บทที่ 93 ค่าที่พัก 440 หยวน

คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ขัด ต่างพากันเออออเห็นด้วย บางคนเริ่มหยิบเบียร์เย็นเจี๊ยบบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดื่มต่อ

หลี่ฟานได้ยินแล้วก็อดเดาะลิ้นไม่ได้ นี่อย่าบอกนะว่าเหล้าหนิวหลานซาน 12 ขวดนั่นเกลี้ยงไปหมดแล้วจริงๆ

สองเท้าไม่หยุดก้าว เขาเดินเลี้ยวไปทางหลังบ้าน หลี่เฉียงกับพวกผู้ใหญ่ยังคงนั่งคุยกันอยู่ ไม่ได้มีท่าทีรีบร้อนอะไร

พอหลี่ฟานเล่าสิ่งที่เพิ่งได้ยินมาให้ฟัง หลี่เฉียงก็พยักหน้ารับ

"งั้นพ่อไปซื้อพวกกับข้าวปรุงสำเร็จที่ร้านมาสักหน่อยแล้วกัน พวกนายจะได้ไม่ต้องลงมือทำกันอีก"

"จะไปซื้อหาทำไมให้เปลือง กินอะไรง่ายๆ ก็พอ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลสักหน่อย"

พ่อรองโบกมือปฏิเสธ

"จริงด้วยพี่ ไม่ต้องซื้อหรอก เสียดายเงินเปล่าๆ"

หลี่ฉางหมิงช่วยเสริมอีกคน

หลี่เฉียงยิ้มพลางว่า "ไม่ได้หรอก ให้พวกนายรอนานขนาดนี้ ต้องซื้อมาสิ เดี๋ยวฉันรีบไปรีบกลับ"

"งั้นพ่อขับช้าๆ นะครับ"

หลี่ฟานยื่นกุญแจในกระเป๋าเสื้อให้พร้อมกำชับ

ปกติเขาไม่ได้อยู่ติดหมู่บ้าน ถือเป็นหน้าใหม่แถวนี้ ซื้ออาหารเช้ายังพอทำเนา แต่ถ้าไปซื้อกับข้าวปรุงสำเร็จ โดนโกงเงินไปสองสามหยวนก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

ทีแรกนึกว่าพวกเหรินชวนใกล้จะเสร็จแล้ว แต่จนหลี่เฉียงซื้อกับข้าวกลับมาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเลิก

กระทั่งเวลาราวสองทุ่ม ในที่สุดก็มีเสียงแว่วมาจากห้องโถงใหญ่

"เถ้าแก่ เอาซุปไก่แก่ขึ้นโต๊ะได้เลยครับ!"

"ได้เลยครับ!"

หลี่ฟานที่รออยู่นานแล้วรีบประคองหม้อดินเผาใบใหญ่ เดินยิ้มแป้นออกมาจากลานหลังบ้าน

"เดี๋ยวผมตักข้าวมาให้นะครับ ซดน้ำซุปแล้วกินข้าวตามสักหน่อย"

หลี่ฟานเหลือบมองกับข้าวที่พร่องไปเกือบหมด แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

"จะให้ผัดกับข้าวเพิ่มไว้กินกับข้าวสวยอีกสักสองสามอย่างไหมครับ"

ยังไม่ทันขาดคำ เหรินชวนที่นั่งตรงหัวโต๊ะก็โบกมือห้าม

"ไม่ต้องลำบากหรอกเถ้าแก่ ตักข้าวมานิดเดียวให้พวกเราแบ่งกันชิมคนละคำสองคำก็พอ พวกเราไม่เหมือนพวกวัยรุ่นอย่างน้องหรอก ตอนนี้กินกันไม่ค่อยไหวแล้ว"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

"จริงด้วย ซดน้ำซุปร้อนๆ ตอนนี้ฟินสุดแล้ว"

"ข้าวนี่กินไม่ลงจริงๆ บริการของเถ้าแก่นี่สุดยอดไปเลย"

"ขอบคุณมากนะเถ้าแก่~"

หลี่ฟานยิ้มรับแล้วพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่ครัว มองหม้อข้าวใบยักษ์สองใบด้วยความกลัดกลุ้ม

เขาถอนหายใจยาว หยิบทัพพีขึ้นมาตักข้าวใส่จานสองใบ แล้วเดินย้อนกลับไปที่ห้องโถงใหญ่

"โอ้โห เยอะไปแล้วๆ กินไม่หมดหรอก"

"ไม่ต้องเอามาเพิ่มแล้วนะ แค่นี้ก็พอกินแล้ว"

พอเหยียบเข้าห้อง คนที่กำลังตักซุปอยู่ต่างก็พากันร้องห้ามทันที

หลี่ฟานพยักหน้ารับแล้ววางจานข้าวลงบนโต๊ะ หมุนตัวเดินกลับครัว พอมาถึงก็เห็นหูเยว่ผู้เป็นแม่ยังคงตักข้าวใส่กล่องไม่หยุด

"แม่ พอแล้ว พวกเขาไม่กินเยอะหรอก แค่สองจานเมื่อกี้ก็พอแล้ว"

หูเยว่ได้ยินที่หลี่ฟานพูดก็ทำหน้าเหวอ

"อ้าวเหรอ แล้วข้าวสองหม้อนี้จะทำยังไงล่ะเนี่ย"

"เดี๋ยวพวกเรากินกันตอนดึกนิดหน่อย แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเอามาทำข้าวผัดไข่แล้วกันครับ"

หลี่ฟานพูดอย่างปลงๆ พลันเหลือบไปเห็นพ่อตัวเองยืนทำหน้าเจื่อนอยู่ตรงประตูครัว ก็ตาสว่างทันที

ไอ้ข้าวสองหม้อนี้ ต้องเป็นความคิดของพ่อที่กะตามขนาดกระเพาะตัวเองแน่ๆ

"เอาแบบนั้นก็ได้ ประหยัดค่าซื้อข้าวเช้าไปมื้อนึง แต่กล่องข้าวใช้แล้วทิ้งนี่ก็แพงเอาเรื่องอยู่นะ…"

หูเยว่พูดไปพลางรู้สึกเสียดายเงินไปพลาง

หลี่ฟานหัวเราะหึๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่รับทัพพีจากมือหูเยว่มาช่วยเกลี่ยข้าวไม่หยุด ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาอบอวลไปทั่วครัวทันที

ในเมื่อพรุ่งนี้เช้าจะทำข้าวผัดไข่ ก็ต้องรีบไล่ความร้อนและความชื้นออกจากข้าวให้เร็ว ข้าวผัดพรุ่งนี้เช้าจะได้ไม่ติดกระทะ เม็ดร่วนสวย

สองทุ่มครึ่ง ในที่สุดกลุ่มของเหรินชวนในห้องโถงใหญ่ก็กินอิ่มดื่มหนำ เดินทอดน่องจากห้องโถงตรงมายังลานหลังบ้าน

"เถ้าแก่ ที่นอนอยู่ตรงไหนเหรอครับ รบกวนช่วยนำทางพวกเราไปหน่อยสิ"

หลี่ฟานขานรับ รีบลุกขึ้นจากม้านั่งตัวเตี้ย เตรียมจะพาพวกเขาไปที่บ้านของหลี่ฉิน แต่พอก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถึงกับยืนเอ๋อ

ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะขี่รถนำหน้า แล้วให้พวกนี้ขับรถตามหลัง แต่ทุกคนดันซดเหล้ากันไปขนาดนี้ จะไปขับรถไหวได้ยังไงวะเนี่ย

"เอ่อ พี่ชวนครับ ที่พักอยู่ไกลออกไปหน่อย สงสัยต้องนั่งรถซาเล้งไปส่งแล้วล่ะครับ"

หลี่ฟานเกาหัว พูดด้วยความเกรงใจ

"ไม่เป็นไรๆ ประเด็นคือรถซาเล้งจะนั่งกันหมดเหรอ พวกเราตั้งหลายคน"

เหรินชวนหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ พวกเรามีรถสามคัน คันละสี่คน นั่งได้สบายมาก"

หลี่ฟานหัวเราะแหะๆ ด้านหลี่เฉียงกับหลี่ฉางหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้ารับแล้วก้าวตามออกมา

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย แต่ละคนก็ทยอยขึ้นไปนั่งบนม้านั่งตรงกระบะรถซาเล้ง มองดูกลุ่มคนที่กลิ่นเหล้าคลุ้งตลบอบอวลแล้ว หลี่ฟานก็อดเป็นห่วงไม่ได้

แม่งเอ๊ย ถ้าเกิดใครเมาสะลึมสะลือแล้วร่วงลงมาจากรถจะทำยังไงวะเนี่ย

หลี่ฟานขี่รถซาเล้งออกไปช้าๆ ใช้ความเร็วไม่มาก เพราะมีชายฉกรรจ์นั่งอยู่บนรถตั้งสี่คน ต่อให้อยากซิ่งแค่ไหนก็เร็วไม่ขึ้นอยู่ดี

