บทที่ 92 จุดตกปลาประจำของสมาชิก

หลี่ฟานใคร่ครวญดูแล้ว ที่บ้านจำเป็นต้องมีตู้แช่จริงๆ แต่ไม่ใช่แบบกล่องสี่เหลี่ยมทึบปิดมิดชิดพวกนั้น หากแต่เป็นตู้แช่เย็นกระจกใสแบบที่ใช้ตามร้านอาหารขนาดเล็ก

ในเมื่ออาหารและเครื่องดื่มเป็นอีกหนึ่งช่องทางทำเงิน ต่อไปย่อมทำแบบขอไปทีไม่ได้ เรื่องเมนูเอาไว้ก่อน อย่างน้อยที่สุดต้องมีตัวเลือกละลานตาให้ลูกค้าเห็น

ถ้ามีตู้แช่โชว์ของสด ก็จะซื้อวัตถุดิบมาตุนไว้ได้มากขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะเน่าเสียหากเก็บไว้นานเกินไป แถมข้อดีอีกอย่างคือให้ลูกค้าเดินมาเลือกสั่งเองได้ด้วย

"เดี๋ยวคืนนี้ผมกดสั่งเลยครับ ซื้อในเน็ตยังไงก็ถูกกว่า"

พอหลี่ฟานบอกไป หลี่เฉียงก็พยักหน้ารับ ทั้งสองคนเดินอ้อมเข้าประตูหลังบ้านเพื่อเอารถไปจอดให้เรียบร้อย

ในครัว หูเยว่เพิ่งตักไก่รุ่นผัดซีอิ๊วใส่จานเสร็จพอดี ส่วนตรงหน้าเตาอีกเตา เมียของหลี่ฉางหมิงก็กำลังตักเนื้อปลาต้มลงในหม้อซุป

"ผมยกเองครับๆ"

หลี่ฟานรีบล้างมือกุลีกุจอ แล้วยกกะละมังไก่ใบใหญ่เดินไปยังห้องโถง หลี่เฉียงก็ยกหม้อซุปที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อปลาต้มเดินตามหลังมาติดๆ

พอสองจานหลักเสร็จเรียบร้อย ก็เหลือแค่ปลาบรีมเจี๋ยนน้ำแดง ส่วนพวกผัดผักแป๊บเดียวก็เสร็จ

ผัดผักบุ้งกระเทียมสับ มะเขือยาวผัดหมูสับ ผัดกวางตุ้งฮ่องเต้ ถั่วแระต้มกุนเชียงนึ่ง และปลาบรีมเจี๋ยนน้ำแดงทยอยถูกยกขึ้นโต๊ะทีละจาน

กับข้าวครบสิบอย่างพอดิบพอดี แถมยังมีต้มซุปไก่บ้านเคี่ยวอยู่ในหม้ออีกหนึ่งอย่าง คน 12 คนกับเงิน 600 หยวนแล้วได้กินอาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้ พูดกันตามตรง ถ้าออกไปกินข้างนอกไม่มีทางได้แบบนี้แน่ อย่างน้อยๆ ในเมืองหลูโจว ต้มซุปไก่บ้านนี่ก็เริ่มต้นที่หม้อละ 188 หยวนเข้าไปแล้ว ทว่าจะเป็นไก่บ้านแท้หรือไม่นั้นก็ไม่มีใครรู้ ส่วนไก่รุ่นผัดซีอิ๊วขายกันจานละ 88 หยวน แต่รับประกันได้เลยว่าไม่ใช่ไก่บ้านแท้ๆ แน่นอน

"เถ้าแก่ กับข้าวเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย… พี่ชวน พี่สั่งไปเท่าไหร่ครับเนี่ย"

"พี่ไม่ได้สั่งหรอก เถ้าแก่เขาจัดให้หมดเลย คิดหัวละ 50 หยวนเท่านั้นแหละ"

เหรินชวนเอ่ยพลางหัวเราะร่า

พวกชายฉกรรจ์บนโต๊ะที่ได้ยินต่างก็มีสีหน้าชื่นชมยกใหญ่

"เถ้าแก่ค้าขายมีคุณธรรมจริงๆ ราคานี้หาไม่ได้จากข้างนอกแล้วนะ"

หลี่ฟานยิ้มพลางหัวเราะ "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผักพวกนี้ที่บ้านเราปลูกเอง ไม่ได้เสียเงินเท่าไหร่ มีแค่พวกไก่บ้านนี่แหละที่ต้นทุนสูงหน่อย แล้วก็ยังมีต้มซุปไก่บ้านอีกอย่าง ผมกำลังเคี่ยวต่อให้อีกสักพัก ไม่อย่างนั้นรสชาติจะยังไม่ออกครับ"

"โอ้โห พอพูดถึงซุปไก่บ้านขึ้นมา น้ำลายสอเลย"

