บทที่ 81 มีคนอยากตกปลากะดึกอีกแล้ว

หลี่ฟานรีบจัดการคำขอเข้ากลุ่ม มีสมาชิกใหม่หลายสิบคนรอค้างอยู่หน้าประตูกลุ่มบ่อตกปลา

อนุมัติทั้งหมด!

หลังกดอนุมัติ จำนวนคนในกลุ่มก็พุ่งไปแตะ 236 คนทันที เขาสลับหน้าจอกลับไปยังจุดแจ้งเตือนสีแดง ทยอยกดรับเพื่อนทีละคน

ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนพวกนี้น่าจะเป็นลูกค้าที่จะมาตกปลาพรุ่งนี้

หนึ่งคน สองคน สามคน…

ทุกครั้งที่กดรับ หลี่ฟานก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจขึ้นมาทีละนิด

มีคนแอดมาทั้งหมด 17 คน ทั้งคนที่อยู่ในกลุ่มแล้วและยังไม่ได้เข้ากลุ่ม โทรศัพท์สั่นไม่หยุด มีข้อความเด้งเข้ามาเป็นระลอก

หลี่ฟานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ข้อความชุดหนึ่งส่งออกไป จากนั้นก็กดบันทึกเป็นข้อความโปรดไว้ เอาไว้ใช้คราวหน้าจะได้สะดวก

"สวัสดีครับพี่น้องนักตกปลา ยินดีต้อนรับสู่บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้จะมาร่วมสนุกกันไหมครับ เนื่องจากจุดตกปลาของทางเรามีจำกัด หากสนใจรบกวนแจ้งล่วงหน้าได้เลยนะครับ นอกจากนี้ในกลุ่มบ่อตกปลายังมีแจกอั่งเปา แจ้งข้อมูลการปล่อยปลา และเป็นพื้นที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันทุกวัน หากยังไม่ได้เข้ากลุ่ม ทักผมให้ดึงเข้ากลุ่มได้เลยครับ จะได้ไม่พลาดข้อมูลและได้รับความสะดวกสบายยิ่งขึ้น"

นิ้วเขารัวหน้าจอไม่หยุด สลับหน้าต่างแชตไปมา ส่งข้อความสำเร็จรูปให้เพื่อนใหม่ทุกคนจนครบ พร้อมกับไล่อ่านข้อความก่อนหน้านี้แล้วทยอยตอบกลับไป

"เถ้าแก่ ที่บอกว่าการันตีมีคนตกปลาเฉาดำได้ทุกวันนี่เรื่องจริงเหรอครับ"

"สวัสดีครับ จริงแท้แน่นอนครับ ส่วนกติกาโดยละเอียดจะแจ้งไว้ในประกาศของกลุ่ม ยึดตามประกาศกลุ่มเป็นหลักได้เลยครับ"

ตอบเสร็จก็สลับไปอีกแชต

"ไม่เปิดให้ตกกะดึกเหรอครับ"

"สวัสดีครับ เพื่อความปลอดภัย ตอนนี้ยังไม่เปิดให้ตกปลากลางคืนครับผม"

หลี่ฟานเพิ่งส่งเสร็จ กำลังจะกดย้อนกลับเพื่อเปลี่ยนไปแชตถัดไป อีกฝ่ายก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันควัน

"เถ้าแก่ พวกผมมีกันตั้งสิบกว่าคน แล้วตอนนี้ก็อยู่แถวนี้พอดี ไม่ไกลมากด้วย ถ้าตกได้ พวกผมจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตระเวนหาที่อื่นให้วุ่นวาย"

เมื่อเห็นข้อความ หลี่ฟานก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด

ตั้งสิบกว่าคนเชียวนะ ทำไมใจมันถึงชักอยากจะรับขึ้นมาวะเนี่ย

ยังไม่ทันคิดตก สายโทรเข้าจากวีแชตก็ดังลั่นขึ้นมา คนที่กำลังแชตอยู่นั่นเอง ปัดโธ่เอ๊ย เล่นโทรมาคุยตรงๆ เลยเรอะ

"ฮัลโหล สวัสดีครับผม"

"อ๋อๆ คืออย่างนี้ครับ เนื่องจากบ่อตกปลาของเราเพิ่งเปิดใหม่ สิ่งอำนวยความสะดวกหลายอย่างเลยยังไม่พร้อม ไฟทางอะไรพวกนี้ก็ยังไม่มี ใช่ๆ ครับ หลักๆ คือเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยครับ"

