ตอนที่ 740 ปลูกต้นเฮ่อหลิงวันละหนึ่งต้น

ความยินดีและความห้าวหาญในใจของยินเทียนโซ่วถูกซัดสลายไปในพริบตา ณ เพลานี้

สายตาของเขาคล้ายกำลังจับจ้องไปยังที่อันไกลโพ้นไร้สิ้นสุด ลึกล้ำจนชวนให้ใจสั่นสะท้านและเยียบเย็น ปราณกระบี่อันไพศาลสายแล้วสายเล่าค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นสู่เวหาจากก้นบึ้งห้วงสมุทร ม้วนตลบเป็นประกายกระบี่เจิดจ้าเต็มฟากฟ้า

ฟิ้ว—

ฟิ้ว—

……

ประกายกระบี่แผ่ปกคลุมห้วงสมุทรโดยรอบหมื่นลี้ สีหน้าของผู้บำเพ็ญทุกฝ่ายพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ต่างตื่นตระหนกพลางตะเบ็งเสียงก้อง "รีบหนีเร็วเข้า!!"

"มีบางอย่างผิดปกติ สหายเต๋าทุกท่าน รีบไปเร็ว!"

"ไฉนเทียนจุนถึงได้พิโรธเล่า?!!"

"ลาง...ลางฟ้าพิโรธ แย่แล้ว!"

……

ครืนนน!

ประกายกระบี่อันหนักอึ้งกดดันแผ่คลุมฟ้าดิน ประหนึ่งดาวตกที่ชะลอความเร็วลงนับเท่าทวีคูณกวาดม้วนขึ้นมาจากก้นบึ้งห้วงสมุทร แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่ว ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยกฎแห่งวิถีกระบี่อันคมกริบถึงขีดสุด

ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานแห่งวังเซียนหนานอวี๋ที่รุดหน้ามาก่อนใครก็ลอบสูดลมหายใจหนาวเหน็บ ยินเทียนโซ่ว...ไม่เคยสงบนิ่งดับแสงเลย

ที่แท้ก้นบึ้งมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ทั้งหมดล้วนเป็นลานเต๋าแห่งวิถีกระบี่ของเขา ชายชราผู้นั่งเฝ้าตำหนักเซียนหลีเฉินอย่างสงบเสงี่ยมผู้นั้น ทั้งหมดล้วนเป็นภาพลวงตา!!

"ไป..."

ม่านตาของเวยเยวี่ยหดเล็กลงฉับพลัน ทะเลกระบี่อันไพศาล ณ ขอบฟ้าไกลกำลังรวมตัวกัน ร่างวิญญาณกระบี่แต่กำเนิดที่แท้จริงจวนจะถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว ผู้เบิกฟ้าแห่งขอบเขตพิภพ...ไม่เคยมีผู้ใดอ่อนแอ

นางหนาวสะท้านไปทั้งร่าง พลันนึกถึงพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ที่ทอดกายนอนเอกเขนกอยู่เหนือมวลเมฆและก้มมองเก้ามหาพิภพอยู่เบื้องหลัง มีเสียงเล่าลือ ข่าวซุบซิบ และตำนานกล่าวขานว่า ที่นั่นมีเงาของผู้เบิกฟ้าแห่งขอบเขตพิภพอยู่

เวยเยวี่ยไม่กล้าคิดฟุ้งซ่าน แววตาเต็มไปด้วยความยำเกรงและหวาดหวั่น ทว่ายังคงเจือความฉงนไว้สายหนึ่ง ลางฟ้าพิโรธ ยินเทียนจุนเพิ่งจะทะลวงขั้น ไฉนจึงเป็นเช่นนี้เล่า?!

บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเสียงแหวกอากาศหนีตาย ผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มใหญ่ดำพรึ่บพากันเตลิดหนีไปทั่วทิศ กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดได้แผ่ซ่านออกไปแล้ว ในบรรดานั้นเผ่ามังกรเจียวแปดชีพจรเผ่นหนีได้รวดเร็วที่สุด

ทว่ามีเพียงคนเดียว เขาเหยียบเวหามาจากเกาะหลีเฉิน มุ่งหน้าไปทางยินเทียนโซ่ว

คนผู้นี้มีหน้าตาซื่อสัตย์ สวมชุดคลุมสีน้ำเงิน แววตาเปี่ยมด้วยความโศกเศร้า ย่อมเป็นมั่วฝูหยาง

ท่ามกลางดาราธารแห่งทะเลกระบี่

ยินเทียนโซ่วกำลังเชื่อมโยงจานค่ายกลสื่อสารอยู่ กระทั่งเห็นมั่วฝูหยางเข้ามาจึงค่อยๆ หยุดมือลง

"สหายน้อยมั่ว"

น้ำเสียงของเขาพลันแหบชราลงไปบ้าง แววตาสงบนิ่งประหนึ่งความตายอันเงียบงัน "ครอบครัวของเฉินสวินยามนี้อยู่ที่ใด ตกอยู่ในอันตรายใช่หรือไม่ บอกผู้เฒ่ามาตามความจริง"

"เทียนจุน... พวกเขาวิญญาณแตกดับในสนามรบนอกพิภพของอาณาจักรเซียนแล้วขอรับ"

มั่วฝูหยางเอ่ยปากอย่างยากลำบาก สุ้มเสียงแหบแห้งลงไปมาก ไม่ใช่เสียงทุ้มนุ่มเช่นเคยอีกต่อไป "ณ สันเขาเซียนอู๋โก้วได้ตั้งสุสานไว้แล้ว เรื่องนี้ล่วงเลยมาหลายร้อยปีแล้วขอรับ"

หึ่ง—ตูม!

สิ้นคำนี้ ดาราธารแห่งทะเลกระบี่พลันสั่นสะเทือนในชั่วพริบตา วิญญาณกระบี่อันเกรียงไกรดั่งกระบี่ผ่าสวรรค์ปรากฏขึ้นระหว่างฟ้าดินอย่างกะทันหัน เมฆหมอกสลายตัวในพริบตา ความยาวถึงหลายหมื่นจั้ง!

กระทั่งสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยในห้วงสมุทรยังถูกแรงกดดันบีบคั้นจนกระอักโลหิตออกมาคำโต ลมปราณโรยแรงยิ่ง สั่นเทิ้มด้วยความสิ้นหวังอยู่เหนือผิวน้ำ มิกล้าเงยหน้ามองเบื้องบนแม้แต่น้อย

มั่วฝูหยางยิ่งแบกรับแรงกดดันมหาศาล ความสิ้นหวังระลอกหนึ่งแผ่ซ่านในก้นบึ้งหัวใจ แรงกดดันแห่งวิถีเซียนเช่นนี้เขาเคยสัมผัสได้จากองค์ปฐมเต๋าเพียงผู้เดียวเท่านั้น มันทรงพลังจนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้แล้ว

แผ่นหลังของเขาค่อมลงไปหลายส่วน ทั่วสารทิศอบอวลไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น คล้ายก้าวล่วงเข้าสู่สมรภูมิทะเลโลหิต ใต้ฝ่าเท้าคือ... ซากกระดูกของสรรพชีวิตนับร้อยล้าน ส่วนเบื้องหน้ายังคงเป็นทะเลโลหิตไร้สิ้นสุด!

มั่วฝูหยางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นี่คือผู้เบิกฟ้าแห่งขอบเขตพิภพอย่างนั้นหรือ...

เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าเทียนจุนท่านนี้ต้องผ่านสิ่งใดมาบ้าง ทว่าเขาเคยพบองค์ปฐมเต๋ายามที่เพิ่งมาถึงมหาพิภพ

ท่าทางที่มองโลกในแง่ดีและตระเวนเก็บขยะของท่าน ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเพิ่งจะเบิกฟ้ามาหมาด ๆ

ดวงตาของมั่วฝูหยางหม่นแสงลง ในใจขององค์ปฐมเต๋ากักเก็บความอัดอั้นไว้มากมายเหลือเกิน ทว่าท่านกลับเป็นคนที่ซ่อนเร้นตนเองได้เก่งกาจยิ่งนักมาโดยตลอด ไม่เคยทำให้คนรอบข้างต้องพลอยหม่นหมองไปด้วยเลย

องค์ปฐมเต๋าทำเพียงยืนอยู่เบื้องหลังพวกเขาเงียบ ๆ คอยบังลมกันฝนให้พวกเขาเท่านั้น

เมื่อเขาคิดถึงตรงนี้ หัวใจพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง กระทั่งแรงกดดันของเทียนจุนก็ยังถูกปัดเป่าออกไปในบัดดล!

ยินเทียนโซ่วมิได้ใส่ใจสภาพของมั่วฝูหยาง เพียงรู้สึกว่าหัวใจแหว่งหายไปส่วนหนึ่ง คล้ายจิตเต๋ามีรอยตำหนิ ทว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจชดเชยกลับคืนมาได้

กลิ่นอายอันแข็งแกร่งของเขาค่อย ๆ สงบลง สีหน้าเงียบงันลึกล้ำดุจไร้ขอบเขตสิ้นสุด

มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ผ่านพ้นการแตกดับของขอบเขตพิภพ ผ่านพ้นความตายของคนรู้จักในขอบเขตพิภพ ผ่านพ้นความตายอันน่าเวทนาของศิษย์ตนเอง...

ยามนี้เมื่อได้ยินข่าวการตายของครอบครัวเฉินสวินอีก ตนเองกลับมิได้โกรธเกรี้ยว คลุ้มคลั่งถึงเพียงนั้น เพียงแค่ไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง กระทั่งมิมีความโศกเศร้าเลยแม้แต่น้อย

"พวกเขา ถูกผู้ใดสังหาร มีร่างกระดูกนำกลับมาหรือไม่"

สุ้มเสียงของยินเทียนโซ่วเย็นชาอยู่บ้าง ในอากาศเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งขึ้นทีละน้อย "เคยไปที่ใดมาบ้าง"

"เรียนเทียนจุน รางวิถีนภาของสามมหาแดนสวรรค์ จากนั้นก็ไปยังสนามรบนอกพิภพขอรับ"

"รู้แล้ว"

ยินเทียนโซ่วพยักหน้า สายตาหรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังป้ายหลุมศพทั้งสี่บนสันเขาเซียนอู๋โก้ว "หลายปีมานี้ภายนอกสันเขาเซียนอู๋โก้วคงไม่ค่อยสงบกระมัง"

"ล้วนเป็นพวกผู้ตรวจการของวังเซียนขอรับ"

"มิใช่คนของวังเซียนหลีเฉิน ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญบางคนมิใช่ทูตตรวจการ อีกทั้งยังซ่อนผู้บำเพ็ญขั้นมหายานช่วงกลางไว้สองคน"

ยินเทียนโซ่วถอนสายตากลับมา นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน พลันคิดไปถึงเรื่องราวมากมายในพริบตา "คนของวังเซียนเสวียนเวยกับวังวิถีค่ายกลชางฉงงั้นหรือ... หรือมิฉะนั้นก็เป็นคนของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์"

"ตระกูลมู่ยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"เอ๊ะ...?"

มั่วฝูหยางตกตะลึงไปบ้าง ตามความคิดของเทียนจุนท่านนี้ไม่ทัน เหตุใดจู่ ๆ จึงเอ่ยถึงตระกูลมู่ขึ้นมา เขาก้มหน้ากล่าวอย่างนอบน้อม "เรียนเทียนจุน หลังจากคุณหนูหนานกงดับสูญ ตระกูลมู่ก็ปิดผนึกตนเองขอรับ"

"เรื่องนั้นครานั้นผู้เฒ่าเป็นคนจัดการ ยามนี้ปิดผนึกตนเอง ตระกูลมู่นับว่าฉลาดไม่น้อย"

ยินเทียนโซ่วมองไปยังอีกทิศทางหนึ่ง สายตาคมกริบดุจคมกระบี่ทะลวงผ่านสรรพสิ่ง "พิภพมู่หยวนพังทลายแล้ว ดูท่าเฮ่อหลิงก็หนีมหาเคราะห์เป็นตายไม่พ้นเช่นกัน"

"ตระกูลมู่ได้รับความช่วยเหลือจากคนที่จี๋เหยี่ยนส่งไป นับว่าปลอดภัยดีทุกประการ เพียงแต่แดนบรรพชนมิคงอยู่อีกแล้ว ตระกูลมู่เผ่าโบราณจึงเหลือเพียงแต่ชื่อขอรับ"

"เรื่องนี้มิต้องสืบสาวราวเรื่องต่อ"

ยินเทียนโซ่วรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของต้นไม้มารต้นนั้นในคราวนั้นดี แต่ในเมื่อเป็นความประสงค์ของเสี่ยวเฮ่อหลิง ย่อมต้องรักษาหน้าตาผืนสุดท้ายของตระกูลมู่เอาไว้ ทว่ายามนี้สรรพสิ่งยังคงอยู่แต่ผู้คนแปรเปลี่ยนไปแล้ว

"ขอรับ"

"สหายน้อยมั่ว เฉินสวิน..ก่อนดวงวิญญาณจะดับสูญ หลายปีนั้นมีคำพูดอันใดทิ้งไว้หรือไม่"

สุ้มเสียงของยินเทียนโซ่วสั่นเครือเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าในใจยิ่งทวีความแผ่ซ่าน "พวกเขาท่องโลกบำเพ็ญเซียนอย่างระมัดระวังถึงเพียงนั้น จะไปยังสนามรบนอกพิภพของอาณาจักรเซียนได้อย่างไร"

เขายังคงพอเข้าใจอุปนิสัยของเฉินสวินอยู่บ้าง หากใช้คำพูดของอีกฝ่ายก็คือ การบำเพ็ญขั้นมหายานไปสนามรบนอกพิภพ จะต่างอะไรกับการไปรนหาที่ตาย ขั้นเซียนเกรงว่ายังจะปลอดภัยกว่า

รนหาที่ตาย...

กลิ่นอายของยินเทียนโซ่วพลันดุดันขึ้นอีกหลายส่วน หรือว่าหลายปีมานี้พวกเขาจะเผชิญกับการจัดฉากของขุมกำลังใหญ่ที่มิอาจต้านทาน วังวิถีค่ายกลชางฉงต้องมีส่วนร่วมในเรื่องนี้อย่างแน่นอน

"เรียนเทียนจุน พวกเขามิได้ทิ้งคำพูดใดไว้เลยขอรับ อีกทั้ง ท่านเองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกันหรือ?!"

มั่วฝูหยางพลันสะเทือนอารมณ์ขึ้นมา ขอบตาแดงก่ำเปี่ยมไปด้วยเส้นเลือดฝอยในทันใด

เขาเคยกล่าวกับจี๋เหยี่ยนเช่นกันว่า เต๋าจู่ไม่มีทางมุ่งหน้าไปยังสนามรบนอกพิภพเป็นอันขาด กระทั่งพวกเขาอาจจะมิได้ดับสูญ ณ ที่แห่งนั้นเลยด้วยซ้ำ!

ทว่าจี๋เหยี่ยนกลับไม่ฟังคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำก็ปัดเขาให้พ้นทาง แล้วคอยกวนคลื่นลมในมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่อย่างต่อเนื่อง เต๋าจู่ก็ประหนึ่งบันไดก้าวผ่านของอีกฝ่ายเท่านั้น

กระทั่งค่ายกลย่อยสลายของผู้อาวุโสวัวดำก็ยังถูกเขาแย่งชิงไป หลงเหลือไว้ให้ตนเพียงสันเขาเซียนอู๋โก้วอันว่างเปล่ารกร้างแห่งหนึ่งเท่านั้น

เขาปลูกต้นเฮ่อหลิงวันละต้น เพียงเพื่อหวังเฝ้ารอให้ดวงวิญญาณของเต๋าจู่หวนคืนกลับมา