บทที่ 96 ยอดฝีมือ

ยามที่สงครามในครั้งนั้นสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะ ชิงซูและพวกพ้องได้รับมอบหมายจากประมุขแคว้นให้มารับตำแหน่งเจ้าเมืองชิงอวิ๋น เดิมทีคิดว่าเมื่อศึกสงบแล้วคงไม่มีข้อพิพาทใดเกิดขึ้นอีก ทว่าในตอนนั้น ใต้เท้าจี้ผู้เป็นผู้นำเมืองชิงอวิ๋นกลับปฏิเสธการถูกชิงซูควบรวมกำลังพล ทั้งยังส่งกองกำลังอักษรซานซึ่งเป็นเพียงกองทัพจับฉ่ายแอบอ้างตราทัพออกมา ทำท่าทีประหนึ่งคิดจะตั้งตนเป็นปฏิปักษ์เสมอกับกองทัพของชิงซู

ในฐานะแม่ทัพผู้ผ่านศึกอาบเลือดมาอย่างโชกโชน ดวงตาของชิงซูไม่อาจทนให้มีเม็ดทรายระคายเคืองได้แม้แต่น้อย เขาไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับกองทัพจับฉ่ายที่อวดอ้างชื่อกองกำลังอักษรซานเหล่านี้เลย ยามอยู่ในสมรภูมิกลับไม่เห็นแม้แต่เงาหัว แต่พอสงครามสิ้นสุด กลับคิดมาชุบมือเปิบแบ่งปันผลแห่งชัยชนะอย่างนั้นรึ?

ชิงซูย่อมไม่มีทางยอมให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้น เมื่อผ่านการเข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน ย่อมไม่แยแสสิ่งใดอีกต่อไป ชิงซูที่โทสะพวยพุ่งสั่งการลงไปเพียงคำเดียว นายทหารก็ควบม้าศึกหลายร้อยนายบุกตะลุยออกไปทันที และผู้นำทัพอยู่เบื้องหน้านั้นย่อมเป็นโจวเฟิง

โจวเฟิงในเวลานั้น มิใช่เพียงรองแม่ทัพของชิงซูเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ฝึกตน ซ้ำยังเป็นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ แม้จะเพิ่งทะลวงผ่านได้ไม่นาน แต่ในยุคสมัยที่ขอบเขตร่างทองคำหาได้ยากยิ่งเช่นนั้น ผู้ฝึกตนก็คือคำนิยามของความแข็งแกร่ง ยิ่งไปกว่านั้น โจวเฟิงยังเป็นคนบ้าการต่อสู้ ประสบการณ์รบโชกโชนอย่างยิ่ง ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำทั่วไปเทียบชั้นไม่ได้เลย

อาจกล่าวได้ว่า โจวเฟิงเข้าใจวิธีการเข่นฆ่าผู้คนมากกว่าผู้ฝึกตนคนอื่น ทั้งยังแข็งแกร่งกว่ามาก

ชิงซูค่อนข้างพึงพอใจ กับกองกำลังอักษรซานที่คิดต่อต้านกลุ่มนี้ เขาคำนวณไว้ว่าคงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม โจวเฟิงก็คงกวาดล้างจนสิ้นซาก ส่วนตำแหน่งเจ้าเมืองนี้ ในเมื่อประมุขแคว้นตรัสว่าเป็นของเขา มันก็ต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน

สองทัพปะทะกันย่อมต้องมีการล้มตาย แต่ชิงซูคาดการณ์ว่ากองกำลังอักษรซานกลุ่มโจรป่าพวกนี้น่าจะต้านทานการบุกทะลวงของทหารม้าที่โจวเฟิงนำทัพไม่ไหว ทว่าเรื่องที่น่าประหลาดใจก็คือ คนกลุ่มนี้กลับยันการบุกของทหารม้าเอาไว้ได้ ทั้งที่ตกเป็นรองอย่างสิ้นเชิง

พึงรู้ไว้ว่าในสมรภูมินั้น ม้าศึกหนึ่งตัวมีค่ายิ่งไม่แพ้ชีวิตของทหารหนึ่งนาย ม้าศึกแต่เดิมก็เพาะเลี้ยงได้ยากยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้ทหารม้าจึงแข็งแกร่งกว่าทหารราบธรรมดา แม้แต่แคว้นซานเหอก็ไม่อาจขยายจำนวนทหารม้าจนมหาศาลได้ ทหารม้าจึงเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพมาโดยตลอด หากไม่นับรวมผู้ฝึกตน

ทว่ากองกำลังอักษรซานนี้กลับสามารถต้านทานการพุ่งชนระลอกแรกของทหารม้าได้โดยแลกกับความสูญเสียเพียงเล็กน้อย นี่คือสิ่งที่ชิงซูคาดไม่ถึง

ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างการปะทะกันของสองทัพ โจวเฟิงกลับได้รับบาดเจ็บ

ชิงซูจึงหรี่ตาลงครุ่นคิด โจวเฟิงในฐานะยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ แม้จะเพิ่งทะลวงขอบเขตได้ไม่นานแต่ก็เป็นถึงขอบเขตร่างทองคำ ดาบกระบี่ของทหารทั่วไปไม่ว่าอย่างไรก็ยากจะทำอันตรายเขาได้ ดังนั้นจึงมีเพียงเหตุผลเดียว กองกำลังอักษรซานกลุ่มนี้จะต้องมียอดฝีมือที่ไม่ธรรมดาอยู่อย่างแน่นอน

และตัวใต้เท้าจี้เอง ก็คือยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนหนึ่ง!

นี่คือสิ่งที่ทำให้ชิงซูประหลาดใจที่สุด

หนทางแห่งการฝึกตนนั้นยาวไกลและแบ่งแยกไว้อย่างเข้มงวด ขั้นฝึกปราณมีแบ่งตั้งแต่ชั้นที่หนึ่งถึงเก้า แต่เมื่อถึงขอบเขตร่างทองคำแล้ว จะมีเพียงความต่างของร่างทองคำขั้นต่ำ ร่างทองคำขั้นกลาง และร่างทองคำขั้นสูง โจวเฟิงเป็นยอดฝีมือร่างทองคำขั้นต่ำ เช่นนั้นผู้ที่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บท่ามกลางทหารม้ามากมายขนาดนี้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นร่างทองคำขั้นกลาง

ในยุคสมัยนั้น เดิมทีผู้ฝึกตนก็น้อยจนน่าเวทนา ทรัพยากรหลักๆ ขาดแคลนจนไม่อาจตอบสนองความต้องการของผู้ฝึกตนได้ ขอบเขตร่างทองคำในยามนั้นหากกล่าวว่าเปรียบเสมือนเทพเจ้าก็มิได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ดาบหอกฟันแทงไม่เข้า น้ำไฟมิอาจกล้ำกราย เรื่องราวที่เกินขอบเขตความเข้าใจของมนุษย์เช่นนี้ ย่อมถูกผู้คนกราบไหว้ประหนึ่งเซียนที่มีชีวิต

พึงรู้ไว้ว่าในช่วงเวลานั้น เจียงเสี่ยวยวี๋อาจจะยังต้องทนหิวโซอยู่เลย แต่ใต้เท้าจี้ผู้นี้กลับเป็นร่างทองคำขั้นกลางเสียแล้ว

ทว่าการต่อสู้ในคราวนั้น ชิงซูก็ยังคงเป็นฝ่ายชนะ มิใช่พึ่งพาการบุกทะลวงของทหารม้า เพราะใต้เท้าจี้เป็นเพียงร่างทองคำขั้นกลาง ส่วนชิงซูนั้นคือร่างทองคำขั้นสูง

ดังนั้นจึงชนะ ชนะอย่างไม่ต้องหาเหตุผล การฝึกตนแต่เดิมก็เป็นเรื่องที่ไม่ต้องหาเหตุผลอยู่แล้ว อีกทั้งขั้นสูงเอาชนะขั้นกลางก็มิใช่เรื่องยากเย็นอันใด เรียกได้ว่าง่ายดายอย่างยิ่ง

ความต่างเพียงหนึ่งขั้น กลับราวกับห้วงเหวลึกที่มิอาจข้ามผ่าน