บทที่ 291 ขนมหวานหวานของเลียนแบบ

เฉินโจวขบคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าที่เย่ซิวพูดมามีเหตุผล ไฉนต้องลดคุณค่าตัวเองลงไปด้วยเล่า คนที่อยากซื้อขนมหวานหวานจริงๆ ย่อมไม่ไปซื้อของเลียนแบบย้อมแมวพวกนั้นแน่ หากเกิดถูกจับได้ขึ้นมา การเสียหน้าไม่ใช่สิ่งที่ศิลาวิญญาณเพียงไม่กี่ก้อนจะซื้อกลับคืนมาได้ ในเมื่อพวกตนครองตลาดระดับบนไว้แต่เพียงผู้เดียว จะไม่ยอมให้คนอื่นไปแบ่งเค้กในตลาดระดับล่างบ้างก็ดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

ทว่าในใจของเฉินโจวก็ยังคงขุ่นเคืองอยู่ดี เขาเฝ้าครุ่นคิดหาวิธีดีๆ ที่จะจัดการกับขนมหวานหวานเลียนแบบพวกนี้มาตลอด ไม่ใช่ว่าทุกคนเป็นพ่อค้าแล้วจะไม่ให้แข่งขันกัน ทว่าขนมที่โรงงานหน้าเลือดพวกนั้นทำออกมาดันเสือกใช้ชื่อว่าขนมหวานหวานเหมือนกัน ซึ่งจะทำให้คนต่างถิ่นจำนวนมากรวมถึงคนที่ไม่เคยเห็นขนมหวานหวานหลงเชื่อว่าเป็นของจริง หากเป็นเช่นนั้น ป้ายชื่อเสียงของแท้ของพวกเขาก็จะพลอยพังไปด้วย นี่ต่างหากคือสาเหตุที่ทำให้เฉินโจวทั้งโกรธทั้งรังเกียจ กระทั่งกองศิลาวิญญาณตรงหน้าก็ยังไม่อาจปัดเป่าความหม่นหมองในใจของเขาออกไปได้

ในหมู่ตระกูลชั้นสูงของเมืองชิงอวิ๋น เริ่มมีกฎที่รู้กันเองอย่างลับๆ แพร่หลายขึ้นมา หากมีงานเลี้ยงใหญ่อย่างงานวันเกิดหรืองานฉลองอายุวัฒนะ จะต้องนำขนมหวานหวานมารับรองแขก มิฉะนั้นจะถือว่าเสียมารยาท แขกเหรื่อก็จะดูถูก มองว่าตระหนี่ถี่เหนียว และมองว่าตระกูลไม่มีกำลังทรัพย์พอ