บทที่ 230 ลองทะลวงขั้น

ทว่าขอบเขตร่างทองคำนับเป็นธรณีประตูที่ยากจะก้าวข้ามอย่างแท้จริงสำหรับผู้บำเพ็ญเพียร ผู้คนมากมายต้องติดแหง็กอยู่ที่ขั้นฝึกปราณไปชั่วชีวิต ไม่อาจเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำและไม่อาจนับเป็นยอดฝีมือได้ตลอดกาล การจะก้าวสู่ร่างทองคำมิได้อาศัยเพียงแค่โชค พรสวรรค์ หากแต่ยังต้องพึ่งพาวาสนาอีกด้วย

เหตุผลที่ทางกองทัพโปรดปรานยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ ก็เพราะยามที่ยอดฝีมือระดับนี้อยู่ในสมรภูมิ ร่างกายอันแข็งแกร่งประดุจสวมเกราะเหล็กกล้า มิหนำซ้ำยังแข็งแกร่งกว่าชุดเกราะหลายเท่านัก อาวุธของทหารทั่วไปไม่อาจระคายผิวได้แม้แต่น้อย ในยุคสงครามสมัยก่อน การศึกไม่เคยเว้นว่าง ต่างฝ่ายต่างซ่องสุมไพร่พลตั้งตนเป็นใหญ่ วันนี้เจ้าฆ่าข้า พรุ่งนี้ข้าล้างบางเจ้า ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเช่นนั้น ย่อมแทบไม่มีใครมีเวลามาฝึกตน ที่สำคัญคือไม่มีปัจจัยเอื้ออำนวยด้วยนั่นเอง

ดังนั้นในยุคนั้น ขอบเขตร่างทองคำในกองทัพจึงหายากยิ่งนัก และได้รับการกราบไหว้ยกย่องประดุจสมบัติล้ำค่า