บทที่ 87 กลุ่มทหารหนุ่มมาเยือน

หลี่ฟานยิ้มออกมา เขาย่อมเข้าใจเจตนาของพ่อรองดี คงเพราะสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อช่วงบ่าย ทำให้พ่อรองเก็บไปคิดแล้ว

"เอาละ ตอนนี้ก็ว่างพอดี พ่อรอง เรื่องที่ผมพูดไปเมื่อบ่าย ลุงคิดว่าไงครับ"

"ดีมันก็ดีอยู่หรอก แต่เกรงใจจริงๆ ฮ่าๆ"

พ่อรองหัวเราะแหะๆ ท่าทางยังเกรงอกเกรงใจอยู่บ้าง

"ไม่มีอะไรต้องเกรงใจหรอกครับ ลุงดูสิ ยังบอกว่าจะช่วยผมขับรถรับส่งคนฟรีๆ เลยนี่นา"

หลี่ฟานหัวเราะเบาๆ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

"แต่ว่านะพ่อรอง ลูกค้ามาซื้อของเนี่ย ห้ามโก่งราคาเด็ดขาดนะ ควรขายเท่าไหร่ก็เท่านั้น โดยเฉพาะถ้ามีนักตกปลาบางคนอยากให้เอาไปส่ง ก็คงต้องรบกวนลุงเหนื่อยวิ่งเอาไปส่งให้หน่อย"

ได้ยินแบบนั้น พ่อรองก็พยักหน้ารับอย่างตั้งอกตั้งใจ

"จริงสิ อย่าเอาพวก 'เหลยปี้' อะไรเทือกนั้นมาขายอีกล่ะครับ"

หลี่ฟานแกล้งแซวขำๆ ครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ดื่มสไปรท์ปลอมยี่ห้อเหลยปี้ก็ที่ร้านพ่อรองนี่แหละ ทำเอาจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนั้นโมโหจนแทบอยากจะพังร้านพ่อรองทิ้งเสียให้ได้

ทว่าตอนนั้นพ่อรองเองก็โดนหลอกตอนไปรับของมาเหมือนกัน คนเปิดร้านขายของในหมู่บ้าน ไม่มีทางจงใจเอาของปลอมมาขายเพื่อนบ้านหรอก ขืนทำแบบนั้นก็คงเพี้ยนเต็มทีแล้ว

"โธ่เอ๊ย แกยังจะขุดเรื่องนี้มาพูดอีก ตอนนั้นใครมันจะไปรู้เล่า เฮ้อ"

พ่อรองส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

คนในห้องต่างพากันหัวเราะร่า หลี่ฟานยกน้ำชาขึ้นจิบ การยกการค้านี้ให้พ่อรองถือเป็นเรื่องจำเป็น รายได้ของบ่อตกปลาตอนนี้ อย่างแรกคือพวกของพื้นบ้านอย่างไก่บ้าน อย่างที่สองคือขายข้าวเที่ยงให้นักตกปลา แล้วก็ยังมีขนม เครื่องดื่ม กับค่าคันเบ็ด

ในบรรดารายได้พวกนี้ กำไรที่น้อยที่สุดก็คือขนมกับเครื่องดื่ม ในอนาคตถ้าคนเยอะขึ้นอาจจะพอมีน้ำมีเนื้อบ้าง แต่ดูจากตอนนี้แล้ว มันเป็นสัดส่วนที่น้อยที่สุดจริงๆ

ส่วนเรื่องไก่บ้านกับข้าวเที่ยงนั้น มีโอกาสเกิดปัญหาได้ง่ายมาก บ้านของเขาอยู่ไกลจากบ่อปลา ขอแค่มีคนอิจฉาตาร้อน วันดีคืนดีไปเดินป้วนเปี้ยนข้างบ่อ แย่งลูกค้าไปสักไม่กี่คนก็ขาดทุนยับแล้ว

แกขายจานละ 20 ใช่ไหม งั้นฉันขาย 15 หรือขายแค่ 10 หยวนเลย แกจะทำยังไงล่ะ

เขาอุตส่าห์มาตกปลาที่บ่อแก แกจะไปชวนเขาทะเลาะเพียงเพราะเขาไม่กินข้าวที่นี่งั้นเหรอ นั่นมันไม่เท่ากับทุบหม้อข้าวตัวเองหรือไง

ต่อให้ทะเลาะกันแล้วมันได้อะไรขึ้นมา กับข้าวบ้านอื่นถูกกว่า เขาจะไปกินบ้านอื่นไม่ได้เชียวหรือ

รวมถึงเรื่องไก่บ้านด้วย บ้านแกขายไก่แก่ตัวละ 180 ฉันขาย 150 บ้านแกขายไก่รุ่นตัวละ 150 บ้านฉันขาย 100

พ่อรองช่วยขายไก่ให้ไม่กี่ครั้งน่ะพอได้ แต่ถ้าขายบ่อยเข้า ต้องเชือดกันวันละหลายตัว หลี่ฟานไม่เชื่อหรอกว่าพ่อรองจะไม่ตาลุกวาว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเครื่องดื่มเลย ร้านโชห่วยนั่นอยู่ใกล้บ่อปลาที่สุดแล้ว ถ้าวันไหนลูกค้าอยากดื่มน้ำขึ้นมา แล้วหลี่เฉียงกับหลี่ฟานไม่ทันสังเกต ไม่ได้เอาของไปส่งให้ทันท่วงที ลูกค้ารอจนหงุดหงิด เดินดุ่มๆ ไปซื้อที่บ้านพ่อรองเอง จะไปทำอะไรได้

การค้าลอยมาเกยถึงหน้าประตู พ่อรองจะบอกว่าไม่ขายได้อย่างนั้นหรือ

เพราะฉะนั้น สู้ตัดไฟแต่ต้นลม ดีกว่ารอให้เกิดเรื่องในวันข้างหน้า ยอมแบ่งกำไรเล็กๆ น้อยๆ ให้พ่อรองไป ส่วนตัวเองก็กินเนื้อก้อนโต วินวินด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ถึงตอนนี้ หลี่ฉางหมิงก็ตาสว่างเข้าใจสถานการณ์แล้ว นี่หลี่ฟานยกการขายของชำให้พ่อรองไปหน้าตาเฉยเลยนี่หว่า ทำเอาเขาอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

ส่วนพ่อรองนั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ อารมณ์ดีจนหน้าบานเป็นกระด้ง

ไอ้หนุ่มบ้านหลี่เฉียงเริ่มขายเครื่องดื่มตั้งแต่วันแรกเขาก็รู้แล้ว หมู่บ้านแคบๆ แค่นี้ มีหรือจะไม่รู้ มองลอดหน้าต่างบ้านไปก็เห็นบ่อปลาของหลี่ฟานอยู่ทนโท่ เพียงแต่เขาไม่ได้คิดอะไร และไม่เคยคิดจะไปแย่งทำมาหากินกับเด็กมันเลยสักนิด

ใครบ้างจะไม่รู้ว่านิสัยไอ้หนุ่มนี่มันห่ามแค่ไหน ไปแย่งการค้ากับมันก็รนหาที่ตายชัดๆ เผลอๆ จะโดนมันเอาขี้วัวมาปาใส่บ้านจนเหม็นหึ่งไปหลายวัน

ส่วนเรื่องขายไก่ เขาเคยคิดอยู่บ้าง แต่คิดไปคิดมาก็ช่างหัวมันเถอะ แก่ป่านนี้แล้ว ขอแค่หาเงินพอเลี้ยงปากท้องตัวเองกับเมีย ไม่ต้องเป็นภาระให้ลูกหลานก็พอ เรื่องจะร่ำจะรวยน่ะเลิกคิดไปชาติต่างแล้ว

จะให้ไปมีเรื่องบาดหมางกับคนบ้านเดียวกันเพราะเศษเงินแค่นี้ เขาทำไม่ลงหรอก

ทว่านึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าวันนี้ไอ้หนุ่มบ้านหลี่เฉียงจะยกการค้านี้ให้เขาทำ นี่มันลาภลอยชัดๆ พ่อรองลองคำนวณในใจ ลูกค้าพวกนี้สร้างรายได้ให้ไม่น้อยเลย จึงตั้งใจจะพูดให้เคลียร์ เพื่อไม่ให้มีปัญหาผิดใจกันทีหลัง

"ไอ้ฟาน เรื่องที่จะยกการค้านี้ให้ฉัน แกคิดดูดีแล้วแน่นะโว้ย ทั้งค่าน้ำค่าบุหรี่ รวมๆ แล้ววันหนึ่งก็ได้ตั้งหลายสิบหยวนอยู่นา"

"ฮ่าๆ ตอนนี้ผมยังไม่มีใบอนุญาตขายบุหรี่เลย จะเอาอะไรไปขายล่ะครับ เพราะงั้นของพวกนี้พ่อรองต้องเป็นคนขายแล้วล่ะ อย่าว่าแต่วันละหลายสิบหยวนเลย ต่อให้ได้วันละร้อยกว่าหยวน นั่นก็เป็นเงินที่พ่อรองหามาได้ทั้งนั้นแหละครับ"

หลี่ฟานหัวเราะร่า แม้ในใจจะแอบเสียดายอยู่นิดๆ แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องอาลัยอาวรณ์

"ได้เลย ไว้ใจได้ คอยดูเถอะ ต่อไปเรื่องขับรถรับส่งคน พ่อรองไม่ทำให้เสียเรื่องแน่นอน!"