หลี่ฟานมือหนึ่งดึงยอดหญ้าเล่น อีกมือยกโทรศัพท์แนบหู กรอกเสียงพูดอย่างอารมณ์ดี

"แถมตอนนี้เรามีกิจกรรมด้วยนะครับ รอบกลางวันการันตีมีคนตกปลาเฉาดำได้ ถ้าไม่มีใครตกได้ ยกเว้นค่าตกฟรีทั้งบ่อ พี่มากลางคืนมันจะไม่ค่อยคุ้มเอานะครับ"

"งั้นเอาอย่างนี้ พรุ่งนี้พวกผมไปแจมด้วยแน่ เถ้าแก่ แถวนั้นมีโฮมสเตย์หรือที่พักอะไรให้พวกผมนอนค้างไหม เดี๋ยวพวกผมขับรถไปถึงก็เข้าพักแถวนั้นเลย เช้ามาจะได้ลุยแต่หัววัน"

พอได้ยินเสียงจากปลายสาย หลี่ฟานก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แม่งเอ๊ย เมื่อก่อนหมู่บ้านหลี่กั่งเคยมีไอ้งั่งคนหนึ่งมาเปิดโรงแรม แล้วสุดท้ายก็เจ๊งไม่เป็นท่า ตอนนี้จะไปมีอะไรพวกนั้นได้ยังไง

มันก็แน่อยู่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว บ้านในหมู่บ้านก็ว่างตั้งเยอะแยะ ใครมาเปิดโรงแรมในหมู่บ้านก็บ้าแล้ว ตามที่คนรุ่นก่อนพูดกัน ก็มีแต่ผีไม่มีที่ไปนั่นแหละที่จะมุดเข้าไปอยู่

"จริงด้วย ถ้าพวกคุณช่วยจัดมื้อเย็นให้ได้ด้วยจะดีมากเลยนะ ในกลุ่มบอกว่ากับข้าวเด็ดมาก ผมชักอยากลองชิมแล้วสิ~"

เสียงในสายยังคงพูดต่อ หลี่ฟานยกมือเกาหัวแกรกๆ

"เอาแบบนี้ครับ เดี๋ยวผมช่วยไปถามให้ก่อน อีกครึ่งชั่วโมงจะให้คำตอบ หลักๆ คือเรื่องที่พักนี่แหละครับ ถ้าจัดที่พักได้ เรื่องข้าวน่ะไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ถ้าพักไม่ได้ พวกพี่ขับรถไปกลับเที่ยวเดียวเพื่อมากินข้าวมันจะไม่คุ้มเอานะครับ"

พอหลี่ฟานพูดจบ ทางนั้นก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร หลังวางสาย เขาก็ก้มมองรูปโปรไฟล์และชื่อวีแชตของอีกฝ่าย

รูปโปรไฟล์เป็นคนใส่ชุดทหารยืนอยู่ใต้ธงแปดหนึ่ง ชื่อวีแชตคือเหรินชวน ดูท่าจะเป็นชื่อจริงแฮะ ทรงนี้น่าจะเป็นพี่ทหารแน่นอน

หลี่ฟานกระเด้งตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วตะโกนบอกพี่หวงให้ช่วยเฝ้าบ่อแวบหนึ่ง ก่อนจะกระดี๊กระด๊าโดดขึ้นรถสามล้อบิดกลับบ้านทันที

บิดแว้นเต็มสปีด อย่าให้พูดเลย พอเกลี่ยถนนดินให้เรียบแล้ว อย่างน้อยก็ไม่กระเด้งกระดอนเหมือนเมื่อก่อน เมื่อก่อนตอนขี่บนถนนดิน ถ้าเร็วขึ้นมานิดเดียว หลี่ฟานต้องยกก้นลอยไว้ตลอด กลัวไข่จะกระแทกจนสลับข้างชะมัด

ยังไม่ทันถึงบ้าน ก็เห็นหลี่เฉียงนั่งมอมแมมอยู่บนม้านั่งตัวเล็กหน้าประตูใหญ่ คาบบุหรี่พลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

พอได้ยินเสียงรถ หลี่เฉียงก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่ฟาน "ข้อความในกลุ่มแกเด้งรัวขนาดนั้น ทำไมไม่ไปตอบบ้างวะ"

"ตอบแล้วๆ พ่อทำไมยังไม่อาบน้ำล่ะเนี่ย~"

"เดี๋ยวคงต้องช่วยแกไปส่งคนอีก ค่อยอาบตอนค่ำทีเดียว อาบตอนนี้เดี๋ยวเหงื่อก็ท่วมตัวอีกรอบอยู่ดี"

