บทที่ 98 ร่างทองคำขั้นต่ำ

ชิงซูจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าโจวเฟิงคิดอะไรอยู่ โจวเฟิงมีชื่อเสียงโด่งดังในกองทัพเรื่องการคุมพลทหารอย่างเข้มงวด ทั้งยังฝึกฝนทหารฝีมือฉกาจออกมาได้กลุ่มหนึ่ง หลายปีมานี้เขาจึงยังมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าครูฝึก ผู้บัญชาการทั้งสิบหกนายอย่างน้อยครึ่งหนึ่งล้วนนับเป็นลูกศิษย์ครึ่งคนของเขา บารมีจึงสูงยิ่ง

"สองสามวันก่อนตอนที่เจ้านำฮานเอ๋อร์ออกไปข้างนอก ข้าก็มอบหมายเรื่องนี้ให้ม่อเอ๋อร์ไปแล้ว คิดว่าพวกเขาคงจะได้ปะทะกัน"

ชิงซูยิ้มพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

ได้ยินเช่นนั้น โจวเฟิงก็สงบลง แม้แต่คนที่เย่อหยิ่งมั่นใจอย่างเขาก็ยังต้องยอมรับว่าชิงม่อเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ฝึกปราณตั้งแต่อายุห้าขวบ ซึ่งก็คือปีหลังจากที่สูญเสียมารดาไป บรรลุร่างทองคำตอนอายุสิบหก ยามนี้มีพลังบำเพ็ญถึงระดับร่างทองคำขั้นกลางแล้ว พรสวรรค์และความสามารถเช่นนี้ แม้แต่โจวเฟิงก็ยังต้องยอมรับนับถือ

ยิ่งไปกว่านั้น จิตแห่งเต๋าของชิงม่อยังบริสุทธิ์ยิ่งกว่า เขามุ่งมั่นในวิถีแห่งเต๋าเพียงอย่างเดียว ปีนี้ชิงม่อเพิ่งจะอายุยี่สิบปี จะสามารถก้าวไปได้ไกลเพียงใดบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรนั้นพวกเขาไม่อาจประเมินได้ แต่ย่อมไปได้ไกลกว่าพวกเขามากแน่

อีกทั้งความจริงจังและมุ่งมั่นของชิงม่อนั้น โจวเฟิงก็เห็นมาตลอด เขาถือเป็นอาจารย์ครึ่งคนของชิงม่อกับชิงหาน การสามารถสั่งสอนยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำออกมาได้ถึงสองคนย่อมเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง ศิษย์เก่งกล้าเหนืออาจารย์แม้จะเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่าในยามที่เหนือกว่าขึ้นมาจริงๆ ในใจก็คงมีความรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง

"หากมอบให้ม่อเอ๋อร์ ข้าก็วางใจ" โจวเฟิงพยักหน้า เปลวไฟลุกโชนในแววตาค่อยๆ มอดดับลง

"แคว้นซานเหอส่งคำสั่งลับมา บอกว่าห่างออกไปร้อยลี้จากเมืองชิงอวิ๋นมีกลุ่มโจรชั่วร้ายที่มีกำลังไม่น้อย ทว่าเจ้าเมืองท้องถิ่นมีฝีมือแค่ระดับร่างทองคำขั้นกลาง ความสามารถจำกัด เจ้าเมืองจึงหวังให้เมืองรอบข้างยื่นมือเข้าช่วยปราบโจร หากเจ้าสนใจ ข้าจะเสนอชื่อเจ้าไป"

ชิงซูมองรองแม่ทัพผู้นี้ที่ดูผิดหวังอยู่บ้างแล้วยิ้มกล่าว

"เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมยิ่ง" เมื่อได้ยินชิงซูกล่าวเช่นนั้น โจวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ทหารที่ไม่เคยผ่านสมรภูมิรบไม่อาจนับเป็นทหารที่ดีได้ ต้องผ่านการชำระล้างด้วยโลหิตเท่านั้นจึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างแท้จริง

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่มีนิสัยเช่นนี้" ชิงซูหัวเราะพลางด่าว่าเขาไปสองสามคำ

เหลือเพียงโจวเฟิงที่ส่ายหัวแล้วหัวเราะแหะๆ อยู่คนเดียว

…

ผังหู่เป็นหนึ่งในกองกำลังอักษรซาน เขาเข้าร่วมกับกองกำลังอักษรซานมาเกือบสิบห้าปีแล้ว เวลาหลายปีทำให้ฐานะของเขาในกองกำลังอักษรซานรุ่งโรจน์ดั่งตะวันตรงหัว มีชื่อเสียงบารมีอย่างยิ่ง

ผังหู่เป็นชายฉกรรจ์รูปร่างหยาบกร้านวัยใกล้สามสิบ เขาทั้งกำยำและแข็งแกร่ง

ความแข็งแกร่งของเขาเป็นเพราะเขาเป็นศิษย์ของใต้เท้าจี้ ทั้งยังเป็นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนหนึ่ง

ร่างทองคำขั้นต่ำ!

แม้จะเป็นเพียงร่างทองคำขั้นต่ำ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งทะลวงสู่ขอบเขตร่างทองคำอย่างจางชิงอวี้หรือชิงหานจะเทียบเคียงได้ ผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งทะลวงสู่ขอบเขตร่างทองคำยังไม่อาจเรียกว่าเป็นขอบเขตร่างทองคำที่แท้จริง แต่จะถูกเรียกว่าร่างทองคำเทียม ต้องรอจนสัมผัสถึงความทรงพลังของขอบเขตร่างทองคำได้อย่างแท้จริง และสามารถใช้พลังของขอบเขตร่างทองคำได้แล้ว จึงจะถูกเรียกว่าเป็นยอดฝีมือร่างทองคำขั้นต่ำ

และผังหู่ก็คือยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำผู้หนึ่ง

เขาดูแก่กว่าเจียงเสี่ยวยวี๋อยู่บ้าง แต่ความจริงแล้วเขาอายุน้อยกว่าเจียงเสี่ยวยวี๋สองสามปี ทว่าก็นับเป็นคนรุ่นเดียวกัน ผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถบรรลุพลังบำเพ็ญขอบเขตร่างทองคำได้ก่อนอายุสามสิบล้วนนับว่ามีพรสวรรค์ไม่เลว และใต้เท้าจี้ก็เล็งเห็นจุดนี้ จึงยอมรับเป็นอาจารย์ครึ่งคนของผังหู่

หากเทียบเรื่องพรสวรรค์ ผังหู่ก้าวเข้าสู่ร่างทองคำตั้งแต่อายุยังน้อยกว่าเจียงเสี่ยวยวี๋ หากเทียบเรื่องความโหดเหี้ยม ผังหู่มีมากเสียยิ่งกว่า บนยุทธภพผู้คนจึงมักชอบนำผังหู่มาเปรียบเทียบกับเจียงเสี่ยวยวี๋ ทว่าในใจของผังหู่กลับดูแคลนคนอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋มาตลอด เขารู้สึกว่าคนขาเป๋ก็คือคนขาเป๋ ต่อให้เป็นคนขาเป๋ในขอบเขตร่างทองคำ ก็ยังเป็นแค่คนขาเป๋อยู่ดี

ตัวเองยังขาเป๋เลย จะไปฆ่าคนได้อย่างไร?