บทที่ 89 เต๋อโหย่วชักจะเริ่มหวั่นใจ

“มีผู้หลักผู้ใหญ่ในอำเภอลงมาตรวจงานในหมู่บ้านเหรอวะ?”

“ไม่รู้สิ นั่นมันเจ้าเด็กหลี่ฟานหรือเปล่า?”

“หลี่ฟาน? ใครกัน?”

“หลี่ฟานแกยังไม่รู้จักอีกเรอะ? ลูกชายบ้านหลี่เฉียงตรงหัวหมู่บ้านไง ที่เพิ่งเปิดบ่อตกปลาช่วงนี้น่ะ”

“อ้อ หรือว่าจะเป็นพวกเจ้านายมาตกปลาที่นี่กันนะ? ให้ตายสิ สมัยนี้ทำไมฮิตตกปลากันจัง?”

ชาวบ้านแบกจอบแบกเสียมคุยกันเซ็งแซ่ จนกระทั่งมีคนทนความอยากบุหรี่ไม่ไหว วงสนทนาถึงค่อยๆ สลายตัวไป

ไม่แยกย้ายก็ไม่ได้ สถานการณ์แบบนี้ ถ้าใครควักบุหรี่ออกมาสักมวนก็ถือว่าแพ้แล้ว อยากสูบก็ต้องรีบปลีกตัวไปแอบสูบเงียบๆ

หลี่ฟานนำขบวนเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินแคบๆ หน้าซุ้มประตูใหญ่ ไม่นานก็มาถึงถนนลูกรัง

“นี่คือบ่อใหญ่ครับ กะว่าอีกสักครึ่งเดือนถึงจะปล่อยปลา ถึงตอนนั้นปลาที่ลงจะเป็นไซซ์ใหญ่ทั้งหมด ส่วนทางนี้คือบ่อเล็กที่เปิดให้บริการอยู่ครับ”

ทุกคนมองไปรอบๆ พลางพยักหน้า

“บ่อนี้ก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่นี่ มีปลาตัวใหญ่แน่นะ?”

มีคนด้านหลังเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มีครับ เมื่อวานกับเมื่อวานซืนก็เพิ่งได้ปลาใหญ่ไป เป็นปลาเฉาดำหนัก 50 ชั่งขึ้นไปทั้งนั้นเลยครับ”

หลี่ฟานตอบยิ้มๆ ก่อนจะชี้ไปที่ไฟส่องสว่างข้างจุดตกปลา

“บ่อตกปลาเพิ่งเปิด หลายอย่างยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง พวกพี่บอกว่าจะมาตกปลารอบดึกกัน แต่ตอนกลางคืนไม่มีไฟทางสักดวง ถ้าเผลอก้าวพลาดเหยียบตกลงไป ขาคงได้ระบมไปหลายวันแน่”

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ได้มีข้อติติงอะไร

จังหวะนั้นเอง หลี่ฉางหมิงก็ขี่รถสามล้อพาหลี่เฉียงซิ่งฝุ่นตลบขึ้นมาบนถนนลูกรัง พอเห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนอยู่จึงชะลอความเร็ว แล้วค่อยๆ จอดลงตรงหน้าทุกคน

“ไอ้ฟาน แกพาใครมาทำอะไรตรงนี้ล่ะเนี่ย?”

“ฮะๆ ผมพาพวกเขามาเดินดูรอบๆ น่ะครับ”

หลี่ฟานยิ้มบางๆ นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาพาคนกลุ่มนี้มา หว่านแหให้ดูสักรอบจะได้เห็นว่ามีปลาเยอะแค่ไหน ไม่อย่างนั้นจะรู้ได้ยังไงว่ากับข้าวมื้อค่ำทำมาจากอะไร และในบ่อมีปลาชุกชุมแค่ไหน

“พี่ชวน คืนนี้จัดต้มปลาเสฉวนเน้นๆ สักหม้อนะครับ ปลาพวกนี้มาจากบ่อเราเองทั้งนั้น ถึงจะเป็นปลาเลี้ยง แต่ไม่ได้ให้อาหารเม็ดเลย เลี้ยงด้วยหญ้าล้วนๆ ครับ”

เมื่อได้ยินหลี่ฟานพูดแบบนั้น ทุกคนต่างพยักหน้าพอใจ ไม่ช้าหลี่ฉางหมิงก็จัดแจงหยิบแหฝรั่งบนรถสามล้อขึ้นมาถือไว้ในมือ พอเห็นภาพนี้ ทุกคนก็เริ่มตั้งตารอคอย

“ซ่า!”

