บทที่ 86 ไอเทมเทพประจำหมู่บ้านมือใหม่

สิ่งปลูกสร้างบ่อตกปลา: แปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวก ×4

หลี่ฟานบอกพ่อแล้ววิ่งพรวดขึ้นไปบนชั้นสอง เพ่งสมาธิดิ่งลึกเข้าไปดูคำอธิบายอีกครั้ง

"แปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวก: เปลี่ยนผลิตภัณฑ์ที่เดิมทีไม่ได้เป็นสิ่งอำนวยความสะดวกของบ่อตกปลาให้กลายเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกของบ่อตกปลา โดยคุณสมบัติจะแปรผันตามระดับสิ่งปลูกสร้าง ขอให้โฮสต์ศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง"

คำอธิบายของแปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวกนั้นสั้นกระชับแค่นี้ ทว่าทุกครั้งที่หลี่ฟานได้เห็น ก็อดใจสั่นระรัวไม่ได้

เพราะถ้าเขาเดาไม่ผิด ประโยคที่ว่าคุณสมบัติจะแปรผันตามระดับสิ่งปลูกสร้าง ก็น่าจะหมายถึงสีของรางวัลที่เขาสุ่มได้นั่นเอง

ของตัวเองเป็นสีม่วง ก็น่าจะถือว่าระดับสูงลิ่วแล้วไม่ใช่เหรอ

แล้วมันจะมีคุณสมบัติแบบไหนกันล่ะ

หลี่ฟานส่ายหน้า คิดต่อไม่ได้แล้ว ขืนคิดต่อคงฟินจนตัวลอยแน่ๆ

เขาเรียกหน้าต่างการสุ่มรางวัลขึ้นมา มองดูตัวเลือกสีส้มและสีแดงที่มีอยู่ไม่กี่ช่องบนวงล้อขนาดใหญ่ ซึ่งยังคงเป็นแถบสีเทามัวๆ พลางเผลอกดจิ้มลงไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมีข้อความอธิบายเด้งขึ้นมาทันที

สีส้ม: "ระดับบ่อตกปลาไม่ถึงระดับ 10 ไม่มีสิทธิ์ดูข้อมูล"

สีแดง: "ระดับบ่อตกปลาไม่ถึงระดับ 50 ไม่มีสิทธิ์ดูข้อมูล"

พอเห็นข้อความอธิบายสองแถวนี้ หลี่ฟานก็หายใจหอบถี่ ตาเป็นประกายวาววับ เก็บอาการฟินเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

นั่นก็เท่ากับว่าสีม่วงที่เขาสุ่มได้มา มันคือไอเทมเทพประจำหมู่บ้านมือใหม่ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอวะเนี่ย

หลี่ฟานดีใจจนกระโดดโลดเต้นอยู่บนชั้นสอง จนกระทั่งมีเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากข้างล่าง ถึงได้สติกลับมา

เขาเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้ตัวเองใจเย็นลง แล้วค่อยเดินลงบันไดไป บนชั้นสองก็มีห้องน้ำเหมือนกัน แต่ปกติเวลาล้างหน้าแปรงฟันมักจะทำกันที่ชั้นหนึ่ง

พอลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นหลี่ฉางหมิงกับหลี่เฉียงยืนคุยกันอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน

"อ้าว ไอ้ฟานเพิ่งตื่นเหรอ"

หลี่ฉางหมิงหัวเราะฮิๆ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งมาให้มวนหนึ่ง

"ฮะๆ อาฉางหมิง ผมเพิ่งขึ้นไปจัดการธุระข้างบนมาน่ะครับ"

หลี่ฟานรับบุหรี่มาแล้วตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

"ฉันได้ยินพ่อแกบอกว่า อยากให้ฉันช่วยขับรถรับส่งลูกค้าให้ตอนเช้าใช่ไหม"

หลี่ฉางหมิงถามอย่างกระตือรือร้น ตอนที่รู้เรื่องนี้ ทำเอาเขาตื่นเต้นดีใจอยู่พักใหญ่

วันละ 20 หยวน เสียเวลาแค่นิดเดียว เรื่องดีๆ แบบนี้ทำเอาเขายิ้มแก้มแทบปริมาทั้งวัน แค่สี่โมงเย็นนิดๆ ก็รอไม่ไหว พาเมียตัวเองมาช่วยงานแล้ว

คนในหมู่บ้านหลี่กั่งส่วนใหญ่ก็แค่ทำไร่ทำนา ปีๆ หนึ่งหาเงินได้ไม่กี่บาท ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่แอบเอาปลาบ้านน้องเขยมาขายหรอก