"ฮ่าๆ ดีครับ รบกวนพ่อรองด้วยนะ ถึงตอนนั้นพ่อรองก็บอกพวกนักตกปลาได้เลยว่าถ้าจะซื้อของให้ไปที่ร้านพ่อรอง ผมจะได้ไม่ต้องคอยตอบแชตเอาน้ำไปส่งทีละขวดๆ"

หลี่ฟานหัวเราะลั่น ทุกคนในห้องก็พลอยหัวเราะตามไปด้วยอย่างชื่นมื่น

ทันใดนั้น เสียงสายโทรเข้าของวีแชตก็ดังขัดจังหวะขึ้น ทุกคนในห้องเงียบกริบลงทันตา หลี่ฟานเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมากดรับสาย ก็เห็นหูเยว่วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาพอดี

หลี่ฟานเดาได้ทันที จึงกรอกเสียงลงไป "ฮัลโหล ถึงกันแล้วเหรอครับ ได้ครับๆ เดี๋ยวผมออกไปรับเดี๋ยวนี้แหละครับ"

หูเยว่ที่ได้ยินก็ยิ้มออก พลางบุ้ยใบ้ชี้มือไปทางหลังบ้าน เป็นสัญญาณบอกว่าคนมาถึงแล้วจริงๆ

หลี่ฟานวางสาย ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงพลางลุกเดินไปทางหลังบ้าน ชายฉกรรจ์อีกสามคนในห้องก็รีบสาวเท้าตามหลังไปติดๆ

พอเดินทะลุผ่านลานบ้านออกไป ก็เห็นขบวนรถต่อแถวยาวเหยียดอยู่ตรงประตูด้านหลัง จนมองไม่เห็นท้ายแถวด้วยซ้ำ

หลี่ฟานถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีรถมาเยอะขนาดนี้ ตกลงว่ามากันแค่สิบกว่าคนจริงดิเนี่ย

"คุณคือเจ้าของบ่อตกปลาใช่ไหมครับ"

ชายวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถคันหน้าสุด พอเห็นหลี่ฟานเดินออกมาจากตัวบ้าน ก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาพร้อมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับๆ ผมเอง พี่คือพี่เหรินชวนใช่ไหมครับ"

หลี่ฟานมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องปั้นหน้าดุ ในใจก็แอบหวั่นๆ ขึ้นมา

ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นพวกผู้นำระดับสูงเลยวะ

"ใช่ครับ รบกวนหน่อยนะ พอดีพวกเพื่อนทหารเก่าบอกว่าอยากมาตกปลา แถมยังบอกว่าจะตกปลาใหญ่ให้ได้ วันนี้เห็นในกลุ่มคุยกันเรื่องปลาไซซ์ใหญ่ ก็เลยกะว่าจะมาลองดูสักหน่อย"

เหรินชวนพูดจบก็หันกลับไปมองขบวนรถแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหลี่ฟาน

"รถพวกนี้จอดตรงไหนได้บ้างล่ะ บอกผมที เดี๋ยวผมบอกให้พวกเขาถอยเข้าจอดให้เรียบร้อย"

หลี่ฟานพยักหน้ารับ เดินไปที่ริมถนน มองดูแวบหนึ่งแล้วก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดี มีแค่เจ็ดแปดคันเท่านั้น เมื่อกี้มุมมันบังสายตาเลยมองไม่เห็น

"ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงข้างบ้านหลังที่สาม จอดได้ตามสบายเลยครับ"

หลี่ฟานชี้ไปที่หลังบ้านของตัวเองรวมถึงหลังบ้านของลุงรองและลุงใหญ่ที่อยู่ติดกัน บ้านละสามคัน พอดีเป๊ะ

เหรินชวนพยักหน้า โบกมือทีเดียวโดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย รถคันที่สองก็เบี่ยงหลบคันแรกแล้วขับตรงไปข้างหน้าทันที รถแต่ละคันค่อยๆ เคลื่อนตามกันไปทีละคันอย่างเป็นระเบียบจนกระทั่งเข้าจอดสนิท หลี่ฟานชำเลืองมองแล้วถึงกับต้องพยักหน้าชื่นชมในใจ

พอขบวนรถจอดเรียบร้อย ประตูหลังของบ้านทั้งสามหลังต่างก็เหลือพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ ทำให้คนในบ้านเข้าออกได้สะดวกสบายโดยไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูรถออฟโรดพวกนั้นที่จอดเรียงเป็นตับ หลี่ฟานก็รู้สึกใจฝ่อขึ้นมานิดๆ

นี่แม่งยกพวกพี่ทหารมาทั้งกองร้อยเลยหรือเปล่าวะเนี่ย