บทที่ 95 ขั้วอำนาจเก่า

พี่สามอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง นั่นก็เพราะเขายังไม่เข้าใจ หากเข้าใจกระจ่างแล้วย่อมรู้สึกไร้ความหมาย เรื่องที่ยังไม่รู้แจ้งเห็นจริงต่างหากถึงควรค่าแก่การยินดี

ผู้คนและขุมกำลังรุ่นเก่าในยุคสมัยเดียวกัน เวลานี้ก็เหลือเพียงเขากับใต้เท้าจี้แค่ไม่กี่คน ทั้งยังมีบางส่วนที่เบื่อหน่ายการแก่งแย่งในยุทธภพจนทยอยถอนตัวกันไป หลายคนคิดว่ายุทธภพแห่งนี้ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ที่นี่คือเมืองชิงอวิ๋นที่มีชิงซู ยอดฝีมืออันดับหนึ่งคอยคุมเชิงอยู่ จะยังเป็นยุทธภพเหมือนวันวานได้อย่างไร

เพียงแต่พวกเขาไม่เข้าใจ ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมียุทธภพ เพียงแค่เปลี่ยนรูปแบบการมีอยู่ไปเท่านั้นเอง

ตั้งแต่สมัยที่พี่สามยังเป็นแค่นักเลงข้างถนน เขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของใต้เท้าจี้มาแล้ว แม้ว่าหลายปีมานี้จะไม่ค่อยเห็นคนกลุ่มนี้ออกมาเคลื่อนไหว แต่ความหวาดผวาที่ตกค้างมาจากวันวานคล้ายจะยังคงอยู่ ต่อให้ชื่อเสียงของพี่สามในเมืองชิงอวิ๋นจะรุ่งโรจน์ดั่งตะวันตรงหัว ทว่าบัดนี้กลับพบว่า ใต้เท้าจี้ยังคงสร้างความยำเกรงในใจเขาได้ไม่น้อย

"ดิ้นรนก่อนตายงั้นรึ หรือว่าสู้ยิบตาจนตรอก น่าสนใจดีนี่"

พี่สามลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้หวาย สาวใช้ด้านหลังรีบนำผ้าห่มมาคลุมกายให้ คนเราพอเริ่มมีอายุเข้าหน่อยก็มักจะขี้หนาวง่าย ทั้งยังโดนลมเป่าไม่ได้ ทว่าสายลมในเมืองชิงอวิ๋นคราวนี้ดูเหมือนจะพัดแรงไปสักนิด

"จาง ถ่ายทอดคำสั่งไปยังพรรคชิงอวี๋ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ข้าอยากจะรอดูว่ากองกำลังอักษรซานคิดจะทำอะไร และท่านจะรับมืออย่างไร ฮ่าๆ"

ยามที่พี่สามเอ่ยประโยคเหล่านี้คล้ายกำลังพึมพำกับตนเอง ทั้งน้ำเสียงยังแผ่วเบายิ่ง จนทำให้รู้สึกราวกับว่ากำลังพูดอยู่กับความว่างเปล่า

ทว่าชายหนุ่มประหลาดผู้มีเพียงแซ่ไร้นามคนนั้นกลับเข้าใจความหมาย เขาดูราวกับไม่เคยมา และไม่เคยจากไปไหน

บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพค่อนข้างผ่อนคลาย ทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋นต่างพากันคาดเดาว่ากองกำลังอักษรซานหรือใต้เท้าจี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ข่าวกรองจากทุกสายต่างส่งตรงเข้าไปยังตระกูลต่างๆ ในฐานะบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดของเมืองชิงอวิ๋น หูตาของชิงซูย่อมกระจายอยู่ทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองชิงอวิ๋นอยู่แล้ว ยามมีข่าวแพร่สะพัดออกมา เขาย่อมเป็นคนแรกที่ล่วงรู้ ทว่ากลับมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"การเคลื่อนไหวของกองกำลังอักษรซานคราวนี้ดูมีพิรุธอยู่บ้าง ให้ข้าพาผู้บัญชาการสักสองสามคนไปลองเชิงกองกำลังอักษรซานนี้ดูหรือไม่ขอรับ"

โจวเฟิงเลียริมฝีปากพลางเผยท่าทีตื่นเต้น เขามองไปยังชิงซูด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความกระหาย

เวลานี้เป็นยุคแห่งความสงบสุข โจวเฟิงในสายตาของผู้บัญชาการหลายคนเป็นเพียงรองแม่ทัพเจ้าเมืองที่ค่อนข้างเป็นมิตร ไร้เล่ห์เหลี่ยม ปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาดียิ่ง ทว่าหากลองตรองดูให้ละเอียด จะมีคนธรรมดาสามัญที่ไหนไต่เต้าขึ้นมานั่งตำแหน่งรองแม่ทัพได้กัน

คนอื่นอาจไม่รู้จักรองแม่ทัพผู้นี้ดีพอ แต่ชิงซูย่อมเข้าใจ โจวเฟิงคือคนบ้า เป็นพวกบ้าการต่อสู้อย่างแท้จริง

คนบางคนเกิดมาก็เพื่อการต่อสู้ ยังดีที่โจวเฟิงได้เกิดมาในยุคสงคราม จึงทำให้เลือดอันร้อนรุ่มมีที่ให้ปลดปล่อย และไต่เต้ามาจนถึงตำแหน่งที่ดีในปัจจุบัน หากอยู่ในยุคสงบสุข คนอย่างโจวเฟิงคงไม่พ้นกลายเป็นนักเลงหัวไม้ข้างถนนที่คอยหาเรื่องก่อความวุ่นวายไปวันๆ

เพียงแต่หลายปีมานี้ ด้วยความที่ไม่จำเป็นต้องนำทัพออกศึก โจวเฟิงจึงสะกดกลั้นสัญชาตญาณความกระหายการต่อสู้ลึกๆ ในใจเอาไว้ บัดนี้เมื่อได้ยินว่ากองกำลังอักษรซานเคลื่อนไหว เขาย่อมไม่อาจทนอยู่เฉย อยากจะรุดไปด้วยตนเอง เพราะนี่คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง เลือดที่ร้อนรุ่มในใจจึงพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครา

พวกเขาเป็นทหาร แม้จะต้องต่อสู้ก็ต้องเลือกคู่ประมือที่ทัดเทียมกัน ตามหลักแล้ว ทหารที่ปลดประจำการจากกองทัพหลวงเช่นพวกเขาไม่มีทางเห็นกองทัพจับฉ่ายอย่างกองกำลังอักษรซานอยู่ในสายตา ทว่าโจวเฟิงรู้ดีว่ากองกำลังอักษรซานไม่ใช่กองทัพจับฉ่ายตามที่ผู้อื่นว่าร้าย แต่เป็นกลุ่มโจรป่าสุดดุร้ายต่างหาก สำหรับโจวเฟิงแล้ว คนพวกนี้นี่แหละที่เขาโปรดปรานที่สุด

เมื่อเห็นสีหน้าเปี่ยมความกระหายของโจวเฟิง ชิงซูก็รู้สึกว่าน่าสนใจขึ้นมา