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีวิชาความรู้อะไรติดตัว ป่านนี้เขาคงหนีไปทำงานรับจ้างข้างนอกนานแล้ว

"ฮะๆ ใช่ครับ แต่ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เดี๋ยวตอนเย็นกินข้าวค่อยคุยกันยาวๆ"

หลี่ฟานหัวเราะเบาๆ คาบบุหรี่ไว้ที่ปาก จุดไฟแล้วสูบเข้าไปคำหนึ่ง

"งั้นพวกอาคุยกันไปนะ ผมจะไปช่วยข้างหลังบ้านหน่อย"

หลี่ฟานพูดขึ้นแล้วเตรียมจะเดินไปที่ลานหลังบ้าน

"โอ๊ย ไม่ต้องหรอก ฉันได้ยินพ่อแกบอกว่ามีลูกค้ามากินข้าว เลยพาอาสะใภ้แกมาด้วย ให้แกช่วยคนเดียวนี่เหลือเฟือแล้ว"

หลี่ฉางหมิงดึงตัวหลี่ฟานไว้หมับ

"มา นั่งคุยกันตรงนี้แหละ"

หลี่ฟานเห็นท่าทีร้อนอกร้อนใจของอีกฝ่าย ก็จำต้องนั่งลง

"อาฉางหมิง ไม่ต้องรีบหรอกครับ พ่อรองตรงโรงเรียนผมก็กะจะให้แกช่วยขับเหมือนกัน เดี๋ยวพอแกมาค่อยคุยพร้อมกันเลย"

หลี่ฉางหมิงฟังแล้วชะงักไป ก่อนจะโวยวายขึ้นมา

"ฉันคนเดียวก็พอแล้ว จะหาคนเยอะแยะไปทำไมกัน"

พอได้ยินคำพูดของหลี่ฉางหมิง หลี่ฟานก็ปรับสีหน้าจริงจังขึ้นทันที "อาฉางหมิง ที่ผมทำแบบนี้ ย่อมมีเหตุผลของผมครับ"

หลี่ฉางหมิงสะอึกไป ก่อนจะหัวเราะเจื่อนๆ แล้วพยักหน้ารับ "ใช่ๆ ฉันก็แค่กลัวแกจะเสียเงินโดยใช่เหตุ ตอนนี้บ่อตกปลาของแกขายดีเป็นเทน้ำเทท่า คนในหมู่บ้านพากันพูดว่าพ่อแกมีลูกชายดีจริงๆ ฮ่าๆ"

หลี่ฟานสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อยแล้วมองไปยังหลี่ฉางหมิง "อาฉางหมิง คนมาบ่อตกปลามักจะแห่กันมาช่วงเวลาเดียวกันหมด ถ้าคนเราน้อยไป เกิดอารีบร้อนแล้วขับรถคว่ำขึ้นมาจะทำยังไง ความปลอดภัยต้องมาก่อนครับ ผมเลยคิดว่าหาคนเพิ่มอีกสักสองสามคนจะดีกว่า ส่วนเรื่องค่าจ้างอาวางใจได้ ไม่ให้น้อยแน่นอน"

หลี่เฉียงเห็นลูกชายตัวเองคุยกับหลี่ฉางหมิงได้เข้าขา ก็ยิ้มอย่างพอใจ ถือแก้วชาเดินไปทางหลังบ้าน

หลี่ฉางหมิงพยักหน้า ก่อนจะหันมามองหลี่ฟาน "เอาเป็นว่ามีเรื่องอะไรต้องใช้คน แกบอกฉันได้เลย คนทำไร่ทำนาอย่างพวกเรายังมีเรี่ยวแรงอยู่ ถ้ารถซาเล้งแบตหมด ฉันใช้เกวียนลากช่วยขนของให้แกยังได้เลย"

เห็นหลี่ฉางหมิงตรงหน้าแทบจะตบอกตัวเอง หลี่ฟานก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ พลางพยักหน้ารับ

ความจริงเขาก็เตรียมจะจ้างคนประจำไว้สักคนอยู่แล้ว ปกติจะได้คอยไปซื้อของเข้าบ่อ หลี่ฉางหมิงก็ถือว่าเข้าท่า อายุอ่อนกว่าพ่อเขาหน่อย กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ เพียงแต่ว่ากับหลี่ฉางหมิงคนนี้เขายังติดต่อคลุกคลีด้วยน้อยไป คงต้องดูนิสัยใจคอกันไปอีกสักพักถึงจะตัดสินใจได้

คุยกันไปได้ไม่นาน พ่อรองกับแม่เฒ่ารองก็เดินผ่านประตูใหญ่เข้ามา

คราวนี้ดีเลย หลี่เฉียงที่เดิมทีคอยคุมเตาไฟอยู่ในครัวก็โดนเบียดกระเด็นออกมา ในครัวมีหูเยว่ เมียของหลี่ฉางหมิง แล้วก็แม่เฒ่ารอง พอดีหมุนตัวทำงานได้สามคน ขืนมีใครเข้าไปอีกคนคงแน่นจนขยับไม่ได้

หลี่เฉียงกลับเข้ามาที่ห้องโถง ทักทายพ่อรองแล้วก็นั่งลงคุยกัน

"พ่อ ตอนนี้ยังไม่ได้ทำกับข้าวใช่ไหม ลูกค้ายังไม่ได้บอกเลยว่ามื้อเย็นจะเอาชุดอาหารแบบไหน"

หลี่ฟานเพิ่งรินน้ำชาให้พ่อรองเสร็จ ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้กำลังเตรียมของสำหรับพรุ่งนี้อยู่ พวกพ่อกะเวลากันถูกน่า"

หลี่เฉียงโบกมือปฏิเสธพลางบอก

"ไอ้ฟาน แกดูสิ พ่อรองของแกก็มาแล้ว หรือแกไม่ต้องรอให้กินข้าวก่อนหรอก บอกพวกเราตอนนี้เลยดีกว่าว่าพรุ่งนี้จะให้รับส่งคนยังไง"

หลี่ฉางหมิงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาอีก หลี่ฟานได้ยินแบบนั้น และเห็นพ่อรองก็กำลังมองมาทางนี้เช่นกัน จึงได้แต่พยักหน้า

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ บ้านผมอยู่ห่างจากบ่อปลาพอสมควร หลายคนปักหมุดตรงมาที่บ้านผมเลย ถ้าผมเป็นคนพาไป แล้วเกิดมีลูกค้าคนอื่นมาที่บ้านอีก ก็จะไม่มีคนคอยต้อนรับ"

"ผมก็เลยคิดจะขอให้พวกอาช่วย พอมีคนมา พวกอาก็ช่วยขนอุปกรณ์ตกปลากับพาลูกค้าไปส่งที่ริมบ่อ ค่าจ้างวันละ 20 หยวน ตอนเช้าลูกค้ามาก็วิ่งรอบหนึ่ง ตกปลาเสร็จขากลับก็วิ่งอีกรอบหนึ่ง"

"ตอนเช้าหกโมงมาดักรอที่บ้านผม ส่วนตอนบ่ายสามโมงก็ไปรอที่บ่อปลาครับ"

พอพูดจบ พ่อรองยังไม่ทันได้พูดอะไร หลี่ฉางหมิงที่ตั้งใจฟังมาตลอดก็อดถามไม่ได้

"ไอ้วันละ 20 เนี่ย หมายถึงไม่แน่นอนใช่ไหมล่ะ ไม่แน่วันไหนอาจจะไม่ต้องใช้แล้วหรือเปล่า"

หลี่ฟานยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ครับ ถ้าอาฉางหมิงอยากทำระยะยาวก็ทำได้นะ แต่จะไม่ได้ราคาวันละ 20 แล้ว เป็นเดือนละ 450 หยวน ไม่ว่าจะมีคนหรือไม่มี ก็ให้ค่าจ้างเท่านี้แหละครับ"

หลี่ฉางหมิงแทบไม่ลังเลเลยสักนิด "ทำระยะยาวสิ!"

หลี่ฟานยิ้ม "ตกลงครับ งั้นค่าจ้างก็คิดเป็นรายเดือนนะ แล้วพ่อรองล่ะครับ"

พ่อรองเกาหัวแกรกๆ "นี่มัน… ฉันมาช่วยแกน่ะไม่เอาเงินหรอก ยังไงก็อยู่แค่หน้าบ้านนี่เอง ตอนเช้าก็ไม่ได้เสียการเสียงานอะไร"

หลี่ฉางหมิงที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ ได้ยินแบบนั้นเข้าก็แทบจะสำลักควัน ถึงกับมองพ่อรองด้วยสายตาตัดพ้อ

ดีเลย ดีจริงๆ เล่นบทชาวบ้านเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่รักใคร่กลมเกลียวกันตรงนี้เลยนะ!