บทที่ 84 คุณหลอกปลา ปลาก็หลอกคุณ

พอเข้าหน้าหนาว หลี่ฟานก็ตั้งใจจะทำชานมสูตรโฮมเมดขาย ของพรรค์นี้กำไรสูง ต้นทุนต่ำ และที่สำคัญที่สุดคือดื่มแล้วอุ่นท้อง

ไม่ว่าจะเอาไว้แจกแถมหรือตั้งขาย เชื่อว่าผลตอบรับต้องดีแน่ๆ

เอาเข้าจริงถ้าจะบอกว่าเขาดูถูกกำไรจากเครื่องดื่มก็คงไร้สาระไปหน่อย อย่างวันนี้วันเดียวก็ขายโคล่าไปเกือบห้าลัง ลังหนึ่งได้กำไร 12 หยวน เท่ากับวันนี้แค่ค่าโคล่าอย่างเดียวก็ได้กำไรเกือบ 60 หยวนแล้ว

แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ ก็คือปัญหาเรื่องอื่น เช่น การแช่เย็นโคล่า

ถ้าอัตราการกินโคล่ายังไวขนาดนี้ ตู้แช่ตู้เดียวไม่มีทางพอใช้แน่ ต้องมีสองตู้ ตู้หนึ่งแช่น้ำ อีกตู้แช่วัตถุดิบทำกับข้าว

อนาคตยังไงก็ต้องซื้อเพิ่มอยู่แล้ว แต่เงินลงทุนช่วงแรกมันลงไปเยอะมาก แถมบ่อใหญ่ข้างหลังที่ต้องลงปลาก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น

ไหนจะเรื่องที่ต้องคอยขนโคล่าไปๆ มาๆ ทุกวันอีก นี่ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน แต่ถ้าโยนให้พ่อรองทำ ปัญหาพวกนี้ก็จะหมดไปทันที ตัวเขาเองจะได้เอาแรงและสมองไปทุ่มให้กับการบริหารบ่อตกปลาอย่างเต็มที่

พ่อรองเห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าหลี่ฟานจะพูดแบบนี้ เพราะการที่มีเงินเข้ากระเป๋าอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่เอาแล้วยกให้คนอื่น มันดูแปลกๆ ไปหน่อย

"นี่… ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะไอ้ฟาน แกอย่าเข้าใจผิดล่ะ"

หลี่ฟานยิ้ม ไม่ได้พูดเรื่องเครื่องดื่มต่อ แต่หันไปถามพ่อรอง "พ่อผมคุยเรื่องส่งคนกับพ่อรองหรือยังครับ"

"เปรยๆ มาคำนึงแล้ว ไม่มีปัญหาหรอก เรื่องดีทั้งนั้น"

พ่อรองพูดพลางยิ้มแป้น

"งั้นตอนเย็นแวะไปกินข้าวที่บ้านหน่อยสิครับ อาฉางหมิงก็อยู่ด้วย จะได้มาคุยเรื่องนี้กัน ชวนแม่เฒ่ารองไปด้วยนะ"

"ได้สิ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าล่ะ"

พ่อรองถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรมากครับ ตอนเย็นมีลูกค้าจะมากินข้าวที่บ้านสักสิบกว่าคน พอดีเลย จะได้คุยกันเรื่องส่งคน แล้วก็เรื่องเครื่องดื่มนี่ด้วย"

"ได้ๆ เดี๋ยวฉันให้แม่เฒ่ารองของแกไปช่วยงานก่อนเลย"

พ่อรองเข้าใจความหมายทันที รีบเอ่ยปากอย่างอารมณ์ดี

"ไม่มีอะไรให้ช่วยขนาดนั้นหรอกครับ ฮ่าๆ งั้นผมกลับก่อนนะ พ่อรองเสร็จงานเมื่อไหร่ก็แวะไปล่ะ"

หลี่ฟานบอกลา จากนั้นก็ขึ้นขี่รถซาเล้งตรงประตูหลังมุ่งหน้ากลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน หูเยว่ก็กลับมาแล้วและกำลังง่วนอยู่ในครัว

"พ่อล่ะครับ"

หลี่ฟานหิ้วไก่ลงจากรถพลางส่งเสียงถาม

"ทำความสะอาดอยู่ทางโน้นน่ะ แล้วนั่นไปเอาไก่มาจากไหนอีกล่ะ"

หูเยว่ได้ยินเสียงจึงชะโงกหน้ามาถามอย่างแปลกใจ

"ฮะๆ ไก่แก่นี่ซื้อมาจากบ้านพ่อสี่ครับ เมื่อบ่ายมีลูกค้ามาขอซื้อไก่อีก ผมกลัวว่าคราวหน้าไปซื้อแล้วเขาจะไม่ยอมขาย เลยเหมามาเยอะหน่อย กะจะเอามาเลี้ยงไว้ที่บ้าน เผื่อลูกค้าข้างหน้าอยากได้อีก"

หลี่ฟานพูดอย่างเกรงใจ งานนี้คงทำให้หูเยว่ต้องเหนื่อยอีกแน่ เพราะการขังไก่ไว้ในลานบ้านย่อมต้องมีขี้ไก่เรี่ยราด นิสัยอย่างหูเยว่คงไม่พ้นต้องเอาน้ำมาฉีดล้างพื้นทุกวัน

"อ๋อๆ ได้สิ งั้นลูกวางไว้ตรงนั้นเดี๋ยวแม่มาจัดการเอง ช่วยแม่ดูหน่อยสิว่ามื้อเย็นจะทำกับข้าวอะไรดี"

"รอลูกค้ามาถึงก่อนค่อยว่ากันครับ อย่าเพิ่งทำเกินงบเลย ผมบอกพ่อรองไว้แล้ว เดี๋ยวแม่เฒ่ารองน่าจะมาช่วยอีกแรง"

หลี่ฟานเข็นรถไปข้างก๊อกน้ำในลานบ้าน หยิบสายยางมาฉีดขัดล้างกระบะท้ายรถ

ทั้งกระบะเลอะขี้ไก่จนดูไม่ได้ ต้องรีบล้างให้สะอาด ขืนปล่อยให้ลูกค้ามาเห็นสภาพนี้เข้า ไม่รู้จะคิดยังไง

หูเยว่พยักหน้า เดินเข้ามาในลานบ้านแล้วแกะเชือกผูกขาแม่ไก่แก่ที่เหลืออีกห้าตัว ลานบ้านพลันคึกคักขึ้นมาทันตา

"โฮ่งๆ บรู๊ว~"

เจ้าเจาไฉตัวน้อยที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้วเอาแต่วิ่งวนรอบตัวหลี่ฟาน พอเห็นฝูงไก่กระโดดโลดเต้นก็ตื่นตัวขึ้นมาทันควัน พุ่งพรวดออกไปทันที

หลี่ฟานกับหูเยว่อดหัวเราะไม่ได้ สภาพไก่บินหมาโดดวุ่นวายไปหมดจริงๆ

พอล้างรถเสร็จ หลี่ฟานบอกลาหูเยว่ ยกถังขยะพลาสติกสีเขียวใบใหญ่จากประตูหลังขึ้นท้ายรถ จากนั้นก็ขึ้นคร่อมซาเล้งขี่มุ่งหน้าไปบ่อปลา

ต้องไปเก็บขยะที่บ่อตกปลาเสียหน่อย

ตั้งแต่โครงการพัฒนาชนบทใหม่เสร็จสิ้น แต่ละบ้านก็ได้ถังขยะสีเขียวมาคนละใบ ทุกเช้าจะมีคนมาตามเก็บขยะ ต้องยอมรับเลยว่าสะดวกกว่าในเมืองเสียอีก ที่สำคัญคือไม่ต้องมานั่งคัดแยกขยะเปียกขยะแห้งให้วุ่นวาย

นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งไปเมืองหลวงใหม่ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว ยังเคยโดนปรับเงินมาแล้วเลย

แดดยามบ่ายไม่ร้อนแผดเผาเท่าไร หลี่ฟานขี่รถโต้ลมพลางยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี

พอถึงบ่อตกปลา หลี่ฟานก็เดินไล่ดึงถังขยะออกมาทีละใบ หิ้วข้างละสองใบเทวนไปมาอยู่หลายรอบ ในที่สุดก็เคลียร์ถังขยะริมบ่อปลาจนเกลี้ยง

มีสารพัดอย่าง ทั้งซองเหยื่อ ขวดโค้ก ซองไอติม ซองบุหรี่ กล่องข้าวใช้แล้วทิ้ง

พอเก็บกวาดเสร็จ หลี่ฟานก็ถอนหายใจโล่งอก เดินทอดน่องรอบบ่อปลาไปหนึ่งรอบ มองดูบ่อตกปลาที่ไร้ผู้คน ในใจกลับรู้สึกอิ่มเอมเต็มเปี่ยม

