บทที่ 82 ที่พัก

"ไม่ต้องหรอกครับ บ้านผมเอง~"

หลี่ฟานยิ้มร่าพูดใส่โทรศัพท์

"ฮ่าๆ เอาไว้ไปถึงแล้วค่อยว่ากัน"

เหรินชวนพูดจบก็วางสาย หลี่ฟานหัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดี

หลี่เฉียงเองก็หยิบมือถือโทรหาหลี่ฉิน ส่วนหลี่ฟานเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ลูบหน้าลูบตา พอมองกระจกเห็นผมตัวเองมีคราบขาวๆ จากฝุ่นปูน ก็เลยเปิดก๊อกสระผมไปทีหนึ่ง

พอเดินออกมา หลี่เฉียงก็คุยโทรศัพท์เสร็จพอดี กำลังปรึกษากับหูเยว่เรื่องการเตรียมตัวสำหรับคืนนี้

"เตียงสี่หลัง แต่พวกผ้าปูที่นอนกับผ้านวมต้องจัดการหน่อย แล้วก็ผ้าเช็ดตัว รองเท้าแตะอะไรพวกนั้นด้วย"

หลี่ฟานคาบบุหรี่เดินเข้ามาใกล้ "คุยกับพ่อรองเรียบร้อยแล้วเหรอครับ"

"เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวพ่อไปเอากุญแจที่บ้านย่าแกก็พอ"

เพราะหลี่ฉินไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านเป็นประจำ บ้านหลังนั้นเลยว่างอยู่ กุญแจบ้านก็ฝากไว้ที่ย่านั่นเอง

"ผ้าเช็ดตัวไม่ต้องซื้อหรอก ที่บ้านมีของใหม่อยู่เพียบ แต่รองเท้าแตะจะมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไง ไปซื้อเพิ่มดีไหม"

หูเยว่มองหน้าสองพ่อลูกเชิงปรึกษา

"ซื้อเลยครับ ต่อไปต้องได้ใช้อีกแน่นอน ถือโอกาสซื้อยาสีฟันกับแปรงสีฟันติดมาด้วยเลย"

หลี่ฟานพูดอย่างจริงจัง ลูกค้ารายนี้จุดประกายความคิดใหม่ให้เขาอีกแล้ว บริการที่พักก็ทำเงินได้เหมือนกัน ด้วยความบ้าตกปลาของพวกนักตกปลา อยู่ยาวติดกันหลายวันก็มีความเป็นไปได้สูงมาก

ในหมู่บ้านหลี่กั่งมีบ้านว่างอยู่เยอะมาก จากหลายร้อยหลังคาเรือนมีบ้านว่างอยู่อย่างน้อยเป็นร้อยหลัง บางหลังถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ตลอด เพราะตอนจัดสรรที่อยู่ บางคนได้สิทธิ์บ้านหลายหลัง บางคนก็ย้ายไปซื้อบ้านในเมือง

ถ้าวันข้างหน้ามีเงินทุน แล้วเช่าบ้านพวกนี้มาสักสองสามหลัง กั้นเป็นห้องเดี่ยวเล็กๆ เขามีลางสังหรณ์ว่า ลูกค้าต้องแน่นเอี้ยดชัวร์

"แล้วก็อาหารเย็นอีก อันนี้ก็ต้องเตรียม ทำไมเรื่องมันเยอะอย่างนี้นะ~"

หลี่ฟานเริ่มปวดหัว อีกประเดี๋ยวพวกนักตกปลากลุ่มกลางวันน่าจะเริ่มทยอยกลับกันแล้ว เขายังต้องไปช่วยยกของอีก

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องกับข้าวตอนเย็นแม่กับพ่อแกจัดการเอง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไปจ้างคนมาช่วยทำสักสองคน"

หูเยว่เพิ่งพูดจบ หลี่เฉียงก็ตาเป็นประกาย

"งั้นก็พอดีเลย เรียกหลี่ฉางหมิงกับพ่อรองมากินข้าวด้วย จะได้คุยเรื่องงานพรุ่งนี้ไปเลย เดี๋ยวพ่อแวะไปบอกที่บ้านหลี่ฉางหมิง เมียเขาได้ยินแล้วต้องมาช่วยแกแน่ๆ"

"ดีๆ ความคิดนี้ดี ไป ตาแก่ พวกเราสองคนเอาที่นอนไปส่งที่บ้านพี่รองก่อน แกไปเอากุญแจ ไปถึงจะได้ทำความสะอาดด้วย"

หูเยว่รีบกุลีกุจอวิ่งขึ้นชั้นสอง ตรงห้องนั่งเล่นชั้นสองมีพวกที่นอนผ้านวมของที่บ้านกองอยู่เต็มไปหมด

