ตอนที่ 739 ความเงียบงันอันดังกึกก้องจนแสบแก้วหู

เขาเอ่ยปากเรียบเฉย "ออกเดินทาง"

สิ้นเสียง คลื่นพลังหยวนชี่ของตำหนักเซียนหนานอวี๋พลันปั่นป่วนรุนแรงถึงขีดสุด เรือรบบดบังนภากาฬทะยานขึ้นสู่อากาศ กรีดผ่าเหนือน่านฟ้าตำหนักเซียน ช่องมิติเบิกกว้างออกทีละช่อง กลิ่นอายสง่างามอลังการ

ณ มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนล้วนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่นี้ สุรเสียงของยินเทียนโซ่วดุจดั่งอัสนีบาตสวรรค์ สั่นคลอนลึกถึงก้นบึ้งแห่งจิตเต๋าของพวกเขา

ณ บัดนี้ เสียงอึกทึกตื่นตระหนกดังกึกก้องไปทั่วมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่

"กฎแห่งปราณกระบี่ช่างทรงอานุภาพยิ่งนัก...!"

"นี่คือร่างพิเศษในตำนาน มันคือสิ่งที่มีมาแต่กำเนิด หลุดพ้นเหนือวิถีเซียน เฮ้อ"

"ในฐานะผู้เบิกนภาแห่งพิภพย่อย สามารถเดินมาได้ถึงวันนี้ ช่างคู่ควรกับนามเทียนจุนโดยแท้ สมควรได้รับการคารวะจากผู้เฒ่าเช่นข้า"

......

พอวาจานี้กล่าวออกไป ผู้บำเพ็ญเซียนจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ยิ่งมายิ่งค้อมกายประสานมือคารวะ ในจำนวนนั้นถึงกับมียอดคนขั้นมหายานปะปนอยู่ ยอดฝีมือแห่งวิถีเซียนเช่นนี้ ย่อมสมควรได้รับความเคารพยำเกรงจากเหล่าผู้บำเพ็ญเซียน

กระทั่งเวยเยวี่ยที่เคยกล่าววาจาสามหาวต่อยินเทียนโซ่วในตอนนั้น บัดนี้ยังค้อมกายประสานมืออยู่ไกลๆ มิกล้าเอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว ในแววตายังแฝงความตระหนกหวาดกลัวอยู่สายหนึ่ง

ในยามนั้นนางกล้ากล่าวถ้อยคำเหล่านั้น เพียงเพราะพลังและฐานะยังพอทัดเทียม ทั้งจิตใจฮึกเหิมของฝ่ายนั้นก็มอดดับสิ้น ดุจดั่งคนชราใกล้ลงโลงที่เพียงต้องการมานั่งดับขันธ์ ณ มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่เท่านั้น

ทว่ายินเทียนจุนในยามนี้... ยืนตระหง่านอยู่เหนือฟากฟ้า เปรียบประดุจเซียนชั้นยอดผู้สง่างามไร้ผู้เทียมทาน จิตใจฮึกเหิมของเขา ฟื้นคืนกลับมาแล้ว!

จิตใจของเวยเยวี่ยสั่นสะท้าน ในห้วงลึกของดวงใจมีความหวาดกลัวอันมิอาจอธิบายกำลังแผ่ซ่าน

คนผู้นี้เคยมีพลังกล้าแกร่งดั่งสายรุ้งพาดผ่านเวหา ด้วยชาติกำเนิดรากวิญญาณสวรรค์จากพิภพย่อย ก็เคยกวาดตามองเหล่าอัจฉริยะขั้นเดียวกันแห่งทวีปหนานอวี๋อย่างหยิ่งผยอง หากพูดจาไม่เข้าหูแม้ครึ่งคำ ก็พร้อมชี้ขาดด้วยชีวิตและความตาย

อุปนิสัยของเขาดุจดั่งประกายกระบี่ที่หลุดออกจากฝัก คมกริบและมิอาจควบคุม... เพลงกระบี่เดียวฟาดฟันมหันตภัยสวรรค์ ปราณกระบี่นับแสนสายทั่วฟ้าดินล้วนยอมศิโรราบ...!

สายตาอันสั่นสะท้านสายแล้วสายเล่าจากเกาะยักษ์ใหญ่ทุกทิศทางต่างก็ทอดมองมา ยังธารดารายามราตรีที่ปราณกระบี่พาดผ่านไขว้สลับไปทั่วฟ้า

จี๋เหยี่ยนยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา ทอดสายตามองจากแดนไกล แววตาล้ำลึกขึ้นหลายส่วน ผู้อาวุโสท่านนี้แข็งแกร่งเกินความคาดหมายของเขาไปบ้าง ทว่าในยามนี้เขายังมิทราบข่าวการตายของครอบครัวตู้ซื่อ

เกาะหลีเฉิน สันเขาเซียนอู๋โก้ว

เซียนเจวี๋ยจากไปไกลในยามนี้ มิได้ทิ้งคำพูดใดไว้แม้แต่ประโยคเดียว

ร่างกายของเขาโอบล้อมด้วยพลังห้าธาตุ พลังเลือดเนื้อพลันเดือดพล่านในบัดดล จุดหมายปลายทางคือสนามรบนอกพิภพ!

ยอดคนขั้นมหายานสามารถทะลวงผ่านคอขวดในมหาห้วงสมุทรได้จริงๆ บัดนี้เต๋าจู่ล่วงลับ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีเพียงแก้แค้นให้ครอบครัวของพวกเขา บำเพ็ญเพียร บำเพ็ญเพียรต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

การทะลวงผ่านของยินเทียนโซ่วเรียกได้ว่ากระตุ้นเขาอย่างใหญ่หลวง ทำให้เขาในห้วงปีอันเงียบเหงาแห่งนี้ กลับมาเปล่งประกายชีวิตใหม่อีกครั้ง

มั่วฝูหยางมิได้ขัดขวาง เขากำลังประสานมือคารวะอย่างจริงจังไปยังทิศทางที่ยินเทียนโซ่วข้ามทัณฑ์ ผู้อาวุโสท่านนี้คือผู้มีพระคุณในยามที่เต๋าจู่ตกต่ำ แม้เต๋าจู่จะละสังขารไปแล้ว ก็มิอาจเสียมารยาท

ซ่งเหิงและกู้หลีเซิ่งออกจากมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ไปแล้ว พวกเขามิได้มุ่งหน้าไปยังนครสวรรค์เสวียนเวย ทั้งมิได้ไปยังสนามรบนอกพิภพ เส้นทางเลือนรางไร้ร่องรอย ประหนึ่งกำลังท่องเที่ยวไปทั่วสารทิศ

เผ่าหล่อวิญญาณร่ำไห้ถูกจี๋เหยี่ยนรับตัวไปทั้งหมด และออกจากสันเขาเซียนอู๋โก้วไปแล้ว

ยามนี้ที่ดินอันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเพียงมั่วฝูหยางเฝ้าอยู่ตามลำพัง กระทั่งการตามหาสหายเก่าบางคน เขาก็มอบหมายให้ผู้อื่นทำแทน ตัวเขาเพียงปักหลักเฝ้าสมบัติรากฐานนี้ของเต๋าจู่

บัดนี้โม่เยี่ยหานก็ออกจากมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ไปนานแล้ว เดินทางไปยังหอทงเทียนแห่งเสวียนเวย เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่วังวิถีไท่อี่แห่งแดนฟ้าหมานฮวาง อุปนิสัยของเขาสุขุมคัมภีรภาพขึ้นมาก

เรื่องที่เฉินสวินตกตายย่อมลอยเข้าหูเขาเช่นกัน สหายเก่าเพิ่งดับสูญ เขาจึงไม่มีอารมณ์คิดเรื่องงานมงคลสมรส เรื่องนี้จึงถูกเลื่อนออกไป ทำได้เพียงรอผลการสืบสวนจากวังวิถีค่ายกลชางฉง

เรื่องนี้ตระกูลโม่ไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งได้เลย มีเพียงเขาต้องเข้าสู่วังวิถี ถึงจะมีปากมีเสียงในมหาพิภพไท่อี่แห่งนี้ได้ ทั้งยังจะได้ล่วงรู้ความจริงเรื่องที่เฉินสวินตกตายอย่างกะทันหัน

ยอดฝีมืออัจฉริยะเช่นนั้น ผู้ที่สามารถเดินออกจากคุกเซียนพันปีมาได้อย่างมีชีวิต จะถูกพวกวิญญาณร้ายนอกพิภพเหล่านั้นสังหารได้อย่างไรกัน?!

เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีแผนสมคบคิดอันยิ่งใหญ่อยู่แน่ เขาได้ใช้เส้นสายของคู่หมั้น ตระกูลหลิงแห่งอาณาจักรเซียนเทียนอวิ้นก็กำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่เช่นกัน นี่มิใช่ว่าประจวบเหมาะไปชนเข้ากับราชันเซียนอาภรณ์โลหิตพอดีหรอกหรือ?!

เฉินสวินก็คือผู้เฒ่าตู้ซื่อ!

โม่เยี่ยหานฝังเรื่องนี้ไว้ก้นบึ้งหัวใจ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินสวินยังไม่ถึงขั้นร่วมเป็นร่วมตาย ทว่าอย่างน้อยที่สุดก็ต้องให้คำตอบแก่เหล่าผู้บำเพ็ญที่ติดตามครอบครัวของพวกเขา

แต่เขาไม่รู้เลยว่ายินเทียนโซ่วได้ทะลวงขั้นแล้ว เพียงรู้แค่ว่าผู้เฒ่าทรงเกียรติผู้นี้มีความเกี่ยวพันกับเฉินสวินอยู่บ้าง จึงมิได้อยู่ในขอบเขตความสนใจของเขา

ณ มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่

ยินเทียนโซ่วกวาดตามองสี่ทิศ เปี่ยมล้นด้วยบารมีและพลังอำนาจ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบคม "ขอบพระคุณทุกท่านที่มาร่วมชมพิธี บัดนี้ทัณฑ์สวรรค์สลายแล้ว ขอมอบโอสถจำนวนหนึ่งนี้ให้แก่พวกท่าน"

สิ้นเสียง เขาก็สะบัดมือคราหนึ่ง พลันปรากฏเม็ดยาโอสถเปล่งประกายเจิดจ้าจำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาจากมือ ดั่งดวงดาราร่วงหล่นโปรยปรายไปทั่วทุกทิศ

"ขอบพระคุณเทียนจุนที่เมตตามอบให้!"

"ขอบพระคุณเทียนจุน!"

"ยินดีกับเทียนจุนที่ผ่านพ้นมหาทัณฑ์ได้สำเร็จ!"

......

เสียงตอบรับอันนอบน้อมดังก้องกังวานจากทั่วทุกสารทิศ แม้โอสถเหล่านี้จะมิใช่สมบัติล้ำค่าสะท้านภพ ทว่าความหมายของมันกลับล้ำค่ายิ่งนัก นับเป็นธรรมเนียมปฏิบัติแห่งวิถีเซียนที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยของโลกบำเพ็ญเซียนในมหาพิภพ

เมื่อข้ามทัณฑ์สำเร็จ ย่อมตอบแทนเหล่าสรรพชีวิตในใต้หล้าที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน เพื่อผูกวาสนาอันดีกับสี่ทิศ

เรื่องอย่างการขัดขวางการข้ามทัณฑ์ของผู้บำเพ็ญอย่างโจ่งแจ้งในมหาพิภพเช่นนี้ โดยพื้นฐานแล้วแทบไม่มีให้เห็น ทั้งทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ได้ประโยชน์แก่ตน การกระทำยังป่าเถื่อนต่ำช้าเกินไป สวรรค์เบื้องบนย่อมสั่งสอนมารร้ายเช่นนี้อย่างสาสม

ทว่าในยุคแห่งการเข่นฆ่าครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์ เรื่องพรรค์นี้กลับมีไม่น้อย คงได้แต่กล่าวว่ายุคสมัยอันยิ่งใหญ่ต่างกัน วิถีการบำเพ็ญเซียนแสวงหาอายุวัฒนะย่อมต่างกันไปด้วย

ยามนี้คงมีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนที่มีความคิดพิลึกพิลั่นอย่างเฉินสวินเท่านั้น ที่คิดจะใช้ทัณฑ์สวรรค์ลากยอดฝีมือแห่งวิถีเซียนไปตายตกตามกัน จนผ่าร่างเซียนที่มหาเทียนจุนของผู้อื่นหลอมสร้างมาเนิ่นนานหลายปีจนแหลกสลายไม่เหลือซาก

ยามนี้วังเซียนหลีเฉินมีผู้คนมาเยือนไม่ขาดสาย เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นเลี่ยนซวีที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างเชิดหน้าชูคอขึ้นอย่างภาคภูมิ วางท่าทางได้พอดิบพอดีไร้ที่ติ!

บัดนี้พวกตนคือสายเลือดวังเซียนหลีเฉินของเทียนจุนแล้ว เมื่อยินเทียนจุนเลื่อนขั้นขึ้นสูง มีหรือจะไม่พกพาขุนพลเก่าแก่อย่างพวกเขาไปด้วย?!

หนึ่งคนบรรลุธรรม ไก่สุนัขพลอยขึ้นสวรรค์ เส้นทางแห่งวิถีเซียนในวันข้างหน้า...เกรงว่าจะราบรื่นไร้อุปสรรคแล้ว

แววตาของพวกเขาเปี่ยมด้วยความสะท้อนใจ ในที่สุดก็ทนจนผ่านพ้นมาได้ ขั้นเหอเต้าอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม!

อิทธิพลของเทียนจุนนั้นแผ่ขยายไปทั่วทั้งแดนฟ้า มิใช่สิ่งที่ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานจะเทียบเคียงได้ นับเป็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวิถีเซียนอย่างแท้จริง เป็นดั่งขนหงส์เขาการเวกที่มีค่ายิ่ง ชั่วชีวิตของการบำเพ็ญเซียนในมหาพิภพแทบไม่อาจพานพบได้แม้แต่คนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรองเจ้าตำหนักอีกท่านหนึ่งที่กำลังเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ หรือว่าวังเซียนหลีเฉินจะให้กำเนิดเทียนจุนถึงสองท่านเชียวหรือ?!

หากเรื่องนี้สำเร็จจริง เช่นนั้นเมื่อเทียบในประวัติศาสตร์ของวังเซียนทั่วทั้งแดนสวรรค์เสวียนเวย ย่อมจัดเป็นตำนานอันยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะก้าวไปที่ใดก็คุยโอ่ได้ ฐานะย่อมประจักษ์ชัดโดยมิต้องเอ่ยคำใด

ยินเทียนโซ่วรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ ราวกับความอัดอั้นและความอดทนอดกลั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้ถูกระบายออกไปจนสิ้นในยามนี้

เขากวาดสายตามองชุยอิงที่ยังคงเก็บตัวอยู่รอบหนึ่ง พลางหยิบจานอาคมส่งเสียงหลิงซวีออกมา บุคคลลำดับที่สองที่เขานึกถึงขึ้นมาโดยสัญชาตญาณก็คือเฉินสวินและวัวดำใหญ่

"ฮะๆ เจ้าหนูสวิน เจ้าวัวดำ ชายชราได้เลื่อนขั้นเป็นเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์แล้ว นับแต่นี้เป็นต้นไป ย่อมเป็นที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเจ้า!"

ยินเทียนโซ่วหัวเราะร่าอย่างเปิดเผย อายุขัยเพิ่มขึ้นถึงสองหมื่นปี อนาคตสดใสเปี่ยมหวัง "ท่องยุทธภพเนิ่นนานปานนี้ ก็ถึงเวลาต้องกลับมาแล้ว ให้ชายชราได้ดูให้ชัดตาเสียหน่อยว่ายามนี้ครอบครัวพวกเจ้าอยู่ดีมีสุขเพียงใด"

เขาชักนำไอปราณจิตสำนึกของเฉินสวินในจานอาคมส่งเสียงทันที ทว่า เมื่อไอปราณของเฉินสวินกลับมืดหม่นลงอย่างยิ่ง เขาก็อดขมวดคิ้วมิได้ ความไม่สบายใจผุดขึ้นมาในอกสายหนึ่ง

วูบ——

เสียงแผ่วเบาสายหนึ่งดังขึ้น ทว่ากลับประดุจอสนีบาตฟาดลงกลางฟ้า แล่นปราดระเบิดลั่นในห้วงสมองของยินเทียนโซ่ว

ยามนี้ไอปราณจิตสำนึกบนจานอาคมพลันสลายตัวหายไปในพริบตา ทว่าสถานการณ์เช่นนี้มิใช่เพราะระยะทางห่างไกลเกินไป หากแต่เป็นจิตสำนึกต้นกำเนิดแห่งวิถีเซียนของเขาถูกทำลายจนดับสูญไป มิใช่ถูกลบเลือนด้วยตนเอง

ปราณกระบี่โดยรอบดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนในใจของยินเทียนโซ่ว แสงกระบี่หมุนวน ฟ้าดินสะเทือนไหวเบาบาง

ปลายนิ้วของยินเทียนโซ่วสั่นระริกน้อย ๆ เจตจำนงกระบี่ตรงหว่างคิ้วพลุ่งพล่าน พยายามชักนำไอปราณจิตสำนึกของเฉินสวินต่อไป แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ก็มิอาจค้นพบกลิ่นอายของเฉินสวินได้แม้แต่เศษเสี้ยว

"......"

เขาเงียบงันเป็นเวลานาน ความเงียบงันนั้นดังก้องจนแทบกลบสรรพเสียง สีหน้ามืดมนหม่นหมองจนแทบจะมีหยดน้ำคั้นออกมาได้ กลิ่นอายของเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์แผ่ซ่านออกจากร่างอย่างต่อเนื่อง

ตูม!

บรรยากาศระหว่างฟ้าดินและห้วงสมุทรแปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งและเปี่ยมรังสีสังหารในชั่วพริบตา สายลมหวีดหวิวเกรี้ยวกราดเบื้องล่าง คลื่นสมุทรซัดสาดถาโถม ผืนน้ำปั่นป่วนคลื่นลมม้วนตัว ราวกับจะกลืนกินสรรพสิ่งให้สูญสิ้น

ปราณกระบี่โดยรอบกวัดแกว่งตัดสลับ ประกายกระบี่เจิดจรัสดั่งดวงดาราระยิบระยับ ราวกับคมกระบี่นับไม่ถ้วนที่ส่องประกายวูบวาบทะลวงผ่านความว่างเปล่า

มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ทั้งมวลพลันสั่นสะเทือน รังสีสังหารอันยะเยียบสายหนึ่งแผ่กำจายไปทั่วระหว่างฟ้าดิน

ผู้บำเพ็ญเซียนนับไม่ถ้วนสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันเยือกเย็นนี้ ต่างพากันแหงนหน้ามองขึ้นสู่ผืนฟ้า ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกอึดอัดกดดันอย่างประหลาดขึ้นมาโดยมิอาจห้าม

ยอดฝีมือทั่วทุกสารทิศต่างขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความแปรปรวนของฟ้าดิน จนต้องกลั้นลมหายใจรวมสมาธิแน่วนิ่งไปตามสัญชาตญาณ

สุรเสียงอันเรียบสงบสายหนึ่งระเบิดก้องไปทั่วสารทิศ คล้ายดั่งกำลังพึมพำ คล้ายดั่งกำลังเอ่ยถาม ทว่ากลับยิ่งละม้ายคล้ายการสะกดกลั้นและเก็บกดอารมณ์จนถึงขีดสุด:

"...เป็นไปไม่ได้!"