บทที่ 83 พิจารณาเรื่องธุรกิจเครื่องดื่ม

"เอาไก่แก่ให้ผมตัวหนึ่งด้วย!"

"ตัวใหญ่แค่ไหน ขอดูของจริงตรงนี้ได้ไหม"

"ถ้าเหมาหมดลดราคาหน่อยได้หรือเปล่า"

พวกนักตกปลาส่งเสียงเซ็งแซ่ขึ้นมาคนละประโยคสองประโยค บรรยากาศคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

"ใจเย็นๆ ครับทุกคน ผมต้องไปถามดูก่อนว่ายังมีเหลือไหม"

หลี่ฟานเริ่มปวดหัวตุบๆ รีบตะโกนบอกแล้วเผ่นแผล็วเข้าทางประตูหลังบ้านพ่อรองทันที

พอก้าวพ้นประตู พ่อรองก็ยิ้มตาหยีพลางพูดขึ้น "บ้านฉันมีแต่ไก่รุ่นนะ"

เสียงพวกนักตกปลาเอะอะคุยกันอยู่หน้าบ้าน พ่อรองย่อมได้ยินชัดเจนทุกคำ

"แหะๆ ครับพ่อรอง ถ้าเป็นไก่แก่ ผมไปถามบ้านอาสี่ดูดีไหมครับ"

"อืม น่าจะยังมีอยู่นะ แต่แกอย่าพาลูกค้าไปที่นั่นเชียวล่ะ เดี๋ยวรู้ราคาจริงเข้ามันจะไม่ดี"

พ่อรองรับบุหรี่ที่หลี่ฟานยื่นให้ ชำเลืองมองออกไปนอกประตู แล้วกระซิบเตือนเสียงเบา

"ครับ พ่อรองพูดถูก เดี๋ยวผมขอแลกเงินสดหน่อย จะแวะไปดูที่บ้านอาสี่สักหน่อย ลูกค้ากลุ่มนี้ฝากพ่อรองช่วยรับหน้าให้ทีนะครับ"

หลี่ฟานแลกเงินสดมา 1,000 หยวน จากนั้นก็บอกลาแล้ววิ่งยิ้มร่าออกไป พ่อรองก็เดินตามออกมาช่วยต้อนรับขับสู้เหล่านักตกปลา

"เข้ามานั่งพักในบ้านกันก่อนสิครับ!"

หลี่ฟานยิ้มพลางสตาร์ตซาเล้ง บิดคันเร่งแล่นฉิวตรงไปยังบ้านอาสี่ทันที

เขาไม่มีทางพาลูกค้าไปบ้านอาสี่อยู่แล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องราคาไก่หรอก แต่ประเด็นสำคัญคือเวิ้งน้ำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาหลังบ้านอาสี่ต่างหาก

ถ้าเกิดพวกบ้าตกปลารู้เข้าละก็ หึๆ บ่อตกปลาของเขาคงไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี

ทว่าพอมาถึงบ้านอาสี่ ประตูกลับลงกลอนแน่นหนา หลี่ฟานขมวดคิ้วมุ่น

คงไม่ใช่ว่าไม่อยู่บ้านหรอกนะ…

หลี่ฟานเดินไปเคาะประตู รออยู่พักหนึ่งก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงเตรียมจะหันหลังกลับ แต่พอก้าวขึ้นซาเล้ง ก็นึกเอะใจลองแวะไปดูที่ประตูหลัง เผื่อว่าพ่อสี่จะอยู่หลังบ้าน

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอเลี้ยวไปหลังบ้าน ก็เห็นพ่อสี่นอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก

"พ่อสี่ครับ…"

ชายชราบนเก้าอี้โยกเงยหน้าขึ้นมองหลี่ฟาน

"อ้าว? ฉันก็นึกว่าหูแว่วได้ยินเสียงคนเคาะประตูอยู่เชียว"

พ่อสี่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

"พ่อสี่ครับ ผมอยากมาขอซื้อไก่แก่อีกสักสองสามตัว"

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ พลางล้วงบุหรี่ยื่นส่งให้อย่างคล่องมือ

"ไม่มีแล้ว จะไปมีไก่แก่อะไรเยอะแยะขนาดนั้น…"

"โธ่ พ่อสี่ แบ่งให้ผมสักสองสามตัวเถอะครับ ผมให้ราคาสูงขึ้นหน่อย ตัวละ 120 หยวนเลย เป็นไงครับ"

พ่อสี่ได้ยินราคานี้ก็เริ่มลังเล นิ้วคลึงมวนบุหรี่ไปมา

"งั้นขายให้สักสองสามตัวก็ได้ แต่ราคานี้แกให้เองนะ ผู้ใหญ่ที่บ้านอย่ามาโวยวายเอาทีหลังล่ะ"