หลี่เฉียงขานรับ แล้วหันหลังเดินตรงไปทางบ้านแม่ตัวเอง

หลี่ฟานมองดูทั้งสองคนที่จู่ๆ ก็พากันยุ่งตัวเป็นเกลียวแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่ตัวเองรับงานนี้เข้ามามันจะดีหรือไม่ดีกันแน่ หาเงินได้มันก็ดีอยู่หรอก แต่พ่อกับแม่กลับต้องมาเหนื่อยจนแทบไม่ได้พักแบบนี้

ทว่าพอนึกถึงสีหน้าเปี่ยมสุขของทั้งคู่เมื่อครู่ เขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

มีความสุขก็พอแล้ว

หลี่ฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความต่อ พอตอบเสร็จเรียบร้อย เขาก็ขี่ซาเล้งมุ่งหน้ากลับไปที่บ่อตกปลาอีกครั้ง

กะเวลาดูแล้วน่าจะมีบางคนเตรียมตัวจะกลับบ้านกันบ้าง

เดิมทีกำหนดเวลาไว้ที่แปดชั่วโมง แม้บางคนจะมาเช้า บางคนจะมาสาย แต่ส่วนใหญ่ก็เริ่มกันราวๆ เจ็ดโมงเช้า ถ้าครบแปดชั่วโมง บ่ายสามโมงก็หมดเวลาแล้ว

ตอนนี้ก็ใกล้จะบ่ายสามโมงเต็มที แต่ถ้าใครอยากจะตกต่ออีกสักหน่อย เขาก็ไม่คิดจะไปเร่งรัดอะไร ยังไงบ่อตกปลาก็เพิ่งเปิด ตกเพิ่มอีกนิดหรือตกน้อยลงอีกหน่อยมันจะต่างกันสักเท่าไร สู้บริการให้ลูกค้าตกกันจนหนำใจไปเลยดีกว่า

และก็เป็นไปตามคาด พอไปถึงบ่อตกปลาก็เห็นบางคนเริ่มเก็บอุปกรณ์กันแล้ว บางคนถึงกับหอบหิ้วข้าวของจากจุดตกปลาเดินขึ้นมาบนถนนดินลูกรัง

พอจอดรถสนิท หลี่ฟานก็รีบกระโดดลงไปช่วยยกของทันที

"โอ๊ย เถ้าแก่หลี่ ไม่ต้องๆ ดูสิ เหงื่อโซกหัวไปหมดแล้ว ใกล้แค่นี้เอง เดี๋ยวผมยกไปเองได้"

"ใช่ๆ ผมกับแฟนช่วยกันหิ้วสองคน ไม่ได้หนักหนาอะไรเลย"

นักตกปลาสองสามคนเห็นผมของหลี่ฟานเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อก็อดทักไม่ได้

หลี่ฟานสัมผัสได้ถึงความเย็นบนหัวก็รู้ทันทีว่าพวกนักตกปลาเข้าใจผิด เขาเพิ่งสระผมมาแล้วไม่ได้เช็ด ขี่รถตากลมตากแดดมาตลอดทาง น้ำมันเลยไม่หยดแล้ว พวกนักตกปลาเลยนึกว่าเป็นเหงื่อไปเสียฉิบ

"ไม่เป็นไรครับ ผมใช้รถไปส่งแป๊บเดียวก็ถึง แดดร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ กว่าจะแบกไปถึงรถตัวเองคงได้เหงื่อท่วมตัวกันพอดี"

พูดจบเขาก็ไม่รอช้า รีบยกกล่องอุปกรณ์ชิงหลิวของคนพวกนั้นขึ้นรถทันที ส่วนพวกกระเป๋าคันเบ็ด ถุงขังปลา หรือกระชังใส่ปลาอะไรเทือกนั้นไม่ได้ขนขึ้นมาด้วย

หลายวันมานี้เขาเริ่มคุ้นเคยกับอุปกรณ์ของเหล่านักตกปลาแล้ว สิ่งที่หนักที่สุดก็คือไอ้กล่องอุปกรณ์นี่แหละ หนักตั้งสิบยี่สิบชั่ง ซาเล้งคันนี้ขนได้รอบละหกกล่อง จัดแบบนี้ประหยัดทั้งเวลาทั้งแรงที่สุด

พอยกของขึ้นจนเต็มคัน หลี่ฟานก็ขยับรถไปกลับลำตรงคันดินระหว่างบ่อใหญ่กับบ่อเล็ก จากนั้นก็บึ่งขึ้นไปบนถนนใหญ่

เหล่านักตกปลาต่างมองตามแผ่นหลังของหลี่ฟานที่ค่อยๆ ไกลออกไปด้วยสายตาชื่นชม

"เถ้าแก่คนนี้บริการดีชะมัดเลยว่ะ"

