บทที่ 85 ยอดรายได้อันน่าทึ่ง

บ้านพวกนี้ทางอำเภอสร้างตามแบบพิมพ์เดียวกันหมด ผังบ้านเลยเหมือนกันเป๊ะ ชั้นล่างมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ ส่วนชั้นสองมีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่นเล็ก และอีกหนึ่งห้องน้ำ

พอเดินสำรวจทั้งชั้นบนชั้นล่างรอบหนึ่ง ที่นอนหมอนมุ้งบนเตียงก็เปลี่ยนใหม่เรียบร้อย รองเท้าแตะอะไรพวกนี้ก็เป็นของใหม่ทั้งหมด ในห้องน้ำก็วางกระดาษชำระ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน และผ้าขนหนูผืนใหม่ไว้พร้อมสรรพ

ผ้าขนหนูนี่ที่บ้านมีเยอะแยะมาก แถวหลูโจวเวลามีงานมงคลหรืองานขาวดำ ไปกินโต๊ะจีนเขาก็มักจะแจกผ้าขนหนู สะสมไปเรื่อยๆ จนแทบจะล้นลังอยู่แล้ว

พอมองดูปลั๊กพ่วงที่เสียบคาเต้ารับไว้ หลี่ฟานก็รู้ทันทีว่าพ่อกับแม่ใส่ใจจริงๆ แม้แต่ปลั๊กพ่วงก็ยังคิดเผื่อไว้ให้

"เดี๋ยวตอนค่ำค่อยต้มน้ำร้อน หิ้วน้ำมาสักสองสามกระติก ก็เป็นอันเรียบร้อย"

หลี่เฉียงเดินขึ้นบันไดมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยืนพูดอยู่ข้างหลังหลี่ฟาน

หลี่ฟานพยักหน้า "พ่อจัดการเสร็จแล้ว งั้นเราก็กลับกันเถอะ"

ทั้งสองคนเดินลงมาชั้นล่าง ล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วขึ้นรถซาเล้งขี่กลับบ้าน

"เดี๋ยวตรงทางแยกจอดให้พ่อลงนะ จะไปบอกอาสองหน่อย ให้แกมากินข้าวเย็นที่บ้าน"

"ผมบอกไปแล้วครับพ่อ เมื่อบ่ายขายไก่ไปได้อีกตั้งหลายตัว เออจริงด้วย ผมกะว่าจะยกกิจการขายเครื่องดื่มให้อาสองทำน่ะครับ"

หลี่ฟานจับแฮนด์รถพลางเล่าเรื่องเมื่อช่วงบ่ายให้ฟังคร่าวๆ

"อืม แกตัดสินใจเอาเองเถอะ เงินบางอย่างมันก็กวาดคนเดียวทั้งหมดไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ บ้านแกอยู่ใกล้บ่อปลาด้วย จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้"

หลี่เฉียงที่นั่งอยู่ข้างหลังคิดตามแล้วพูดขึ้น หลี่ฟานพยักหน้าเห็นด้วยในทันที

สังคมพัฒนาขึ้น แต่ใจคนกลับแย่ลง บางคนน่ะทนเห็นคนอื่นได้ดีกว่าไม่ได้หรอก

ยิ่งทำการค้าขายยิ่งเป็นแบบนี้ เปิดประตูทำมาหากิน ถ้ามีใครคิดจะเล่นตุกติกขึ้นมา มันระวังไม่หวาดไม่ไหวจริงๆ

พอกลับถึงบ้าน สองพ่อลูกก็ผลัดกันไปอาบน้ำ สภาพทั้งคู่ฝุ่นเกรอะกรังไปทั้งตัว หลี่ฟานยิ่งรู้สึกเหมือนมีกลิ่นขี้ไก่อวลติดตัวไม่ยอมจาง

เดี๋ยวแขกมาถึง ถ้ายังเป็นสภาพนี้คงดูเสียมารยาทแย่

หลังอาบน้ำเสร็จ หลี่ฟานรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเหมือนได้เกิดใหม่ นุ่งกางเกงขาสั้น สวมรองเท้าแตะ เดินไปนั่งข้างโต๊ะแล้วเริ่มคิดบัญชี

วันนี้รายได้ค่าตกปลา 1,620 หยวน ค่าข้าว 500 หยวน บวกกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งถ้วย 5 หยวน

ขายไก่ได้เงิน 1,440 หยวน ไอติมแท่ง 42 หยวน โค้ก 199.5 หยวน

ยอดขายรวมวันนี้พุ่งไปถึง 3,806.5 หยวน

มองตัวเลขบนเครื่องคิดเลข ถึงแม้ในใจจะกะไว้คร่าวๆ แล้ว แต่หลี่ฟานก็ยังอดตกใจไม่ได้

โค้ก 57 ขวด ต้นทุน 142.5 หยวน ไอติมแท่ง 28 แท่ง ต้นทุน 19.6 หยวน ต้นทุนไก่อยู่ที่ 900 หยวน ส่วนต้นทุนค่ากับข้าวยังไม่รู้แน่ชัด

"พ่อ! ป๊า! วันนี้ค่ากับข้าวหมดไปกี่หยวนนะ"

หลี่เฉียงรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้อง สองมือยังง่วนกับการติดกระดุมเสื้อ

"ไม่รู้ว่ะ วันนี้ซื้อของจิปาถะไปตั้งสามร้อยกว่า ใครจะไปจำยอดเป๊ะๆ ได้เล่า"

หลี่ฟานคิดดูแล้ว มันคำนวณยากจริงๆ เลยตัดค่ากับข้าวออกไปก่อน แล้วลองกดใหม่อีกรอบ

"เชี่ย วันนี้กำไรเพียวๆ แบบยังไม่รวมค่าข้าว พ่อทายซิได้เท่าไหร่"

หลี่ฟานหันไปมองพ่อตัวเองที่ยืนทำหน้าสงสัยอยู่ข้างๆ ด้วยความตะลึง

หลี่เฉียงเบะปาก ชี้นิ้วไปที่หน้าจอมือถือในมือลูกชาย

"บนนั้นมันก็เขียนหราอยู่ไม่ใช่เรอะ 2,244.4 หยวนน่ะ"

"พ่อไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอเนี่ย"

มุมปากของหลี่ฟานกระตุกเบาๆ

หลี่เฉียงคาบบุหรี่มวนหนึ่ง เดินมานั่งลงข้างโต๊ะ จุดไฟแล้วอัดไปฟอดใหญ่ ก่อนจะหัวเราะร่า

"ต้องแบบไหนถึงจะเรียกว่าตื่นเต้นล่ะ ให้พ่อไปจุดประทัดฉลองเลยไหม แกไม่คิดบ้างล่ะว่าเทปลาลงไปตั้งเท่าไหร่ รอให้คืนทุนก่อนพ่อค่อยตื่นเต้นก็ยังไม่สายหรอก"

หลี่ฟานหัวเราะแห้งๆ จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"พ่อ ต่อไปเรื่องอาหารการกินอะไรพวกนี้ พ่อเป็นคนเก็บเงินไปเลยนะ ส่วนพวกค่าตกปลา ค่าขายไก่ เดี๋ยวผมคิดบัญชีเอง แบบนี้บัญชีจะได้ไม่งง ถึงตอนนั้นพ่อค่อยไปเปลี่ยนชื่อในกลุ่มแชตด้วยล่ะ"

"เออ ได้สิ แกกล้าให้เงินพ่อถือก็พอแล้ว ให้เปลี่ยนชื่อเป็นอะไรล่ะ? พ่อค้าขายข้าวกล่องเรอะ"

หลี่เฉียงพูดแซวอย่างอารมณ์ดี

"ก็เปลี่ยนเป็น 'สั่งข้าวบ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า' ก็พอดิ อะไรคือพ่อค้าขายข้าวกล่องเล่า"

หลี่ฟานมุมปากกระตุก ชักจะพูดไม่ออก

"ได้ งั้นความหมายแกก็คือ ต่อไปเวลาพวกพ่อไปจ่ายตลาด ก็เอาเงินที่เก็บได้นี่ไปจ่าย ถูกต้องไหม"

"ใช่ครับ ตามนั้นเลย รวมถึงค่าที่พักหลังจากนี้ด้วย ก็ให้จ่ายกับพ่อแม่ไปเลย แล้วที่วันนี้ไปซื้อรองเท้าแตะอะไรพวกนั้น ก็หักออกจากยอดนี้แหละ"

สองพ่อลูกปรึกษากันครู่หนึ่งก็ตกลงกันได้ ที่ทำแบบนี้แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะงกเรื่องเงิน คนในครอบครัวเดียวกันจะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยทำไม แค่อยากให้บัญชีมันโปร่งใสชัดเจน จะได้รู้ต้นทุนค่าอาหารจริงๆ

ไม่ใช่ว่าเปิดทำข้าวกล่องให้เขา แต่สุดท้ายกลายเป็นเข้าเนื้อตัวเองซะงั้น

"รวมถึงพวกกุนเชียง ถั่วแระ ถึงจะเป็นของในบ้าน แต่พ่อก็ต้องตีราคา แล้วจ่ายเงินออกไปด้วยนะ กุนเชียงนี่ไม่ได้ร่วงลงมาจากฟ้าสักหน่อย"

"จ่ายให้ใครล่ะ"