"ไม่ต้องรีบหรอกเถ้าแก่ ค่อยๆ เคี่ยวไป ไก่บ้านมันต้องเคี่ยวนานๆ ถึงจะเด็ด"

"ถูกเลยๆ พวกเราดื่มเหล้ากันก่อน ดื่มเสร็จค่อยซดน้ำซุปร้อนๆ"

ทุกคนต่างส่งเสียงคุยกันจอแจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหล้าเข้าปากแล้วกำลังได้ที่ หรือกับข้าวอร่อยถูกปากกันแน่ แต่ดูจากทรงแล้ว ท่าทางจะพอใจกันมากทีเดียว

หลี่ฟานยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในครัว ในครัวมีผู้หญิงสามคนกำลังนั่งคุยกันอยู่บนม้านั่ง

หูเยว่เห็นหลี่ฟานเดินเข้ามา จึงถามด้วยความเอ็นดู "หิวแล้วใช่ไหมล่ะลูก แม่แบ่งเนื้อปลาไว้ให้อยู่นิดหน่อย ถ้าหิวก็กินรองท้องไปก่อนสิ"

หลี่ฟานโบกมือ "ไม่รีบครับแม่ ยังไม่รีบ"

เขาเดินวนไปวนมาอย่างว่างจัด เห็นถังน้ำวางอยู่ข้างๆ จึงตักน้ำมาล้างทำความสะอาดขี้ไก่ที่เปรอะในลานบ้านและท้ายกระบะรถแก้เบื่อ

สิบนาทีผ่านไป หลี่ฟานเอามือไพล่หลังเดินดูรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องทำแล้วจึงวิ่งขึ้นชั้นบน

พอล้มตัวลงนอนบนเตียง เขาก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอปเถาเป่า ตู้แช่โชว์ของต้องรีบสั่งซื้อแล้ว ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คุณพ่อผู้รับผิดชอบฝ่ายอาหารคงได้ตามมาเร่งเขาอีกแน่

เขาเลือกดูอยู่พักหนึ่ง ตัวเขาเองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญของพวกนี้ จึงลองเทียบราคาคร่าวๆ แล้วแวะไปดูในอาลีบาบาอีกรอบ ในที่สุดก็กดสั่งซื้อตู้แช่เย็นกระจกใสสี่ชั้น ขนาดยาว 1.4 เมตร สูง 1.8 เมตร

ตู้แช่ใบนี้หมดเงินไปถึง 2,800 หยวน รวมส่งถึงบ้าน ตู้แช่แข็งแบบทึบนั้นราคาถูกกว่ามาก ตัวถูกๆ แค่ไม่กี่ร้อยหยวนก็มี แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ตอบโจทย์การใช้งาน

เมื่อต้องควักเงินก้อนโตออกไปอีกครั้ง เขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์

กฎระเบียบใหม่ที่คุยกันไว้เมื่อตอนบ่ายยังไม่ได้อัปเดตลงในประกาศของกลุ่มเลย เรื่องนี้ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย อีกทั้งระบบสมาชิกก็ถึงเวลาผลักดันต่อได้แล้ว

หลี่ฟานเปิดคอมพิวเตอร์ เขายังไม่รีบร้อนพิมพ์ประกาศ แต่เปิดระบบกล้องวงจรปิดให้กลับมาทำงานก่อน จากนั้นก็เช็กบันทึกภาพก่อนหน้านี้ดู พอเห็นว่าไม่มีอะไรตกหล่นถึงได้โล่งอก แล้วจึงตั้งค่าพื้นที่เล้าไก่ในกล้องวงจรปิดให้เป็นเขตแจ้งเตือนภัย ก่อนจะรีสตาร์ตระบบกล้องวงจรปิดอีกครั้ง

ไก่บ้านพวกนี้ต้องเฝ้าให้ดี ขโมยง่ายกว่าปลาในบ่อเยอะ แถมขายได้ราคาดีกว่า หากโดนใครแอบหิ้วไปคงขาดทุนแย่

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ เขาก็เริ่มร่างประกาศใหม่ของกลุ่ม พอพิมพ์เสร็จก็ยังไม่ได้กดส่ง แต่ตั้งใจว่าจะรออัปเดตพร้อมกับกิจกรรมผู้โชคดีซองอั่งเปาในคืนนี้

คืนนี้เป็นวันสุดท้ายของกิจกรรมสุ่มแจกบัตรตกปลาฟรีแก่ผู้โชคดีที่ได้อั่งเปาสูงสุดแล้ว หากดูจากแนวโน้มจำนวนคนที่แห่กันมาตกปลาในตอนนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องจัดกิจกรรมนี้ต่ออีกจริงๆ เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ใครจะมาตกปลาต้องจองคิวล่วงหน้าเท่านั้น การแจกโควตาฟรีจึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

