บทที่ 90 ไก่บ้านทุ่งพร้อมเสิร์ฟ

หลี่เฉียงเข็นหน้าโต๊ะกลมขนาดใหญ่ออกมาจากห้องนอน จากนั้นก็ช่วยกับหลี่ฉางหมิงยกขึ้นวางทับบนโต๊ะสี่เหลี่ยม แล้วค่อยไปยกจานหมุนกระจกจากในห้องนอนมาวางลงบนโต๊ะกลมอย่างระมัดระวัง

พอจัดเข้าที่เรียบร้อย หลี่เฉียงก็หยิบผ้าขี้ริ้วใต้โต๊ะมาชุบน้ำแล้วเช็ดทำความสะอาดหน้าโต๊ะ

ที่บ้านไม่ได้ต้อนรับแขกมานาน หน้าโต๊ะจึงมีฝุ่นจับหนาเป็นปื้น หลังจากเช็ดไปหลายรอบ หลี่เฉียงก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"เดี๋ยวผมแล่เอง พ่อไปดูที่ห้องโถงเถอะ เผื่อแขกมีอะไรขาดเหลือ"

หลี่ฟานพูดกับหลี่เฉียงที่เดินเข้ามา พลางลงมือแล่เนื้อปลาไปด้วย

"เออ ตั้งใจทำล่ะ เดี๋ยวเสร็จแล้วพ่อให้ค่าแรง ฮ่าๆ"

ได้ยินพ่อพูดแบบนั้น หลี่ฟานก็เบะปาก ไม่ต่อปากต่อคำแล้วก้มหน้าก้มตาแล่ปลาต่อ

ส่วนหูเยว่กำลังสับไก่ที่เพิ่งล้างทำความสะอาด ยังดีที่บ้านมีมีดทำครัวตั้งหลายเล่ม แถมมีเขียงตั้งสองอัน ไม่อย่างนั้นคงทำไม่ทันแน่ๆ

"ไอ้ฟานบ้านเธอนี่ฉลาดจริงๆ เลยนะ เรื่องค้าขายเนี่ยมีหัวสุดๆ"

เมียของหลี่ฉางหมิงผัดหมูตุ๋นน้ำแดงในกระทะไป พลางเอ่ยปากชมหลี่ฟานไปด้วย

หูเยว่ยิ้มจนแก้มแทบปริ ปากก็คอยบอกปัดว่าไม่ขนาดนั้นหรอก ส่วนหลี่ฟานได้แต่ยิ้มแห้งๆ

ปลาเฉาตัวเล็กแล่เนื้อได้ไวมาก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย เขาคิดแล้วก็ขี้เกียจเรียกหลี่เฉียงมาช่วย จึงจัดการเทแป้งมันลงไปเอง แล้วตอกไข่ขาวใส่ลงไปนวดคลุกเคล้าจนเนื้อปลาเหนียวนุ่มได้ที่

พอจัดการไปได้เกือบหมด ก็หันไปบั้งปลาบรีมที่อยู่ข้างๆ ให้เป็นลายสวยงาม จากนั้นจึงล้างไม้ล้างมือเดินออกจากห้องครัว

ส่วนที่เหลือให้หูเยว่กับพวกป้าๆ ปรุงรสก็พอแล้ว แทบไม่มีอะไรให้เขาต้องทำอีก

พอก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถง ก็ได้ยินเสียงคนข้างในคุยกันจ้อกแจ้ก ให้ตายสิ เบียร์ที่เพิ่งยกมาวางบนโต๊ะก็โดนเปิดดื่มกันแล้ว

หลี่ฟานรีบวิ่งจู๊ดกลับเข้าครัวไปยกถั่วลิสงทอดกับยำแตงกวาขึ้นโต๊ะทันที

"อันนี้ดีเลย อันนี้แจ่มมาก ฮ่าๆ"

"มาครบแล้วโว้ย"

"เฮ้ยๆ ชามกับตะเกียบยังไม่มาเลย มึงก็ใช้มือหยิบแล้วเรอะ"

หลี่เฉียงกอดชามและตะเกียบที่เพิ่งล้างเสร็จใหม่ๆ วิ่งเหยาะๆ เข้ามา แล้วจัดแจงวางตรงหน้าทุกคนอย่างคล่องแคล่ว

พอยกหมูตุ๋นน้ำแดงขึ้นโต๊ะเรียบร้อย หลี่ฟานกับหลี่เฉียงก็รู้หน้าที่ พากันเลี่ยงออกมาที่หน้าประตูใหญ่

หลี่เฉียงควักบุหรี่ออกมายิ้มพลางยื่นให้พ่อรอง หลี่ฉางหมิง และหลี่ฟานคนละมวน ก่อนจะจุดสูบเองหนึ่งมวน ทั้งสี่คนจึงนั่งยองๆ พ่นควันปุ๋ยๆ อยู่ตรงหน้าประตูใหญ่

แขกยังไม่กลับ คนในบ้านก็คงต้องรออีกพักใหญ่ถึงจะได้กินข้าว

ทว่าพ่อรองกับหลี่ฉางหมิงไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย ในใจของพวกเขามองว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในฐานะคนมาช่วยงานบ้านหลี่เฉียง

ในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้ ต้องดูแลคนนอกให้ดีก่อน ส่วนพวกเขากันเอง แค่ตักข้าวคนละชามกับกับข้าวสักอย่างก็กินได้แล้ว ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมาก

"ไอ้ฟาน ฉันเห็นเอ็งเลี้ยงไก่ไว้ในลานบ้านเหรอวะ ทำไมไม่เอาไปปล่อยเลี้ยงในสวนต้นไม้ของพ่อเอ็งล่ะ?"

พ่อรองอัดบุหรี่เข้าปอดไปหนึ่งคำพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

พอได้ยินคำพูดของพ่อรอง หลี่ฟานก็ถึงกับอึ้งไปเลย เขานึกไม่ถึงเรื่องนี้จริงๆ

"จะปล่อยยังไงล่ะ ปล่อยออกไปเดี๋ยวก็โดนคนขโมยพอดี?"

หลี่ฉางหมิงพูดแทรกขึ้นมา ทว่าหลี่ฟานกลับไม่ได้กังวลเลยสักนิด

กล้องวงจรปิดที่ซื้อมานั่น อย่าว่าแต่ส่องถึงสวนต้นไม้เลย ต่อให้เลยออกไปอีกสักร้อยเมตรก็ยังจับภาพได้สบายๆ

"กล้องไงครับ ผมมีกล้องวงจรปิดอยู่! พ่อรอง ไอเดียนี้เจ๋งมากเลย เดี๋ยวผมรีบเอาพวกมันไปปล่อยตรงนั้นเลยดีกว่า พ่อ อยู่เฝ้าบ้านไปก่อนนะ"

หลี่ฟานลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น แล้วก็วิ่งแจ้นเข้าไปในลานบ้านทันที

เหมือนคำพูดเดียวปลุกคนให้ตื่นจากฝัน

เดิมทีไก่พวกนั้นกระโดดเพ่นพ่านอยู่ในลานบ้านก็น่ารำคาญจะแย่ เอะอะก็ขี้ก็เยี่ยวไปทั่ว แต่ถ้าเอาไปปล่อยไว้ในสวนต้นไม้ก็หมดปัญหา ไม่มีใครเดินเข้าไปอยู่แล้ว ต่อให้ขี้กองพะเนินเป็นภูเขา มันก็กลายเป็นปุ๋ยซึมลงดินไปเอง

แถมยังเป็นการโชว์สินค้าชั้นยอดอีกต่างหาก ลองคิดดูสิ บรรดานักตกปลามานั่งตกปลาที่บ่อ แล้วสายตาเหลือบไปเห็นไก่บ้านกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก มีเหรอจะไม่เกิดกิเลส?

นี่มันหน้าต่างโชว์ไก่บ้านชั้นดีชัดๆ

หลี่ฟานไปรื้อค้นรั้วกั้นออกมาจากห้องเก็บของ เอาเข้าจริงก็เรียกไม่ได้เต็มปากว่าเป็นรั้วหรอก มันคือไม้รวกไม่กี่ท่อนที่ผูกตาข่ายติดไว้ระหว่างกัน เป็นของที่เหลือทิ้งไว้ตั้งแต่สมัยบ้านเขาเลี้ยงไก่คราวก่อน ทว่าเลี้ยงได้ไม่นาน หูเยว่ก็ต้องพาหลี่ฟานไปเรียนหนังสือ ไม่มีเวลาเลี้ยงก็เลยปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ

โยนท่อนไม้สองสามอันลงกระบะท้ายรถ หลี่ฟานก็รีบวิ่งโร่ไปจับไก่อย่างกระตือรือร้น มือไม้คล่องแคล่วจับได้ในพริบตา สองมือบิดปีกไก่ขัดกันไว้แล้ววางลงท้ายกระบะ จากนั้นก็โดดขึ้นขี่ซาเล้งบิดคันเร่งเต็มเหนี่ยว มุ่งหน้าตรงไปยังบ่อตกปลา

พอไปถึงที่ หลี่ฟานก็ถือรั้วเดินเข้าไปในสวนต้นไม้ ปักเสาลงดิน แล้วล้อมเป็นคอกรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างราวหนึ่งเมตร ยาวประมาณสองเมตร

มองดูเล้าไก่ที่ทำขึ้นมาแบบลวกๆ ตรงหน้า หลี่ฟานก็พยักหน้าอย่างพอใจ เขายืนอยู่ตรงนั้นพลางมองไปยังกล้องวงจรปิด ไม่มีอะไรบดบังตลอดแนว ดีเยี่ยมเลย