"ก็จ่ายให้แม่ไงครับ เงินกองนี้ถือเป็นบัญชีกองกลาง"

"อ๋อ…"

เห็นสีหน้าของหลี่เฉียง หลี่ฟานก็เอือมระอา ก้มหน้าดูโทรศัพท์ต่อ

คราวนี้เขาเริ่มคำนวณจำนวนคนที่จะมาตกปลาในวันพรุ่งนี้ ไล่เปิดดูแชตทีละคน ไม่นานก็รวบรวมเสร็จ ทว่าพอสรุปตัวเลขออกมา เขากลับชะงักนิ่งไป

เขาหันไปมองหลี่เฉียง กะพริบตาปริบๆ

"พรุ่งนี้สงสัยจะล้นบ่อแน่"

หลี่เฉียงได้ยินก็ยังไม่ทันเก็ต ขยี้ก้นบุหรี่ดับ ถามแบบไม่คิดอะไรมาก "อะไรล้น"

"จุดตกปลา… น่าจะไม่พอนั่งแล้วล่ะ"

พอได้ยินคำพูดของหลี่ฟาน หลี่เฉียงถึงกับอึ้งไป นานสองนานกว่าจะเอ่ยปาก

"จริงหรือมั่วเนี่ย"

หลี่ฟานพยักหน้า คนที่จองคิวตกปลาพรุ่งนี้มีตั้ง 24 คนแล้ว ถึงจะ 24 คนก็เถอะ แต่รอบดึกก็ยังมีคนมาอีกระลอกนะ แล้วถ้าพรุ่งนี้พากันหนีบเพื่อนมาด้วยเหมือนวันนี้ล่ะก็… ซี้ด ปวดหัวเลยงานนี้

"งั้นแกก็ไปหาวิธีเอาเองเหอะ พ่อกับแม่มีหน้าที่แค่ทำกับข้าว หึๆ มีคนกินข้าวสักกี่คนกันล่ะ"

หลี่เฉียงพูดพลางหัวเราะร่วน หลี่ฟานถึงกับพูดไม่ออก ให้ตายสิ เพิ่งจะแบ่งหน้าที่กันแท้ๆ พ่อเขาก็เริ่มคึกขึ้นมาทันควัน

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ยังไงก็เยอะกว่าเมื่อวานแน่ๆ"

"จึ๊ๆ~"

หลี่เฉียงลูบคาง พลางคิดคำนวณอย่างอดไม่ได้

หลี่ฟานเสยผมด้วยความปวดหัว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย ถ้าคนมาเยอะเกินจนไม่มีที่นั่ง ถึงตอนนั้นจะทำยังไง คงไล่เขากลับไปไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเสียลูกค้าคนนั้นไปตลอดกาล

คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจว่าจะต้องแจ้งลงในกลุ่มเสียหน่อย จะได้ไม่ปล่อยให้คนอื่นต้องมาเสียเที่ยว

"สำหรับคนที่จะมาตกปลาในวันพรุ่งนี้ เนื่องจากจุดตกปลามีจำกัด ใครที่ไม่ได้จองไว้รบกวนอย่าเพิ่งสุ่มสี่สุ่มห้ามานะครับ เดี๋ยวจะมาเก้อเอา"

ทันทีที่ส่งข้อความออกไป ในกลุ่มก็ฮือฮากันยกใหญ่

"เชี่ยเอ๊ย กูลืมจองว่ะ~"

"คนเยอะขนาดนั้นเลยเหรอวะเนี่ย? อ๊ากกก ปลาจะโดนพวกมึงตกหมดแล้วมั้ง"

"กูจองแล้วโว้ย ฮ่าๆ~"

"การันตีปลาเฉาดำ ถ้าไม่ออกสักตัวก็ยกเว้นค่าตกทั้งบ่อ ล่อตาล่อใจขนาดนี้ กูรู้ข่าวปุ๊บก็รีบจองปั๊บเลย"

มองดูข้อความในกลุ่มแล้ว หลี่ฟานก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ความรู้สึกที่มีเงินกองอยู่ตรงหน้าแต่คว้าเอาไว้ไม่ได้นี่มันชวนอึดอัดจริงๆ ระบบเวรนี่ก็ไม่รู้จักช่วยให้ได้เรื่องได้ราวกว่านี้หน่อย

พอคิดถึงเรื่องระบบ ดวงตาเขาก็พลันเป็นประกาย จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ถึงของรางวัลที่สุ่มได้เมื่อช่วงเช้า ทำเอาเขารู้สึกตื่นเต้นคึกคักขึ้นมาทันที

มัวแต่ยุ่งมาทั้งวันจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ของที่สุ่มได้ในวันนี้นี่มันของดีชัดๆ