บทที่ 277 ขนมนึ่ง

มิน่าเล่าเฉินโจวถึงได้กินแห้วกลับมา เฉินโจวอดถอนหายใจไม่ได้ว่าตาเฒ่าแซ่หวงผู้นี้ช่างเหมือนกับข่าวลือไม่มีผิดเพี้ยน นิสัยประหลาดพิลึกพิลั่น ตนยังไม่ทันได้พูดอะไรสักกี่คำ แม้แต่เรื่องราคาก็ยังไม่ได้เอ่ยถึง ก็ถูกอีกฝ่ายไล่ตะเพิดกลับมาเสียแล้ว เฉินโจวเกิดในตระกูลพ่อค้า จึงเคยชินกับการเอาเงินทองและผลประโยชน์มาอ้างเป็นที่ตั้ง เพราะในสายตาของเขา ขอเพียงมีผลประโยชน์มากพอ ในใต้หล้านี้ก็ไม่มีการค้าใดที่เจรจาไม่สำเร็จมิใช่หรือ?

ทว่าเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าตนเองจะพลาดท่าตรงที่ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์มากเกินไป เดิมทีเฉินโจวเตรียมตัวที่จะต่อรองราคากับอีกฝ่ายอย่างดุเดือด ใครจะไปคิดว่าตาเฒ่าหวงนั่นจะไม่แยแสเขาเลยสักนิด ไม่ว่าตระกูลเฉินหรือตระกูลหลี่อะไรนั่น ตาเฒ่าล้วนไม่เคยได้ยินทั้งสิ้น เจรจากันได้ไม่ถึงสามคำ ก็ถูกไล่ตะเพิดออกมาตรงๆ สภาพดูแทบไม่จืด

"ตาเฒ่านั่นนิสัยพิลึกคนจะตายไป หรือพวกเราจะเปลี่ยนที่ใหม่ดี เมืองชิงอวิ๋นใหญ่โตถึงเพียงนี้ พวกเรามีเงินเสียอย่าง ยังต้องกลัวว่าจะหาที่ไม่ได้อีกหรือ"