คืนนี้เอาแบบนี้ไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยให้พ่อไปซื้อตาข่ายล้อมผืนใหญ่กว่านี้มาล้อมสวนต้นไม้ไว้ทั้งหมด พอตกค่ำค่อยต้อนไก่ทั้งหมดเข้าเล้า ให้พวกมันอยู่ในระยะที่กล้องวงจรปิดส่องถึง จากนั้นค่อยตั้งค่าพื้นที่ตรงนี้เป็นเขตเตือนภัย เท่านี้ก็ปลอดภัยหายห่วงแล้ว

คิดดูแล้ว ตัวเองสามารถซื้อลูกเจี๊ยบมาเลี้ยงเพิ่มได้สบายๆ เลยนี่หว่า นี่มันไก่บ้านปล่อยตามธรรมชาติของแท้ชัดๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าท่า หลี่ฟานอารมณ์ดีจนเนื้อเต้น เงินทองมันไหลมาเทมาไม่หวาดไม่ไหวจริงๆ

เขาเดินกลับไปที่กระบะรถอย่างเบิกบานใจ จัดการคลายปีกไก่ออก แล้วหิ้วสองมือข้างละตัวโยนเข้าไปในคอก ทำสองรอบก็เรียบร้อย พอเสร็จสรรพ เขาก็ก้มลงริมบ่อปลา จุ่มมือทั้งสองข้างลงไปในน้ำเพื่อล้างมือ

ตอนที่ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ เขาก็พลันนึกถึงการแปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวกระดับม่วงที่สุ่มได้ขึ้นมา พอดีตอนนี้ที่บ่อตกปลาแทบไม่มีคน น่าจะลองทดสอบดูสักหน่อย

เขามองซ้ายมองขวา แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับถังขยะที่ฝังอยู่ในหลุม

ถังขยะเนี่ยนะ?

พอแปลงสภาพเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกระดับม่วงแล้วมันจะกลายเป็นอะไรได้บ้างล่ะ? ถังขยะรีไซเคิลอัตโนมัติ? ถังขยะไฟกะพริบวิบวับวิ่งวนหลากสี? หรือถังขยะเปลี่ยนขยะเป็นสมบัติ?

ชั่วพริบตานั้นในหัวของหลี่ฟานก็ผุดความเป็นไปได้สารพัดอย่างออกมา เขาขยับจิตเพียงนิดเดียว ก็นำการแปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวกที่มีรูปร่างคล้ายแคปซูลออกมาจากช่องเก็บของรางวัล แล้วหมุนเล่นไปมาในมือไม่หยุด

คิดไปคิดมา เขากลับรู้สึกว่าช่างมันเถอะ ถังขยะต่อให้แปลงสภาพยังไง มันก็เป็นแค่ถังขยะอยู่ดี เอาไปแปลงสภาพสวิงตักปลายังจะเข้าท่ากว่าตั้งเยอะ

เขาส่ายหน้าแล้วหันมองไปรอบๆ ต่อ ดูเหมือนในบ่อตกปลาจะไม่มีอะไรให้แปลงสภาพได้อีกแล้ว มองหาอยู่พักหนึ่ง เขาก็ตั้งท่าจะกลับไปลองกับสวิงตักปลา ทว่าสายตาที่เหลือบไปเห็นโดยไม่ตั้งใจ กลับทำให้เขาชะงักนิ่งอยู่กับที่

หลี่ฟานจ้องเขม็งไปยังรอยปูนขาวที่โรยไว้ใต้ฝ่าเท้า บ่อตกปลาเพิ่งเปิดให้คนเข้ามาแค่วันเดียว แต่รอยที่ขีดแบ่งจุดตกปลาใต้เท้าก็เริ่มเลือนรางไปบ้างแล้ว

จุดตกปลา แปลงสภาพได้ไหมนะ?

ช่วงหลายวันมานี้ เขาได้ยินคำว่าจุดตกปลาประจำบ่อยมาก ถ้าสามารถแปลงสภาพจุดตกปลาได้ล่ะก็… หลี่ฟานถึงกับหายใจถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

เหตุผลที่เขายังไม่เปิดระบบสมาชิก ก็เพราะอยากให้ธุรกิจไปได้ไกลกว่านี้ ระบบสมาชิกที่มีอยู่ในตลาดทั่วๆ ไปไม่ได้ดึงดูดใจเขาเท่าไร เขารู้สึกว่ามันมีช่องโหว่อยู่เพียบ

ไม่ฝ่ายเจ้าของบ่อตกปลาเสียผลประโยชน์ ก็เป็นฝ่ายลูกค้าที่เสียสิทธิ์