"ได้เลยครับพ่อสี่ สบายใจได้ ราคานี้ไม่แพงเลยครับ"

หลี่ฟานยิ้มร่าอย่างดีใจ พ่อสี่ถอนหายใจ เดินกลับเข้าบ้านไปหยิบเชือกผูกรองเท้าออกมาสองสามเส้น

"เอ้า เชือกอะไรก็ไม่พกมาสักเส้น…"

พ่อสี่ยัดเชือกผูกรองเท้าใส่มือหลี่ฟาน แล้วเริ่มจับไก่

"แกจะเอาสักกี่ตัวล่ะ"

"พ่อสี่ขายได้กี่ตัว ผมเหมาหมดเลยครับ"

พ่อสี่ได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง นึกคำพูดไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจแล้วก้มหน้าก้มตาจับไก่ต่อไปเงียบๆ

ผ่านไปสิบกว่านาที พ่อสี่ก็ปัดเศษดินออกจากมือ

“มีแค่นี้แหละ แปดตัวนี้ยกให้หมดเลย มากกว่านี้ไม่มีแล้วนะ”

หลี่ฟานโยนไก่ที่มัดเรียบร้อยขึ้นท้ายรถซาเล้ง จากนั้นล้างมือแล้วล้วงเงินสด 1,000 หยวนจากกระเป๋ายื่นส่งให้

“ไม่ต้องทอนครับพ่อสี่ เงินที่เหลือถือเป็นค่าน้ำใจขอบคุณนะครับ”

ไก่ 8 ตัว 960 หยวน เหลือเศษอีก 40 หยวน หลี่ฟานก็ขี้เกียจรับคืน ถึงไก่แก่ของพ่อสี่จะเหลือน้อยแล้ว แต่ดูทรงแล้วไก่รุ่นน่าจะยังมีอีกเพียบเลยนี่นา~

พ่อสี่รับเงินไปแบบงงๆ ก่อนจะโบกมือปฏิเสธ

“ไม่เอาเปรียบเด็กอย่างแกหรอก~”

“ไม่ต้องทอนจริงๆ ครับ ผมไม่ขาดทุนหรอก ยังไงก็เอาไปขายต่อให้ลูกค้าอยู่ดี”

“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าแกเอาไปขายต่อ ลำพังแกคนเดียวจะกินได้สักกี่ตัวเชียว~ รอนี่แหละ เดี๋ยวฉันไปหาเงินทอนมาให้”

พ่อสี่โบกมือ ไม่ยอมรับเศษเงินแล้วเดินเข้าบ้านไป

“ไม่ต้องหรอกครับพ่อสี่ ผมไปก่อนนะ คราวหน้าถ้าจะเอาไก่เดี๋ยวผมมาหาใหม่!”

พูดจบหลี่ฟานก็ชิ่งทันที ไม่เปิดโอกาสให้พ่อสี่ได้ทักท้วง พอชายชราวิ่งออกมาอีกที ก็เห็นหลี่ฟานกระโดดขึ้นซาเล้ง บิดคันเร่งพุ่งหายวับไปแล้ว

…

พอกระเตงไก่กลับมาถึง หลี่ฟานก็เห็นพ่อรองกำลังเชือดไก่อยู่ในลานบ้าน ส่วนพวกนักตกปลาก็นั่งบ้างยืนบ้าง นั่งยองๆ กันอยู่เต็มร้านขายของชำของพ่อรอง

“เถ้าแก่หลี่กลับมาแล้วโว้ย~”

ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง ทำเอาพวกนักตกปลาพากันกรูมาที่หน้าประตู

พอได้ยินเสียงเรียกนี้ หลี่ฟานถึงกับหน้ากระตุก ตัวเองเพิ่งเป็นวัยรุ่นหนุ่มแน่นแท้ๆ แต่พวกนักตกปลาบางคนดูอายุปาเข้าไปตั้งสี่สิบแล้ว ยังจะมาเรียกเขาว่าเถ้าแก่หลี่อีก

“ไก่แก่นี่ดูเข้าท่าแฮะ~”

“จัดสักตัวเลย จัดสักตัว เสี่ยวหู่ มึงไม่เอาสักตัวเหรอวะ?”

“กูเอาไก่รุ่นก็พอแล้ว~”

พวกนักตกปลาล้อมรถซาเล้งพลางส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

หลี่ฟานเห็นพวกเขากำลังคุยกันอย่างเมามัน จึงแวบเข้าไปในลานบ้านพ่อรอง หยิบสบู่มาฟอกล้างมือ เมื่อกี้ล้างที่บ้านพ่อสี่แบบลวกๆ รู้สึกว่ามือยังมีกลิ่นขี้ไก่ติดอยู่เลย

“มีคนเอาไก่รุ่นไปหกตัว เงินฉันยังไม่ได้เก็บเลยนะ แกมาเก็บเองเถอะ”

พ่อรองพูดพลางยิ้มแย้ม

“ได้ครับ รบกวนพ่อรองแย่เลย เออจริงด้วย บ่อน้ำหลังบ้านพ่อสี่มีคนเช่าเหมาหรือเปล่าครับ? ใช่บ่อของพ่อสี่ไหม?”

“บ่อนั้นน่ะเหรอ มีคนเช่าเหมาอยู่จริงๆ แต่เป็นใครฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน บ่อมันมีแค่ครึ่งเดียวที่อยู่ในเขตหมู่บ้านเรา อีกครึ่งหนึ่งเป็นของหมู่บ้านหวังอิ่งน่ะ”

พ่อรองนึกครู่หนึ่งแล้วตอบ โดยที่มือยังไม่หยุดขยับ

หลี่ฟานพยักหน้าเหมือนพอจะเข้าใจ หมู่บ้านข้างๆ ก็คือชุมชนสร้างใหม่ของพวกหวังอิ่ง แต่เขาไม่เคยไปแถวนั้นเลย ไม่นึกว่าจะอยู่ทิศนั้น

กระทั่งพวกนักตกปลาตะโกนเรียกจากข้างนอก เขาถึงสะบัดมือแล้วเดินออกไป

ทุกคนต่างเลือกไก่ของตัวเองเสร็จหมดแล้ว ไก่แก่ 3 ตัว เหลืออีก 5 ตัวอยู่ท้ายรถ ซึ่งก็เป็นไปตามที่หลี่ฟานคาดไว้ ที่เหลือก็เอากลับไปเลี้ยงไว้ที่บ้าน เดี๋ยวก็มีคนมาซื้อเองแหละ

ไก่แก่ 3 ตัว ขายได้ 540 หยวน ไก่รุ่น 6 ตัว ขายได้ 900 หยวน

พอเก็บเงินครบทุกคนแล้ว บางคนก็ไม่ต้องการให้เชือด ขอแค่ถุงพลาสติกมาคลุมตัวไก่ไว้แล้วหิ้วขึ้นรถกลับไปเลย

ส่วนบางคนก็นั่งรอให้เชือดจนเสร็จ แต่เครื่องในคราวนี้ไม่ได้ยกให้คนอื่นง่ายๆ เหมือนเดิม นอกจากไส้ไก่ที่ไม่มีใครเอาแล้ว พวกกึ๋นไก่ตับไก่ต่างถูกขอห่อกลับไปด้วยหมด

วุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงกว่าจะเชือดไก่เสร็จ เล่นเอาพ่อรองกับแม่รองเหนื่อยหอบกันทั้งคู่

พอลูกค้าทยอยกลับกันหมดแล้ว หลี่ฟานถึงได้เดินกลับเข้ามาในบ้านพ่อรอง

“พ่อรอง คราวนี้ผมต้องคิดให้ตัวละ 90 หยวนจริงๆ แล้วล่ะครับ ให้พวกพ่อช่วยวุ่นวายอยู่เรื่อย ผมเกรงใจจะแย่”

แต่พ่อรองกลับโบกมือ ยิ้มอย่างเขินๆ พลางพูดว่า

“เกรงใจอะไรกันล่ะ เมื่อกี้คนพวกนั้นก็ยังอุดหนุนซื้อน้ำร้านฉันไปตั้งหลายขวด ฉันแย่งลูกค้าแกไปชัดๆ ฉันต่างหากที่ต้องเกรงใจ”

หลี่ฟานคิดตามแล้วพูดว่า “ฮ่าๆ ผมเองก็แค่รับพวกน้ำอัดลมมาขายนิดหน่อยครับ แต่ถ้าวันข้างหน้าคนเยอะขึ้นจริงๆ คงต้องรบกวนให้พ่อรองมาทำธุรกิจตรงนี้แทนแล้วล่ะ ยังไงพวกผมก็ไม่ได้มืออาชีพเท่าพ่อหรอก”

เขาคิดดูแล้ว ยกเรื่องขายเครื่องดื่มพวกนี้ให้พ่อรองทำไปเลยน่าจะดีกว่า อย่างแรกคือพ่อรองช่วยวิ่งวุ่นเรื่องไก่ให้ขนาดนี้ ขายไก่ได้ตัวหนึ่งยังกำไรดีกว่าขายโค้กทั้งวันเสียอีก แถมถ้าเกิดไก่แก่ของพ่อสี่หมดลงจริงๆ ก็คงต้องอาศัยพ่อรองออกหน้าช่วยตามหาไก่ในหมู่บ้านให้อยู่ดี

และข้อสุดท้ายที่สำคัญที่สุด พอเข้าช่วงอากาศเริ่มเย็นลง เครื่องดื่มพวกนี้ก็คงทำยอดขายไม่ได้เท่าไหร่แล้ว