แต่ในเมื่อพูดไปแล้วว่าจะจัดสามวัน ก็ต้องปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ

เขาย่อหน้าต่างประกาศของกลุ่มที่พิมพ์เสร็จไว้ด้านข้าง แล้วเปิดไฟล์เวิร์ดที่ทำค้างไว้เมื่อตอนเช้าขึ้นมา เพื่อปรับปรุงระบบสมาชิกให้สมบูรณ์

สำหรับผู้ประกอบการบ่อตกปลา ประโยชน์สูงสุดของระบบสมาชิกก็คือการดึงเงินทุนกลับมาหมุนเวียนได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งหลี่ฟานเองก็ไม่ต่างกัน

อันดับแรกคือยอดเงินขั้นต่ำ เขาตั้งใจจะกำหนดเริ่มต้นไว้ที่ 5,000 หยวน หรืออาจจะขยับเกณฑ์ให้สูงขึ้นไปอีก เพราะการแปลงสภาพสิ่งอำนวยความสะดวกระดับสีม่วงมีแค่ 4 สิทธิ์ ในอนาคตจะสุ่มได้อีกหรือไม่ก็ยังไม่รู้ นั่นเท่ากับว่าจะมีจุดตกปลาสีม่วงได้เพียงแค่ 4 จุดเท่านั้น

อีกไม่นานบ่อใหญ่ก็จะเปิดให้บริการ เขาไม่มีทางเอาโควตาจุดตกปลาทั้งหมดมาลงไว้ที่บ่อเล็กแน่ๆ หากหลังจากนี้เป็นเวลานานแล้วยังสุ่มไม่ได้เพิ่ม แล้วจะเอาที่ไหนไปรองรับสมาชิกพวกนั้น

ทันทีที่บ่อใหญ่เปิดให้บริการ ลูกค้าย่อมต้องมุ่งหน้าไปที่บ่อใหญ่กันหมด ผืนน้ำกว้างย่อมดึงดูดใจได้มากกว่า

จะทิ้งโซฟาเหงาๆ ไว้ 4 ตัวที่บ่อเล็กทำไม เอาไว้ตั้งโชว์หรือไง

ดังนั้นที่บ่อเล็กเขาจึงกะว่าจะแปลงสภาพจุดตกปลาแค่จุดเดียว และโควตาสมาชิกในช่วงแรกก็จะมีแค่คนเดียวเท่านั้น

แม้ว่าสมาชิกคงไม่ได้มาตกปลาทุกวัน และเขาสามารถรับสมาชิกเพิ่มได้หลายคน แต่หากวันไหนสมาชิกหลายคนบังเอิญมาตกปลาพร้อมกัน ใครจะได้นั่งโซฟาล่ะ

ทุกคนต่างก็จ่ายเงินเป็นสมาชิก แล้วทำไมคนอื่นถึงได้นั่งโซฟาแต่ตัวเองไม่ได้นั่ง

ขึ้นชื่อว่าสมาชิก ในเมื่อจะทำทั้งที ก็ต้องทำให้ดูพรีเมียมและทรงคุณค่าหน่อย

คิดได้ดังนั้น หลี่ฟานก็รัวแป้นพิมพ์เสียงดังเปาะแปะ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย เมื่อตรวจทานดูอีกรอบแล้วไม่พบข้อผิดพลาด เขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เดี๋ยวค่อยอัปเดตกฎของระบบสมาชิกลงในประกาศของกลุ่มพร้อมกัน ส่วนจุดตกปลาสีม่วงจะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในเช้าวันมะรืน ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกดหดเก็บลงไปแล้ว

พอได้ยินเสียงเอะอะดังแว่วมาจากชั้นล่าง หลี่ฟานก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเจอกลุ่มคนที่คอทองแดงขนาดนี้ ดูทรงแล้วคงลากยาวกันอีกนาน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความในกลุ่มแชต นักตกปลาบางคนที่มาตกปลาในวันนี้ได้ส่งรูปอาหารที่ทำจากปลาลงในกลุ่ม พอเห็นสีสันน่ารับประทานเหล่านั้น หลี่ฟานก็รู้สึกว่าน้ำลายตัวเองเริ่มจะสอจนทนไม่ไหว

ไม่ไหวแล้ว ขืนรอต่อไปคงได้หิวตายพอดี

หลี่ฟานยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินลงมาชั้นล่าง พอลงมาถึงกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงเหรินชวนดังขึ้นเสียก่อน

"เอาละ คืนนี้พวกเราก็พอกันแค่นี้แหละ ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหาร ดึกดื่นเกินไปมันจะดูไม่เหมาะ พวกเราชนเบียร์กันอีกรอบแล้วกินข้าวกันดีกว่านะ"