แหปากนี้หว่านได้ไม่เลวเลย อย่างน้อยมองด้วยตาก็ถือว่างดงาม แหบานออกเกือบเต็มที่ เป็นวงกลมขนาดใหญ่ทอดลงบนผิวน้ำ หลี่ฉางหมิงยืนนิ่ง รอคอยอย่างใจเย็น จนกระทั่งลูกตะกั่วด้านล่างจมถึงก้นบ่อ เขาถึงค่อยๆ ดึงแหกลับขึ้นมา

ดึงมาได้ครึ่งทาง ผิวน้ำก็เริ่มกระเพื่อมไหว จากนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ปลาในแหดิ้นรนไม่หยุด น้ำกระจายเป็นสาย ละอองน้ำสาดกระเซ็น พอมองเห็นปลาตัวเป็นๆ ดิ้นพล่านอยู่เต็มแห ทุกคนก็พากันเบิกตากว้าง

“คุณพระช่วย ปลาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เถ้าแก่ ในบ่อนายมีปลาเยอะขนาดนี้จริงดิ?”

“แต่ตัวไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่นะ?”

“ดูพูดเข้าสิ ปลาตัวใหญ่ที่ไหนเขาใช้แหจับกันล่ะ ไม่งั้นไม่ดึงคนลากลงน้ำไปแล้วเรอะ”

หลี่ฉางหมิงยังคงสาวแหเข้ามา ส่วนคนข้างหลังก็คุยกันจอแจ

หลี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ย่อตัวลงไปช่วยยกแหขึ้นมา จากนั้นก็ช่วยหลี่ฉางหมิงคัดปลา

“พ่อ เอาปลาบรีมติดไปด้วยสักสองสามตัวสิ”

หลี่ฟานเอ่ยบอก จากนั้นก็พากลุ่มลูกค้าเดินกลับ

ดูจับปลาไปแล้ว ก็ต้องพาไปดูเชือดไก่ต่ออีกฉาก จะได้ให้ลูกค้ารู้ว่าค่าอาหารมื้อค่ำนี้คุ้มแสนคุ้ม และให้เห็นกับตาไปเลยว่าวัตถุดิบสดจากธรรมชาติขนาดไหน

หลี่ฟานพาทุกคนเดินมาเกือบถึงบ้าน ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่ตรงทางแยกไกลๆ พอเพ่งมองดูก็หัวเราะร่า ที่แท้ก็หลี่เต๋อโหย่วนี่เอง

พอส่งทุกคนเข้าบ้านไปนั่งพักเรียบร้อย หลี่ฟานก็แวบออกมา เดินตรงเข้าไปหาหลี่เต๋อโหย่ว ยังเหลือระยะห่างอีกสองสามก้าว หลี่เต๋อโหย่วก็กระซิบถามอย่างลับๆ ล่อๆ

“คนพวกนี้มาบ่อตกปลาของแกเหรอ”

“ใช่ครับ อาเต๋อโหย่วคงไม่ได้คิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่ลงมาตรวจแบบไม่บอกล่วงหน้าหรอกนะ”

หลี่ฟานยื่นบุหรี่ให้อย่างอารมณ์ดี พลางเอ่ยแซว

หลี่เต๋อโหย่วใจคอไม่ดี ถึงกับสะดุ้งโหยง “ไอ้เด็กนี่ พูดจาเลอะเทอะอะไร ทำเอาใจหายหมด มั่นใจนะว่าไม่ได้ลงมาสืบเรื่องอะไรน่ะ”

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่มาตกปลากัน อาเต๋อโหย่วสนใจมากินข้าวเย็นด้วยกันไหมล่ะครับ”

หลี่เต๋อโหย่วถลึงตาใส่หลี่ฟาน “กินกงกินเกิกอะไร ฉันเพิ่งกินเสร็จ ไปล่ะ”

พูดจบก็หันหลังจ้ำอ้าวทันที รอจนแผ่นหลังนั้นลับสายตา หลี่ฟานถึงหลุดขำก๊ากออกมา

เดาว่าหลี่เต๋อโหย่วคงกำลังนั่งกินข้าวอยู่แหง พอได้ยินข่าวเข้าก็ตกใจจนรีบแจ้นมาดู

หลี่ฟานเดินอารมณ์ดีกลับเข้าบ้าน พอเข้ามาข้างในก็เห็นว่าในห้องโถงไม่มีคนอยู่ พอเดินตามเสียงไปทางลานบ้าน ก็เห็นทุกคนยืนมุงกันอยู่ โดยมีพ่อรองกับแม่เฒ่ารองกำลังช่วยกันเชือดไก่

"เหมือนจะเป็นไก่แก่นะเนี่ย?"

"ไก่แก่จริงด้วย ดูที่เล็บตีนมันก็รู้แล้ว"

"นี่เอาไว้ทำกับข้าวมื้อค่ำเหรอ?"

