนวนคนที่เชิญเข้ากลุ่มได้เองชนเพดานแล้ว ถ้าจะดึงเข้ามาอีกก็ต้องให้หัวหน้ากลุ่มเป็นคนกดอนุมัติเท่านั้น