บทที่ 295 เมืองซานเหอ

ทั้งเย่ซิวและเฉินโจวต่างไม่เคยย่างกรายไปยังเมืองซานเหอซึ่งเป็นเมืองยักษ์ใหญ่เช่นนั้น ทว่าเพียงลองนึกดูก็พอจะจินตนาการออกว่า เมืองใหญ่ระดับนั้นจะเจริญรุ่งเรืองโอ่อ่าถึงเพียงไหน อยู่ใต้เบื้องพระยุคลบาทขององค์เหนือหัว จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปได้อย่างไรกัน

แม้แต่สุนัขรับใช้ปลายแถวของที่นั่น ยังพกพาความหยิ่งยโสประเภทที่ว่า ‘บิดามาจากเมืองซานเหอนะเว้ย’ ติดตัวมาด้วยอย่างไร้เหตุผล

เย่ซิวเก็บศิลาวิญญาณเอาไว้อย่างสงบนิ่ง ตอนนี้เขายังห่างไกลจากระดับที่จะไปงัดข้อกับแคว้นทั้งแคว้นได้ อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล เงินทองไม่ได้ขาดไปแม้แต่แดงเดียว เพียงแต่วางท่าเอาแต่ใจไปบ้าง อดทนเสียหน่อยก็ผ่านพ้นไปแล้ว เมื่อเทียบกับปณิธานอันยิ่งใหญ่ของตน เรื่องศักดิ์ศรีหรือความอัปยศพวกนี้ล้วนไม่นับเป็นอะไรเลยสักนิด