บทที่ 383 ผู้มีพรสวรรค์

พวกชายฉกรรจ์เหล่านี้ล้วนชอบดูเรื่องสนุก หากคนหนุ่มสองคนนี้ตีกันขึ้นมาได้จริงๆ การเดินทางของพวกเขาก็คงไม่น่าเบื่ออีกต่อไป

เย่ซิวไม่รู้หรอกว่าคนพวกนั้นกำลังคิดอะไรไร้สาระอยู่ เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ ไม่เอ่ยปาก และไม่มีความคิดที่จะไปต่อกรกับจางเจิ้งแม้แต่น้อย อีกอย่างเจ้าหมอนี่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี ทว่าพลังบำเพ็ญกลับอยู่แค่ขั้นฝึกปราณชั้นที่หกเท่านั้น ในวัยขนาดนี้แต่มีพลังเพียงเท่านี้ พรสวรรค์ย่อมเรียกได้ว่าห่วยแตกพอตัว ส่วนเย่ซิวเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ แม้จะไม่ได้เปิดเผยออกมา แต่ผู้ใหญ่ที่ไหนจะไปถือสากับเด็กน้อยเล่า เมื่อคนเรายืนอยู่ในจุดที่สูงพอ ย่อมมองข้ามเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ไปได้ ราชสีห์ย่อมไม่หันมองเพียงเพราะเสียงสุนัขเห่า สำหรับความ "หวังดี" ของจางเจิ้ง เย่ซิวจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย ทำเพียงยิ้มรับแล้วปล่อยผ่านไป ไม่คิดจะต่อปากต่อคำ

ทว่าพูดตามตรง เย่ซิวเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจางเจิ้งถึงได้ตั้งแง่เป็นศัตรูกับตนตั้งแต่แรก หากไม่ใช่ผู้ฝึกตนย่อมไม่รู้ว่ายังมีสิ่งมองไม่เห็นอีกมากมายที่สามารถรับรู้ได้ด้วยสัมผัส กลิ่นอายความเป็นศัตรูพรรค์นี้ ตัวเขาที่อยู่ในขั้นร่างทองคำระดับสูงย่อมสัมผัสได้อย่างชัดเจน แต่เขาก็จำได้ว่าไม่เคยไปล่วงเกินคนผู้นี้มาก่อนนี่นา? แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย?