บทที่ 88 หญิงชราผู้ไม่ยอมออกหน้า

พอขบวนรถจอดสนิท คนก็เริ่มทยอยก้าวลงมาจากรถ หลี่ฟานที่ยืนอยู่ริมทางรีบนับจำนวนคนอย่างรวดเร็ว

หนึ่งคน สองคน สามคน… ทั้งหมด 12 คน

หลี่ฟานถอนหายใจโล่งอก ยังดี ถ้ามากกว่านี้คงรับมือไม่ไหวจริงๆ

เขามองเหรินชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วรีบควักบุหรี่ยื่นให้อีกฝ่ายหนึ่งมวน ขยับเข้าไปใกล้พลางถาม

"พี่ชวนครับ กับข้าวเย็นนี้อยากได้งบประมาณไหนดีครับ"

เหรินชวนชะงักไปนิดกับคำว่าพี่ชวน แต่ก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว

"มีเหล้าไหมล่ะ"

หลี่ฟานพยักหน้า "มีครับ แต่ไม่มีของหรูหราหรอกนะ"

"ไม่ต้องหรูหราหรอก ปกติที่นี่คิดกันยังไง"

"หัวละ 20 ก็มี หัวละ 50 ก็มีครับ พี่บอกราคามาได้เลย เดี๋ยวผมจัดกับข้าวตามนั้นให้"

หลี่ฟานพูดไปเรื่อย โดยไม่ทันสังเกตเห็นคิ้วของเหรินชวนที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"งั้นจัดมาแบบหัวละ 50 แล้วกัน เหล้าเอาแค่นิวหลานซานก็พอ ยกมาก่อนสักลัง"

พอได้ยินคำพูดของเหรินชวน หลี่ฟานก็ถึงกับเหวอไป ไม่ใช่เพราะเรื่องราคา แต่เล่นสั่งเหล้านิวหลานซานยกทั้งลัง ไอ้เหล้านั่นลังหนึ่งมีตั้ง 12 ขวดเชียวนะ

"จริงสิ อากาศร้อนๆ แบบนี้ มีเบียร์เย็นๆ ไหม เอามาก่อนสักสี่ลัง"

ประโยคถัดมาของเหรินชวนทำเอาหลี่ฟานที่เพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาได้ต้องเหวอซ้ำสอง ทำได้เพียงพยักหน้ารับแบบงงๆ

"สั่งแค่นี้เองเหรอวะ"

"พรุ่งนี้ต้องตกปลาอีกนะเว้ย ดื่มกันพอน้อยๆ หน่อยเถอะ"

"คืนนี้ก็ส่วนคืนนี้ดิวะ เกี่ยวห่าอะไรกับการตกปลาพรุ่งนี้~"

"เอาเท่านี้ไปก่อน เดี๋ยวไม่พอก็ค่อยสั่งเพิ่ม"

กลุ่มคนที่เพิ่งลงจากรถพากันเดินล้อมเข้ามา ต่างคนต่างช่วยกันพูด แม้บทสนทนาจะทำเอาหลี่ฟานใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แต่เขาก็ยังคงคล่องแคล่วพอที่จะควักบุหรี่แจกจ่ายให้ทีละคนพร้อมกล่าวทักทาย

เขากวาดตามองทุกคน พบว่าอายุอานามไล่เลี่ยกันหมด อยู่ในช่วงเกือบสี่สิบกันทั้งนั้น

พอยื่นบุหรี่ทักทายจนครบ หลี่ฟานก็เชื้อเชิญทุกคนเดินมุ่งหน้าเข้าบ้าน หลี่เฉียง หลี่ฉางหมิง และพ่อรองทั้งสามคนกลับเข้ามาจัดแจงม้านั่งในห้องโถงรอก่อนแล้ว พอทุกคนก้าวเข้ามาในห้องโถง พัดลมและหลอดไฟก็เปิดสว่างโร่

ม้านั่งถูกจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว ในชนบทสิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือม้านั่ง แต่ละบ้านล้วนมีสำรองไว้สิบกว่าตัว ยามปกติก็วางกองไว้มุมหนึ่ง พอมีแขกมาเยือนก็ค่อยยกออกมาใช้

หลี่เฉียงกับหลี่ฉางหมิง คนหนึ่งคอยหยิบใบชา คนหนึ่งคอยรินน้ำร้อน ส่วนพ่อรองก็ยืนอยู่ข้างๆ คอยดึงแก้วกระดาษส่งให้ไม่ขาดมือ

"ม้านั่งยาวแบบนี้ไม่ได้นั่งมานานมากแล้วนะเนี่ย วันนี้ได้นั่งอีกแล้วเว้ย~"

"โหย เมื่อก่อนฉันกลัวไอ้เก้าอี้แบบนี้ชะมัด พอคนทางโน้นลุกขึ้นพร้อมกัน ถ้าเผลอเมื่อไรเป็นได้หงายท้องทุกที~"

"ฮ่าๆ! นั่นเพราะแกตัวหนักเกินไปต่างหากเล่า~"

หลังจากนั่งลง ทุกคนก็หัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หลี่ฟานเองก็ส่งยิ้มแหะๆ พลางคอยยกชาไปเสิร์ฟไม่หยุด

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ฟานก็บอกกล่าวกับทุกคนที่โต๊ะแล้วแวบออกไปที่ลานหลังบ้าน หลี่เฉียง หลี่ฉางหมิง และพ่อรองต่างก็รู้ความ รีบเดินตามออกมาด้วย

"โอ้โห เถ้าแก่พวกนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ท่าทางเหมือนพวกข้าราชการระดับผู้ใหญ่เลย"

หลี่ฉางหมิงเพิ่งก้าวพ้นประตูออกมาก็กระซิบขึ้นทันที พ่อรองพยักหน้าเห็นด้วยแต่ไม่ได้เอ่ยปาก

หลี่ฟานขมวดคิ้ว ปากอาฉางหมิงนี่เปราะเสียจริง ต่อให้อยากพูดก็ช่วยเดินออกไปให้ไกลกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง

"พ่อรอง เบียร์เย็นสงสัยต้องเอามาจากบ้านพ่อรองแล้วล่ะครับ แล้วก็นิวหลานซานที่บ้านพ่อรองมีด้วยใช่ไหม"

หลี่ฟานหันไปมองพ่อรองที่ยืนอยู่ข้างๆ

"อืม เบียร์เย็นมีไม่เยอะเท่าไร แต่ที่บ้านมีตู้แช่แข็ง แช่ทิ้งไว้สักครึ่งชั่วโมงก็ใช้ได้แล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปจัดการให้ตอนนี้เลย"

"ได้ครับ พ่อรอง แล้วพ่อรองช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าหาไก่รุ่นๆ สักตัวได้หรือเปล่า"

"ได้ เดี๋ยวฉันหิ้วมาเชือดที่นี่เลย"

พ่อรองรับคำเสร็จก็ไม่ได้เดินออกทางหน้าบ้าน แต่ทักทายสั้นๆ แล้วเลี่ยงออกไปทางประตูด้านหลัง

"พ่อ พ่อกับอาฉางหมิงไปเอาปลามาหน่อยสิครับ~"

หลี่เฉียงพยักหน้ารับ หลี่ฉางหมิงหัวเราะแหะๆ แล้วขึ้นขี่รถสามล้อของตัวเอง พาหลี่เฉียงมุ่งหน้าออกไป

หลี่ฟานเดินเข้าไปในครัว เห็นหูเยว่กำลังมองมาที่ตนด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

"แม่ เชือดไก่แก่ในเล้าสักตัวเถอะนะ แม่ทำต้มซุปไก่แก่หม้อหนึ่ง แล้วก็ทำไก่ผัดถั่วแระอีกจาน หมูสามชั้นน้ำแดงสักที่ ต้มปลาแผ่นเผ็ดฉงชิ่งอีกที่ กับข้าวผักๆ ที่บ้านเหลืออะไรบ้างครับ"

หลี่ฟานพูดพร้อมรอยยิ้ม พลางกวาดสายตามองวัตถุดิบในครัว

"หมูสามชั้นน้ำแดงใกล้จะเสร็จแล้ว ส่วนผักก็มีแตงกวาทุบ ถั่วลิสงทอดที่เหลือจากคราวที่แล้วยังมีอยู่นิดหน่อย ยำรวมกับแตงกวาไปเลยจานหนึ่ง"

"อย่ารวมเป็นจานเดียวเลยแม่ รบกวนแม่ช่วยทอดเพิ่มอีกรอบดีกว่า ทอดสักชั่งหนึ่งแล้วแยกเป็นจานเดี่ยวไปเลย พวกเขาดื่มเหล้ากันคงอยากได้กับแกล้ม"

หลี่ฟานเกาหัวพูด ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"แล้วก็นึ่งกุนเชียงใส่ถั่วแระอีกอย่างแล้วกัน ยังไงก็ทำจานใหญ่ๆ หน่อย ไข่ตุ๋นก็ทำมาสักถ้วย ผักบุ้งถ้ายังมีเหลือแม่ก็ดูตามความเหมาะสมแล้วกัน พวกเมนูผักแม่กะดูเอาเอง ผัดมาสักสองสามอย่าง"

พอพูดจบ หลี่ฟานก็หันไปมองแม่เฒ่ารองกับเมียของหลี่ฉางหมิงด้วยความเกรงใจ

"คืนนี้รบกวนแม่เฒ่ารองกับคุณอาสะใภ้ด้วยนะครับ~"

"เรื่องแค่นี้เอง แค่ทำกับข้าวไม่ใช่เหรอ~"

เมียหลี่ฉางหมิงโบกมือปัด ส่วนแม่เฒ่ารองที่กำลังนั่งคุมเตาฟืนก็ช่วยเสริม

"ฉันแค่ช่วยคุมเตา ฮ่าๆ ไม่เหนื่อยหรอก"

หลี่ฟานพยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินกลับไปทางห้องโถง ในใจรู้สึกหน่วงๆ ตงิดๆ ถ้าหากย่าแท้ๆ ของเขายอมยื่นมือมาช่วยสักนิด เขาจะต้องบากหน้าไปจ้างคนนอกด้วยหรือ

เขาจำเป็นต้องยกผลประโยชน์เรื่องเครื่องดื่มกับบุหรี่ให้พ่อรองไหม เรื่องติดต่อซื้อไก่ ย่าของเขาติดต่อไม่ได้เชียวหรือ

ด้วยนิสัยของหญิงชราประจำบ้านคนนั้น หากยอมออกหน้าให้แม้เพียงนิดเดียว ในหมู่บ้านก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าคิดตุกติกกับบ่อปลาของเขาอย่างแน่นอน

มีคนเฒ่าคนแก่ในบ้านก็เหมือนมีสมบัติล้ำค่า คำโบราณนี้ไม่ผิดเลย แต่ถ้าสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ไม่ยอมออกโรงช่วยเหลือ มีกับไม่มีมันจะต่างอะไรกันตรงไหน

"พี่ชวน ไปดูบ่อปลาหน่อยไหมครับ พอดีกว่ากับข้าวจะเสร็จยังต้องรออีกสักพัก~ ผมพาเดินเล่นย่อยอาหารก่อน"

หลี่ฟานเดินมาถึงห้องโถง กล้ำกลืนความอึดอัดในใจลงไป แล้วรีบปั้นรอยยิ้มร่าเริงเอ่ยชวน

"ดีเลย ไป ไปดูกันหน่อย"

เหรินชวนไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย นึกจะไปก็ลุกไปทันที เขายกแก้วน้ำชาขึ้นมาถือแล้วลุกขึ้นยืน กลุ่มคนที่เหลือต่างก็ยิ้มแย้มพากันลุกตาม

ทว่ามีบางคนที่หยิบแก้วชาขึ้นมาแล้ว พอเห็นแก้วในมือของเหรินชวนเข้า ต่างก็ค่อยๆ วางแก้วชาของตนลงเงียบๆ แล้วเดินตามออกมา

หลี่ฟานที่เหลือบเห็นฉากนี้เข้าก็กระจ่างใจในทันที เหรินชวนคนนี้นี่แหละคือหัวหน้ากลุ่มตัวจริง

คนกลุ่มนี้ก้าวพ้นประตูเดินออกไป ถึงแม้จะมีกันถึงสิบสองคน แต่พอลงสู่ถนนกลับไม่มีความระเกะระกะเลยแม้แต่น้อย ทุกคนเดินเกาะกลุ่มกันเป็นรูปตัววีค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ หลี่ฟานเดินนำอยู่ด้านหน้าพลางแนะนำให้เหรินชวนฟัง

"ที่นี่แต่ก่อนก็ชื่อหมู่บ้านหลี่กั่งครับ ต่อมารัฐบาลดี ช่วยจัดสรรให้พวกเราเป็นหมู่บ้านชนบทใหม่ สร้างบ้านใหม่ให้ ดูสิครับ เป็นบ้านตึกสองชั้นหมดเลย~"

เวลานี้เป็นช่วงที่ชาวบ้านเพิ่งทำงานในไร่นาเสร็จและกำลังทยอยกันเดินกลับ พอเห็นขบวนคนที่มีมาดเหมือนกลุ่มผู้นำระดับสูงเดินมาแต่ไกล ต่างก็รีบหลีกทางเดินเลี่ยงไป แต่พอสังเกตเห็นหลี่ฟานเดินอยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้น ทุกคนก็ถึงกับอึ้งตาค้าง

เจ้าฟานนี่เปิดบ่อตกปลาไม่ใช่รึไง ทำไมถึงได้ไปคลุกคลีตีโมงกับพวกผู้นำแบบนั้นได้ล่ะ

ชาวบ้านยืนมองขบวนคนอยู่ห่างๆ ก่อนจะสุมหัวซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่