"นั่นดิ ที่สำคัญคือราคานี่แหละ แค่ 60 หยวนเอง นายก็ได้ปลาบรีมไปด้วยใช่ไหม"

"เออ ได้มา 6 ชั่ง คันเบ็ดฉันมันไม่ค่อยดี เลยไม่ได้หวังพวกปลาเฉาดำตัวใหญ่ ตกปลาบรีมกลับไปกินที่บ้านก็พอใจละ"

"ได้ตั้ง 6 ชั่งนายก็คุ้มค่าคันแล้วเหอะ ฉันได้ปลาบรีมมาแค่ 4 ชั่งกับปลาเฉาอีกตัวเดียวเอง"

"ฉันถึงได้บอกไง ชักสงสัยแล้วเนี่ยว่าเถ้าแก่เขาเปิดบ่อเอาฮาแบบยอมขาดทุนหรือเปล่า พรุ่งนี้นายจะมาอีกไหมล่ะ"

"น่าจะมานะ วันนี้ใช้เหยื่อผิดสูตรไปหน่อย พรุ่งนี้ว่าจะลองใช้ข้าวโพดดู น่าจะตกได้จนล้นกระชังแน่ๆ"

นักตกปลาหลายคนหอบหิ้วกระเป๋าคันเบ็ดเดินคุยกันไปเรื่อยๆ โดยมีคนในครอบครัวเดินเคียงข้างไปด้วย

พอหลี่ฟานไปถึงที่หมายและยกลังอุปกรณ์ลงจนเสร็จ พวกนักตกปลาก็ทยอยเดินตามมาถึงกันพอดี

รอจนแต่ละคนมารับกล่องอุปกรณ์ของตัวเองไปแล้ว หลี่ฟานก็เอ่ยทักทายร่ำลากับทุกคน ก่อนจะขี่รถกลับไปที่บ่อตกปลาเพื่อเตรียมรับส่งลูกค้ารอบต่อไป

เขาจับสังเกตได้อย่างหนึ่ง พวกที่ตั้งใจมาล่าปลาใหญ่ส่วนมากจะมาตัวคนเดียว ส่วนพวกที่มาตกปลาบรีมหรือปลาเฉามักจะพาแฟนหรือพาเมียมาด้วย และคนที่กลับก่อนก็มักจะเป็นคนกลุ่มนี้นี่แหละ

มันก็เป็นเรื่องธรรมดา แดดร้อนตับแลบขนาดนี้ พาเมียมานั่งเฝ้าตกปลาตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงป่านนี้ได้ก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว เรื่องนี้หลี่ฟานทำได้แค่นับถือจากใจจริง

วิ่งรอกไปกลับอยู่หลายเที่ยว ในบ่อตกปลาก็แทบจะไม่เหลือใครแล้ว พอมีคนเริ่มเก็บของ คนอื่นก็ทยอยเก็บตามกันไปติดๆ การนั่งตกปลาติดต่อกันแปดชั่วโมงไม่ใช่เรื่องสบายๆ เลยสักนิด

"เย็นนี้อยู่กินข้าวก่อนค่อยกลับไหมพี่"

หลี่ฟานยืนอยู่ตรงปากทางเข้า ยิ้มแย้มรับบุหรี่ตัวหนึ่งที่พี่หวงยื่นส่งมาให้

"ไม่กินแล้วๆ เมียยังไม่รู้เลยว่าแอบหนีมาตกปลาเนี่ย ต้องรีบเผ่นกลับบ้านแล้ว!"

พี่หวงโบกมือลาพลางก้าวขึ้นรถ ไม่นานนักรถก็แล่นออกไป หลี่ฟานเบนสายตาไปมองข้างทาง ริมถนนใหญ่ยังมีนักตกปลาอีกจำนวนหนึ่งยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ นอกจากพวกที่พาครอบครัวมาด้วยซึ่งทยอยกลับไปก่อนแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ยังไม่ได้ไปไหน

"เถ้าแก่ ได้ยินว่าที่นี่มีไก่บ้านขายด้วยเหรอ"

"มีครับมี! ไก่รุ่นตัวละร้อยห้าสิบ ไก่แก่ตัวละร้อยแปดสิบ"

พอได้ยินนักตกปลาถามหาไก่บ้าน หลี่ฟานก็รีบเสนอราคาทันที ราคาไก่บ้านพวกนี้เขาอุตส่าห์ไปสืบตลาดมาเป็นพิเศษ ไก่รุ่นอาจจะแพงกว่าปกตินิดหน่อย แต่ถ้าเป็นไก่แก่นี่ถือว่าไม่แพงเลยสักนิด

"จัดไก่แก่มาให้ฉันตัวหนึ่ง แล้วก็ไก่รุ่นอีกตัวหนึ่งเลย!"