หลี่เฉียงพูดพลางพ่นควันออกทางรูจมูก จากนั้นก็มองหลี่ฟานด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"แล้วแกกลับมาทำไมวะ ปวดขี้เหรอ ให้พ่อไปช่วยเฝ้าบ่อให้ไหม"

หลี่ฟานเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหลี่เฉียงก็รีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ใช่ๆ ผมมีเรื่องจะปรึกษาพ่อกับแม่หน่อย…"

พอหลี่ฟานเล่าเรื่องที่มีคนจะมากินข้าว ตกปลารอบดึก และหาที่พักค้างคืน หลี่เฉียงก็เกาหัว นึกหาทางออกไม่ทันเหมือนกัน

แต่หูเยว่ที่ได้ยินเสียงแล้วเดินออกมา พอฟังหลี่ฟานพูดจบก็โพล่งขึ้นมาทันควัน

"รับสิ ทำไมจะไม่รับล่ะ ไม่ว่าจะตกปลาหรือกินข้าว มันก็รับได้หมดทั้งนั้นแหละ ถ้ากลัวมีเรื่อง ดึกๆ แม่กับพ่อแกค่อยไปอยู่เป็นเพื่อนที่บ่อปลาก็ได้ เงินเข้าคืนละตั้งหลายร้อยหยวนจะปล่อยทิ้งทำไม"

"เรื่องตกปลามันไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่เขาบอกว่าอยากได้ที่พักด้วย ในหมู่บ้านหลี่กั่งเราตอนนี้ยังมีคนบ้าที่ไหนเปิดโรงแรมอยู่อีกเหรอ"

หูเยว่ฟังหลี่ฟานพูดแล้วก็ยิ้มพลางบอกว่า "เรื่องที่พักน่ะแก้ง่ายจะตาย บ้านป้าสะใภ้รองของแกปล่อยว่างอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ มีสามห้องนอน เตียงก็มีครบทุกห้อง ขาดแค่ผ้าห่มกับฟูก เดี๋ยวแม่ไปปูให้ก็เสร็จแล้ว จำได้ว่าช่วงปีใหม่ตรงห้องโถงชั้นสองก็มีเตียงอยู่อีกตัว รวมกันก็สี่เตียงพอดีเลย"

หลี่ฟานมองหูเยว่ด้วยสายตางุนงงเต็มหัว… คุณพระ ช่วยจัดแจงให้คนไปนอนบ้านคนอื่นดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย?

ทว่าหลี่เฉียงกลับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "ไอเดียนี้เข้าท่าว่ะ! บ้านพี่รองปล่อยทิ้งไว้ก็ว่างเปล่าอยู่แล้ว"

"เอ่อ… แน่ใจเหรอครับว่าจะดี ป้าสะใภ้รองเขาจะยอมเหรอครับ" หลี่ฟานเอ่ยอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

"เขาจะไม่ยอมได้ไงเล่า ขอแค่ลูกค้าแกโอเค ทางนั้นเดี๋ยวพ่อไปคุยเอง วันก่อนเขายังโทรหาพ่ออยู่เลย ถามว่าแกเปิดบ่อตกปลาเนี่ยไปรอดไหม ถ้าร่อแร่เขาจะช่วยหางานในเมืองให้ทำ" หลี่เฉียงคาบบุหรี่พลางบ่นพึมพำ

หลี่ฟานมองหลี่เฉียงด้วยความประหลาดใจ "อ้าว แล้วพ่อไม่เห็นเคยบอกผมเลย"

"บอกแกแล้วแกจะยอมไปทำงานเรอะ อย่ามัวแต่พล่าม รีบไปคุยกับลูกค้าแกเร็วเข้า ดูว่าเขาจะเอาไหม"

หลี่เฉียงโบกมือไล่ เร่งหลี่ฟานยิกๆ

ท่ามกลางสายตาคาดหวังของสองผัวเมีย หลี่ฟานจึงกดโทรศัพท์ต่อสายหาอีกฝ่าย

"สวัสดีครับพี่ พอดีผมเพิ่งไปเช็กมา ในหมู่บ้านไม่มีโรงแรมหรือเกสต์เฮาส์เลยครับ แต่ที่บ้านผมมีบ้านว่างอยู่หลังหนึ่ง มีเตียงนอนสี่ที่ พี่ลองดูว่าพอจะไหวไหมครับ"

ทางนั้นรับสายอย่างรวดเร็ว พอได้ยินที่หลี่ฟานบอกก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"คิดค่าห้องเท่าไหร่ล่ะ"