บทที่ 97 เหยื่อ

ในท้ายที่สุด ชิงซูก็นำขบวนคนของตนเข้าสู่เมืองชิงอวิ๋น รอคอยราชโองการปูนบำเหน็จแต่งตั้งขุนนางจากประมุขแคว้น และรอการจัดสรรทรัพยากรลงมา ตระกูลและขุมกำลังรอบด้านเริ่มตบเท้าเข้าร่วมกับเมืองชิงอวิ๋นมากขึ้นเรื่อยๆ ขุมกำลังของเมืองชิงอวิ๋นจึงค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนกระทั่งมีขนาดเช่นทุกวันนี้

เพียงแต่หลังจากนั้น ขุมกำลังของใต้เท้าจี้กลับคล้ายล่องหนไป แม้ในช่วงไม่กี่ปีมานี้จะยังมีข่าวคราวของกองกำลังอักษรซานอยู่บ้าง แต่ก็ราวกับจมหายไปจากเมืองชิงอวิ๋น ทว่าชิงซูในฐานะเจ้าเมืองย่อมรู้ดีว่า กองกำลังนี้ยังคงซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองเพื่อรอคอยโอกาส รอเวลาอันเหมาะสม และนับวันขุมกำลังนี้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

หากเป็นเมื่อก่อน ชิงซูย่อมต้องระแวดระวังถึงขีดสุด ส่งคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของใต้เท้าจี้อยู่ตลอดเวลา ทว่าบัดนี้เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตชิงอวิ๋นแล้ว แม้จะเป็นเพียงขอบเขตชิงอวิ๋นขั้นต่ำ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ย่อมต้องมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง มิเช่นนั้นคงไม่อาจกดข่มขุมกำลังของใต้เท้าจี้มาได้ยาวนานถึงเพียงนี้

ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงกลัวเลยว่าคนกลุ่มนั้นของใต้เท้าจี้จะเคลื่อนไหวอย่างไร เพราะนี่คือความมั่นใจอันเด็ดขาด เป็นการมองลงมาอย่างเหนือกว่า ผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตชิงอวิ๋นที่แท้จริงย่อมมีคุณสมบัติพอที่จะกวาดสายตามองข้ามเมืองชิงอวิ๋นทั้งเมืองได้อย่างทะนงตน!

และเขาก็คือผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทั้งอำนาจและพลังฝีมือ!

กองกำลังอักษรซานย่อมไม่อยู่ในสายตาของเขา

ทว่าโจวเฟิงนั้นต่างออกไป ในฐานะรองแม่ทัพและคนบ้าการต่อสู้ผู้กระหายการรบ การร้างราศึกมานานเกินไปทำให้เขาโหยหาการต่อสู้อย่างยิ่ง หลายปีมานี้พลังของเขาก็ก้าวหน้าจากร่างทองคำขั้นต่ำขึ้นมาสู่ร่างทองคำขั้นสูง พลังฝีมือจัดว่าโดดเด่น สิ่งที่พอจะจุดประกายเลือดร้อนในกายเขาได้ก็มีเพียงกองกำลังอักษรซานนี้เท่านั้น ไม่รู้ว่าเก็บตัวซุ่มซ่อนมาหลายปีปานนี้ กองกำลังอักษรซานจะแข็งแกร่งขึ้นสักเท่าไรกัน โจวเฟิงอยากจะไปประจักษ์ด้วยตาตนเอง และอยากจะไปปะทะฝีมือกับพวกเขาดูเหลือเกิน

เพราะหลายปีมานี้เอาแต่คลุกคลีอยู่กับพวกผู้บัญชาการจนแทบลืมเลือนช่วงเวลาที่เลือดลมพลุ่งพล่านในยุคสงครามไปสิ้น ต่อให้ใต้เท้าจี้ที่มีฝีมือไม่เลวผู้นั้นจะก้าวหน้าขึ้นมาตลอดหลายปีนี้ เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าท่านแม่ทัพจะสามารถกดข่มอีกฝ่ายลงได้อยู่ดี ขอบเขตชิงอวิ๋นนั้นเป็นขอบเขตอันทรงพลังที่อยู่เหนือกว่าขอบเขตร่างทองคำไปแล้ว

แม้เขาจะไม่เคยเห็นชิงซูสำแดงพลังระดับขอบเขตชิงอวิ๋นอย่างเต็มรูปแบบมาก่อน แต่เขาก็รู้ดีว่าต่อให้เอายอดฝีมือระดับร่างทองคำขั้นสูงสิบคนมารุมล้อมสังหารผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตชิงอวิ๋นสักคนก็ยังทำไม่ได้ ดีไม่ดีอาจจะพ่ายแพ้ย่อยยับด้วยซ้ำ

เมื่อผู้ฝึกตนก้าวมาถึงระดับหนึ่งแล้ว ย่อมไม่ใช่เรื่องที่จำนวนคนจะสามารถชดเชยช่องว่างของพลังได้อีกต่อไป หรือแม้จะชดเชยได้ ปริมาณนั้นก็คงต้องมหาศาลอย่างยิ่งยวด

เมื่อมองดูรองแม่ทัพของตนผู้นี้ ชิงซูก็รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง โจวเฟิงที่พลังฝีมือรุดหน้าขึ้นมากตลอดหลายปีมานี้เฝ้าคิดจะไปคิดบัญชีกับกองกำลังอักษรซานอยู่ตลอด เพราะกองกำลังอักษรซานเคยทำเขาบาดเจ็บ แต่หลายปีนี้กองกำลังอักษรซานก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว จึงหาข้ออ้างหรือเหตุผลดีๆ ไม่ได้ อีกทั้งเขายังมีความกังวลอยู่บ้าง ตัวใต้เท้าจี้เองก็เป็นผู้ฝึกตน เมื่อหลายปีก่อนก็เป็นยอดฝีมือระดับร่างทองคำขั้นกลางแล้ว เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ พลังฝีมือย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รุดหน้า หากไม่ใช่เพราะตัวเขาเองเกิดความรู้แจ้งจนบรรลุขอบเขตชิงอวิ๋นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ อีกฝ่ายก็คงไม่ยอมสงบเสงี่ยมถึงเพียงนี้เช่นกัน

แต่การเคลื่อนไหวของกองกำลังอักษรซานในวันนี้ ช่างอยู่เหนือความคาดหมายจริงๆ ทว่าเขาก็มีตัวเลือกที่ดีกว่าแล้ว

"รองแม่ทัพโจว เจ้ากลับไปฝึกทหารของเจ้าเถอะ เรื่องกองกำลังอักษรซานน่ะ มีคนไปจัดการแล้ว"

ชิงซูยิ้มอย่างจนปัญญา มองดูรองแม่ทัพผู้ฮึกเหิมอย่างยิ่งพลางถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่อยากทำลายความกระตือรือร้นของอีกฝ่าย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปรามไปสองสามประโยค

"บัดซบ! ผู้บัญชาการคนไหนมันกล้ามาแย่งเหยื่อของข้าโจวเฟิง หรือว่าจะมีใครแข็งแกร่งกว่าข้าอย่างนั้นรึ!"

โจวเฟิงแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง ในสายตาของเขา กองกำลังอักษรซานย่อมเป็นเหยื่อของเขา วันนี้อุตส่าห์มีใครก็ไม่รู้มอบความกล้าให้พวกมันลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นได้ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนชิงไปแล้วเนี่ยนะ?

ทว่าคำพูดนี้ก็บ่งบอกถึงความมั่นใจอันเด็ดขาดของเขาเช่นกัน ในบรรดาผู้บัญชาการทั้งสิบหกนาย ไม่มีผู้ใดเอาชนะเขาได้ และไม่มีผู้ใดแข็งแกร่งกว่าเขา พลังบำเพ็ญระดับร่างทองคำขั้นสูง ทั้งในช่วงหลายปีมานี้ยังมองเห็นธรณีประตูของร่างทองคำขั้นสมบูรณ์อยู่รำไร ทำให้โจวเฟิงเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ หากตามหาตัวผู้บัญชาการผู้นั้นพบ เขาคงจะกระหน่ำซัดสั่งสอนสักยกเป็นแน่