คนเยอะขึ้น ปลาก็แทบไม่ต้องให้อาหาร ความอลังการเมื่อช่วงกลางวันทำเอาเขาเห็นแล้วยังขนลุก ข้าวโพดโปรยลงบ่อปลาราวกับได้มาฟรีๆ

โดยเฉพาะพวกนักตกปลาที่ปากก็พึมพำสารพัดคำคมไม่หยุดหย่อน

'มึงหลอกปลา ปลาหลอกมึง~'

'อยากให้ปลาขึ้นฝั่ง ต้องเอาเสบียงเข้าแลก'

วันนี้ยังมีคนตกปลาได้หิ้วกลับไปไม่น้อย แม้ส่วนใหญ่จะเล็งตกปลาใหญ่กัน แต่คนที่ตกปลาบรีมกับปลาเฉาก็ได้กันไปเต็มไม้เต็มมือ

ช่วงบ่ายเขาลองกะดูคร่าวๆ วันนี้ปลาออกจากบ่อไปราวๆ 70-80 ชั่ง แต่รวมๆ แล้วก็ยังถือว่ากำไรเห็นๆ

หลี่ฟานคาบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ยืนสูบเงียบๆ ริมบ่อปลา พอหมดมวนจึงขี่รถมุ่งหน้ากลับบ้าน

"แม่ จะไปไหนน่ะครับ"

เพิ่งเลี้ยวเข้าประตูใหญ่มาถึงลานบ้าน ก็เห็นหูเยว่นั่งอยู่บนซาเล้งของบ้านหลี่ฉางหมิงเตรียมจะออกไปข้างนอก

"ลูกว่างอยู่ใช่ไหม ว่างก็ขี่ไปรับพ่อหน่อยสิ เดินกลับมามันไกลอยู่นะ"

ได้ยินหูเยว่พูดแบบนั้น หลี่ฟานก็พยักหน้ารับคำ ขี่ซาเล้งวนกลับออกไปทางประตูใหญ่อีกรอบ

บ้านของหลี่ฉินอยู่แถวหลังสุด หากนับระยะทางจริงๆ ก็ถือว่าอยู่ใกล้บ้านพ่อสี่มาก พ่อสี่อยู่แถวสุดท้าย ส่วนบ้านหลี่ฉินอยู่แถวที่สี่นับจากท้าย

แม้หลี่ฟานจะไม่ได้อยู่บ้านตลอดปี แต่ช่วงตรุษจีนก็ต้องกลับมาบ้านเกิด หน้าที่ไปแปะป้ายตุ้ยเหลียนที่บ้านหลี่ฉินทุกปี ส่วนใหญ่ก็เป็นเขากับหลี่ว่านหลี่สองคนที่ไปช่วยกันแปะ จึงพอจะคุ้นทางอยู่บ้าง

เขาบิดคันเร่งเต็มเหนี่ยว ไม่ถึงสิบนาทีก็มาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่บ้านหลี่ฉิน หลี่เฉียงกำลังถือไม้กวาดกวาดฝุ่นออกมาข้างนอก โห ฝุ่นตลบอบอวลจนควันคลุ้งไปหมด

"พ่อ ทำไมไม่ใส่หน้ากากกันฝุ่นหน่อยล่ะ ฝุ่นคลุ้งขนาดนี้"

หลี่ฟานยกมือปิดจมูกพลางตะโกนบอก

หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้างงงวย "เอ็งมาทำไมเนี่ย~"

หลี่ฟานเห็นก้อนกระดาษทิชชูสองก้อนอุดอยู่ในรูจมูกพ่อตัวเองก็หลุดขำออกมา

"แม่ให้ผมมารับพ่อน่ะสิครับ ทำเสร็จหรือยังเนี่ย"

"เกือบละ ใกล้แล้วๆ แกเข้ามาดูหน่อยสิ"

หลี่เฉียงยังคงก้มหน้าก้มตากวาดต่อไปพลางส่งเสียงอู้อี้ตอบกลับมา

หลี่ฟานรีบกลั้นหายใจแล้ววิ่งพรวดเข้าไปข้างใน พลางกวาดสายตามองสำรวจรอบๆ

แม้บ้านของหลี่ฉินจะไม่มีคนอยู่ แต่ในห้องรับแขกกลับมีโซฟาตัวใหญ่ โต๊ะ และข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่นครบครัน แถมล้วนเป็นของดีมีราคาแทบทั้งนั้น