พอได้ยินเสียงคนทั้งสี่ข้างหลังยังคุยโม้โอ้อวดสัพเพเหระกันได้อยู่ เขาก็แอบโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

หลี่เฉียงกับหลี่ฉางหมิงเองก็ขี่รถตามหลังมาอย่างระมัดระวัง บนกระบะรถยังมีกระติกน้ำร้อนที่ต้มไว้เสร็จสรรพวางอยู่อีกเจ็ดแปดใบ

รถที่หลี่เฉียงขี่เป็นรถซาเล้งที่พ่อรองใช้ขนเบียร์มาเมื่อตอนหัวค่ำ ตอนนี้เลยได้จังหวะเอามาใช้งานพอดิบพอดี

พอไปถึงที่หมาย หลี่ฟานก็พาทุกคนเดินดูรอบตัวบ้าน ส่วนหลี่เฉียงช่วยหิ้วน้ำร้อนตามเข้ามาข้างใน

"ในกระติกเป็นน้ำร้อนทั้งหมดเลยครับ ที่บ้านมีกระติกอยู่แค่นี้เอง"

ได้ยินหลี่ฟานบอกอย่างนั้น ทุกคนก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะรู้อยู่ก่อนแล้วว่ามีเตียงแค่ไม่กี่เตียง แถมโซฟาข้างล่างก็นอนได้อีกสองคน

"เอาเป็นว่าถ้าอยากได้อะไรเพิ่ม พี่ทักวีแชตมาบอกผมได้ตลอดเลยนะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับไปกินข้าวสักคำก่อนละครับ…"

หลี่ฟานพูดอย่างจริงใจ

พอได้ยินคำพูดของหลี่ฟาน เหรินชวนกับพวกก็เริ่มรู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที

"ลำบากเถ้าแก่แย่เลย จริงสิ ผมจ่ายค่าข้าวกับค่าห้องให้เลยแล้วกันนะ"

เหรินชวนพูดพลางล้วงเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า นับดูคร่าวๆ แล้วยื่นให้หลี่ฟาน

"ค่าข้าวคืนนี้ ค่าที่พัก แล้วก็ค่าคันเบ็ดของพรุ่งนี้ รวมกับค่าข้าวเที่ยงพรุ่งนี้ด้วย จ่ายรวมทีเดียวเลย 2,000 หยวน น่าจะพอนะ"

พอได้ยินแบบนั้น สมองอันปราดเปรื่องของหลี่ฟานก็คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ค่าอาหาร 600 ค่าคันเบ็ด 720 พรุ่งนี้น่าจะเป็นข้าวกล่อง 240 ส่วนที่เกินมา 440 หยวนก็คงเป็นค่าที่พัก

"พี่ชวน ไว้พรุ่งนี้ค่อยให้ก็ได้ครับ คืนนี้ผมเห็นพี่ดื่มไปไม่ใช่น้อยๆ เลย"

"ไม่เป็นไรน่า แค่นี้จิ๊บจ๊อย นายแค่บอกมาว่าเงินพอมั้ยก็พอ"

เหรินชวนหัวเราะหึๆ พลางโบกมือปัด

"พอครับ งั้นมื้อเที่ยงพรุ่งนี้คือรับเป็นข้าวกล่องของที่นี่ใช่ไหมครับ…"

หลี่ฟานถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ ใครๆ ก็บอกว่าข้าวกล่องร้านนายคุ้มค่าคุ้มราคา พรุ่งนี้ขอลองชิมหน่อยแล้วกัน…"

เมื่อได้คำตอบชัดเจน หลี่ฟานถึงยอมรับเงินจากมือเหรินชวนอย่างสบายใจ

"งั้นพวกพี่ชวนรีบพักผ่อนเถอะครับ มีอะไรก็เรียกผมได้เลยนะ"

หลังจากเอ่ยลาพวกเหรินชวน หลี่ฟานก็ยัดแบงก์ร้อยสีแดงปึกนั้นใส่กระเป๋าแล้วเดินลงบันไดมา พอถึงชั้นล่าง เขายังไม่รีบร้อนกลับ แต่ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา เหลืออีกแค่สองนาทีก็จะสามทุ่มแล้ว ในกลุ่มแชตเริ่มมีคนรัวสติกเกอร์จุดพลุกันยกใหญ่ เขาจึงรีบโพสต์ข้อความประกาศที่พิมพ์เตรียมไว้ลงไปทันที