หลี่ฟานเพิ่งก้าวเข้าไปในลานบ้าน เหรินชวนก็เดินปรี่เข้ามา ชี้ไปที่ไก่ตัวนั้น

"นี่ทำไว้ให้พวกเรากินมื้อค่ำเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิครับ ไก่แบบนี้ถ้าไม่ใช่วันตรุษวันสารทบ้านผมไม่มีทางเชือดกินแน่ นี่เชือดให้พวกพี่กินโดยเฉพาะเลยนะ แถมยังมีไก่รุ่นอีกตัวเอาไว้ผัดซีอิ๊วด้วย"

หลี่ฟานพูดพลางยิ้มแย้ม

เหรินชวนขมวดคิ้วอีกรอบ ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว

ทีแรกเขานึกว่าจะเจอกับร้านหน้าเลือดที่ไม่มีแม้กระทั่งเมนู ยิ่งมาได้ยินราคาหัวละ 50 หยวนในชนบทห่างไกลแบบนี้ ก็ยิ่งปักใจเชื่อไปใหญ่ ไม่นึกเลยว่าจะใช้วัตถุดิบจัดเต็มขนาดนี้

ลองคำนวณดูแล้ว มาตรฐานหัวละ 50 หยวนนี่ไม่มีหักค่านู่นค่านี่ฮุบเข้ากระเป๋าไว้เลยสักนิด

"พี่ก็อยู่ในกลุ่มไม่ใช่เหรอครับ? เพื่อนนักตกปลาในกลุ่มต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่ากับข้าวบ้านผมเด็ดมากเลยนะพี่"

"ปกติผมไม่ค่อยได้เปิดดูข้อความในกลุ่มน่ะ"

เหรินชวนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

หลี่ฟานพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ยืนดูการเชือดไก่อยู่ข้างๆ จนกระทั่งจัดการไก่เสร็จ ทุกคนจึงพากันเดินกลับไปที่ห้องโถง หลี่ฟานเองก็เดินเข้าครัวไปช่วยเป็นลูกมือ แต่คนแน่นจนแทบไม่มีที่ให้ยืน เลยหยิบกระเทียมแห้งมากำหนึ่งแล้วถอยกลับมาที่ลานบ้าน นั่งบนม้านั่งตัวเล็กแล้วเริ่มแกะเปลือก

กับข้าวมื้อค่ำคืนนี้ต้องใช้กระเทียมเกือบทุกจาน แกะเผื่อไว้เยอะๆ ไม่มีทางพลาดแน่นอน ไม่นานนัก หลี่ฉางหมิงกับหลี่เฉียงก็ขี่รถสามล้ออ้อมกลับเข้ามาทางประตูด้านหลัง

ได้ปลาเฉามา 4 ตัว ปลาบรีม 4 ตัว

"ปลาบรีมทำสักสองตัว ที่เหลืออีกสองตัวไว้กินมื้อค่ำกันเอง พ่อว่าไง?"

หลี่ฟานแกะกระเทียมไปพลาง เงยหน้าส่งยิ้มถามหลี่เฉียง

"ตามใจแก จัดการตามนั้นเลย"

หลี่เฉียงยิ้มตาหยีพลางพยักหน้ารับ

อาหารมื้อนี้คิด 600 หยวน คำนวณดูแล้ว ต้นทุนตอนนี้เพิ่งจะประมาณ 300 หยวน เท่ากับว่าแค่มื้อค่ำมื้อเดียวก็ฟันกำไรเน้นๆ 300 หยวนแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าพอเพิ่งจะแยกบัญชีกัน ฝั่งตนเองจะได้ประเดิมเปิดบิลฟันกำไรก่อนใครเพื่อน พลันคิดถึงตรงนี้ หลี่เฉียงก็ยักคิ้วให้หลี่ฟานทีหนึ่ง มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงรูหู

หลี่ฟานมองสีหน้าของพ่อตัวเองแล้วได้แต่แกะกระเทียมไปพลางทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"พ่อ ปลาพวกนี้พ่อจะแล่เองหรือให้ผมแล่?"

หลี่เฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "รอพ่อขอดเกล็ดควักไส้เสร็จแล้วแกค่อยมาแล่ละกัน เดี๋ยวพ่อต้องไปช่วยอาฉางหมิงของแกยกโต๊ะกลมใหญ่ก่อน"

หลี่ฟานพยักหน้ารับ โต๊ะสี่เหลี่ยมในบ้านนั่งไม่พอจริงๆ ต้องเอาหน้าโต๊ะกลมแผ่นใหญ่มาวางครอบทับ นี่เป็นสูตรสำเร็จเวลามีแขกเหรื่อมาเยือนบ้าน ซึ่งเขาก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี