ตอนที่ 741 เจ้ากล้าทำลายสุสานเต๋าจู่ให้ราบคาบรึ!

ยินเทียนโซ่วมองพ่อบ้านผู้ภักดีเป็นเลิศผู้นี้ ในใจลอบทอดถอนใจแผ่วเบา "เรื่องนี้มิได้เรียบง่ายถึงเพียงนั้น ผู้เฒ่าเช่นข้าจะไปยังรางวิถีนภาเพื่อสืบสาวราวเรื่องทุกอย่างให้กระจ่าง"

"หากแรงต้านทานมีมากเกินไป ข้าจะขึ้นไปยังเมืองโบราณเจี้ยนคงแห่งแดนฟ้าหมานฮวางอีกครา เพื่อเชิญผู้นั้นออกสู่โลกภายนอก ยามนี้ผู้เฒ่าเช่นข้าบรรลุขั้นข้ามทัณฑ์แล้ว ย่อมมีคุณสมบัติพอจะสนทนาธรรมกับผู้นั้น ทั้งยังได้ตอบแทนบุญคุณพิทักษ์วิถีในครานั้นด้วย"

ยินเทียนโซ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ในอดีตคราที่ตนก้าวเข้าสู่แดนฟ้าหมานฮวางด้วยขั้นเลี่ยนซวีเป็นเวลาพันปี หากไร้ยอดฝีมือคอยพิทักษ์วิถี ร่างคงดับสูญไปนานแล้ว

เพียงแค่สัตว์ร้ายไท่กู่ก้าวเหยียบลงมาอย่างไม่ใส่ใจ หรือแผดคำรามขึ้นคราหนึ่ง ก็เพียงพอจะทำให้เขาตกตายไปนับพันครา

พันปีหวนคืนแล้วก้าวสู่นครสวรรค์เสวียนเวยอีกครั้ง แม้แลดูรุ่งโรจน์เกรียงไกร ทว่าขั้นเลี่ยนซวีก็ยังคงเป็นขั้นเลี่ยนซวี

หากไร้ซึ่งเบื้องหลังค้ำจุน ตัวเขาย่อมไม่อาจก้าวออกมาจากที่แห่งนั้นได้อย่างปลอดภัย อันตรายของแดนฟ้าหมานฮวางนั้นร้ายกาจยิ่งกว่าคุกเซียนนัก

คนในใต้หล้ามองเห็นเพียงแค่ฉากหน้า มีเพียงวังเซียนเสวียนเวยเท่านั้นที่มองออกถึงความนัยเบื้องหลัง

ตนเองในครานั้นบุกเยือนวังเซียนเสวียนเวยถึงสามครา ซ้ำยังกล้าลงมือต่อเทียนจุนเสวียนเวย หากมิใช่เพราะมีผู้นั้นคอยคุ้มครองอยู่เบื้องหลัง เกรงว่าคงไม่อาจก้าวพ้นออกจากวังเซียนได้เป็นแน่

คงกล่าวได้เพียงว่า ชื่อเสียงเกริกไกรที่เล่าลือกันในครานั้น เมื่ออยู่ในแดนสวรรค์เสวียนเวยล้วนเป็นเพียงชื่อเสียงที่เกินจริง

"สามทาสกระบี่" เขาเอ่ยขึ้นกะทันหัน สุรเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วมหาสมุทรเบื้องล่าง ประกายกระบี่สามสายพุ่งทะยานสู่เวหาควบแน่นกลายเป็นวังวนอันเกรียงไกรสามระลอก ร่างเงาสามสายพลันปรากฏขึ้นจากห้วงสมุทรลึกด้วยสีหน้าเย็นชา!

"ขอรับ"

ร่างของทั้งสามรวดเร็วดั่งอัสนีบาต บินทะยานมาเทียบข้างยินเทียนโซ่วอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งกระบี่คมไร้ใจสามเล่มที่แผ่รังสีสังหารอันหนาวเหน็บ

"พวกเจ้าจงไปปกป้องเกาะหลีเฉิน ยามนี้ผู้เฒ่าเช่นข้าบรรลุขั้นข้ามทัณฑ์แล้ว พันธสัญญาแห่งวิถีเซียนที่เคยทำไว้กับวังเซียนหนานอวี๋ย่อมถือเป็นโมฆะ"

น้ำเสียงของยินเทียนโซ่วสุขุมและหนักแน่นมั่นคง ตนมิเชื่อโดยสิ้นเชิงว่าครอบครัวของเฉินสวินจะปิดฉากลงอย่างน่าเศร้าสลดเช่นนี้ "ข้าจะใช้กระบี่ข้ามผ่านขุนเขาธารา ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินสิ้นผืนนภาก็จะไปสืบดูให้รู้แจ้ง จงรอข้ากลับมา!"

"เข้าใจแล้ว" ทั้งสามตอบรับอย่างราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกเยี่ยงสิ่งมีชีวิตใด ๆ

พวกเขาเคยเป็นปีศาจในใจของยินเทียนโซ่วยามทะลวงขั้นฮว่าเสินในขอบเขตแดนย่อย ทว่ากลับถูกเขาสะกดหลอมให้กลายเป็นกายเนื้อเข้าสู่โลกีย์ ทำหน้าที่เป็นดั่งแขนซ้ายแขนขวาคอยร่วมทางเคียงบ่าเคียงไหล่เรื่อยมา เพียงแต่หลังจากเหตุการณ์คราวนั้นเกิดขึ้นจึงได้เงียบสงบไป

ภาพเหตุการณ์นี้ปรากฏสู่สายตาของเหล่ายอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศ แววตาของพวกเขาต่างทอประกายความรู้สึกอันซับซ้อน

สมกับเป็นตัวตนที่สามารถเลื่อนขั้นเป็นเทียนจุนได้... แผนการซ่อนเร้นช่างมากล้น ไร้ซึ่งผู้ใดที่ตื้นเขินจนถูกผู้อื่นมองทะลุปรุโปร่งเหมือนดั่งภาพลักษณ์ภายนอก

มั่วฝูหยางตื้นตันใจเป็นล้นพ้น เพียงยืนประสานมือคารวะอยู่อย่างเงียบงัน ดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความเคารพยำเกรง

คนเช่นนี้ถึงจะคู่ควรกับคำว่าผู้อาวุโสอย่างแท้จริง ยามที่เต๋าจู่ยังมีชีวิตอยู่ก็ให้ความเคารพเลื่อมใสต่อผู้นี้ยิ่งนัก

หึ่ง—

ทันใดนั้น ไอปราณ ณ ขอบฟ้าไกลโพ้นพลันปั่นป่วน ห้วงมิติกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงยิ่งยวด ช่องว่างมิติขนาดมหึมาค่อย ๆ คลี่ขยายออก

เรือรบอันเกรียงไกรสง่างามลำแล้วลำเล่าแล่นเข้าสู่มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ ลวดลายอาคมบนเรือสลักคำว่า 'เซียน'!

วังเซียนหนานอวี๋มาเยือนแล้ว

บุรุษผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเศียรของกิเลน ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลา คมเข้มงามสง่า ทั่วร่างอบอวลด้วยไอความน่าเกรงขาม เพียงกวาดสายตามองคราเดียวก็สะกดให้เหล่าผู้บำเพ็ญทั่วทุกสารทิศต้องก้มเศียรยอมจำนน

เขาผู้นี้ก็คือเจ้าตำหนักแห่งวังเซียนหนานอวี๋—เทียนจุนเหยียนเช่อ!

การปรากฏตัวของคนผู้นี้ทำให้บรรยากาศทั่วทั้งมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ทวีความตึงเครียดขึ้นมาอีกครา อานุภาพของเขาดุจขุนเขาคลั่งดั่งมหาสมุทรลึก กวาดซัดไปทั่วแปดทิศ สยบผู้คนจนเกิดความยำเกรง มิกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา

ยินเทียนโซ่วยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางธารดาราทะเลกระบี่ ประกายกระบี่แผ่ซ่านปูเป็นวิถีใหญ่แห่งกฎเต๋ากระบี่ทอดตรงไปเบื้องหน้า เจตจำนงกระบี่คมกริบทั้งยังหนักแน่น แผ่กลิ่นอายอานุภาพอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา

เขาประสานสายตากับเทียนจุนเหยียนเช่อข้ามผ่านระยะทางหลายหมื่นลี้อย่างช้า ๆ ประกายกระบี่บดบังฟ้าคลุมแผ่นดิน ปราณกระบี่ธารดาราพาดผ่านตัดสลับ เมฆาคลื่นลมปั่นป่วนโหมกระหน่ำ ประหนึ่งว่ากฎเกณฑ์ระหว่างฟ้าดินกำลังสั่นสะท้านไปด้วย

สีหน้าของเทียนจุนเหยียนเช่อยังคงเย็นชา ทว่าในแววตากลับยากจะปกปิดความเคร่งเครียดเอาไว้ได้

แม้ตนจะหยุดนิ่งอยู่ในขั้นข้ามทัณฑ์ตอนต้นมาเนิ่นนาน ทว่ายามเผชิญหน้ากับยินเทียนโซ่วผู้เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นข้ามทัณฑ์ผู้นี้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันยากจะอธิบายสายหนึ่ง

นี่คือความเด็ดขาดเผด็จการแห่งเต๋ากระบี่ กลิ่นอายอันเหนือล้ำยิ่งกว่าสรรพชีวิต อีกทั้งในอดีตพวกเขายังเคยเป็นผู้บำเพ็ญในยุคสมัยเดียวกัน สนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี และเคยเป็นสหายร่วมวิถีเซียนมาก่อน

"ยินเทียนโซ่ว"

สุรเสียงอันราบเรียบของเหยียนเช่อดุจดั่งอสนีบาต ดังก้องสะท้อนไปทั่วธารดาราทะเลกระบี่ ในดวงตาพลุ่งพล่านไปด้วยจิตต่อสู้ "ต้องการให้เวลาเจ้าปรับเสถียรขอบเขตหรือไม่"

"ไม่เคยต้องการ แต่ก่อนเป็นเช่นไร ยามนี้ก็เป็นเช่นนั้น"

วาจาของยินเทียนโซ่วแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบไร้ขอบเขต กระทั่งในดวงตายังเจือแววเหยียดหยามมองข้ามสรรพสิ่ง "ทว่าเรื่องระหว่างพวกเรา ยามนี้พักไว้ก่อน ตัวข้าผู้เฒ่ายังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่า"

ทั้งสองมีสถานะสูงส่ง พลังฝีมือแข็งแกร่งล้ำเลิศ การประลองของพวกเขาย่อมสั่นสะเทือนฟ้าดินจนก่อเกิดมหันตภัย การศึกระหว่างขั้นข้ามทัณฑ์ ย่อมคือมหาวิบัติแห่งฟ้าดิน!

บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนมิกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้ ได้แต่มองดูอยู่แต่ไกลด้วยความตื่นตะลึงในอานุภาพอันน่าเกรงขามของสองเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์

ท่ามกลางธารดาราทะเลกระบี่อันยิ่งใหญ่อลังการนี้ การดำรงอยู่ของพวกเขาคล้ายกับสามารถสั่นคลอนมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ได้ทั้งผืน เบื้องล่างมีเสียงคลื่นลมคำรามสะเทือนฟ้า ชวนให้ขวัญผวายิ่งนัก

ชั่วพริบตาที่ประกายกระบี่และแรงกดดันของวังเซียนสอดประสานสะท้อนกัน ฟ้าดินพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ จากนั้นเสียงกึกก้องสะเทือนฟ้าก็ระเบิดขึ้น กฎเกณฑ์อันทรงพลังทั้งสองสายเข้าปะทะกันอย่างดุดัน

เหยียนเช่อเงยหน้าขึ้น แค่นยิ้มเย็นชา "เป็นเพราะผู้บำเพ็ญที่ชื่อเฉินสวินผู้นั้นรึ ในอดีตเปิ่นจุนเห็นแก่หน้าเจ้าจึงละเว้นเขาไป บัดนี้เขาตายตกไปแล้ว ก็เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ อย่าทำให้ข้าต้องดูแคลนเจ้าเลย"

"ฮะๆ" ยินเทียนโซ่วแค่นหัวเราะเย็น

"ยินเทียนโซ่ว นึกไม่ถึงว่าผ่านไปหลายปีเจ้าก็ยังคงมีนิสัยเช่นนี้ ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก สิ่งมีชีวิตต่ำต้อยจากอาณาเขตแดนกลับกลายเป็นเครื่องกีดขวางจิตเต๋าของเจ้า ฮ่าๆ..."

เหยียนเช่อหัวเราะร่า สายตาเต็มไปด้วยความดูหมิ่น เอ่ยอย่างเย็นชา "ช่างน่าขันสิ้นดี เจ้ายังกล้านับเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอยู่อีกรึ! ต่อให้ยามนี้เจ้าจะเลื่อนขั้นสู่ขั้นข้ามทัณฑ์แล้ว ทว่ากลับยังคงเห็นรุ่นเยาว์จากอาณาเขตแดนสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง ไร้ประโยชน์สิ้นดี!"

"รู้อย่างนี้ สู้แต่แรกเปิ่นจุนลงมือมาสังหารสิ่งมีชีวิตแห่งอาณาเขตแดนที่ชื่อเฉินสวินผู้นั้นด้วยตนเองเสียยังดีกว่า ยามนี้ตายไปแล้วก็ดี บางทีอาจทำให้เจ้าลงมือได้อย่างไร้กังวลกระมัง?!"

"บังอาจ!"

"ยินเทียนโซ่ว พักศึกนี้ไว้ก่อนรึ เป็นไปไม่ได้! ให้ข้าดูทีว่ายามนี้เจ้ายังคงมีจิตใจทะเยอทะยานเหมือนในอดีตสักกี่ส่วน หากพ่ายแพ้ สันเขาเซียนอู๋โก้วแห่งนั้น เปิ่นจุนจะลงมือเกลี่ยให้ราบเป็นหน้ากลองแทนเจ้าเอง"

เหยียนเช่อยิ้มอย่างทะนงตน ดวงตาทอประกายความหยิ่งยโสเหนือสรรพสิ่ง "ข้ารอคอยศึกนี้มาเนิ่นนานแล้ว เข้ามา!"

ตูม!

สิ้นเสียงยังไม่ทันขาดคำ แสงศักดิ์สิทธิ์ห้าธาตุสายหนึ่งก็พุ่งจู่โจมเข้าใส่กิเลนใต้ร่างของเขาอย่างดุดัน ทว่ากลับถูกฟันร่วงลงมาแต่ไกลกลางเวหา ชั่วขณะนี้ฟ้าดินพลันเงียบสงัดลง

รอยยิ้มอหังการของเทียนจุนเหยียนเช่อชะงักค้างบนใบหน้า เขาขมวดคิ้วมองไปยังร่างเล็กจ้อยที่ตนเคยมองข้ามผู้นั้น

ส่วนผู้บำเพ็ญแห่งวังเซียนที่ติดตามมาโดยรอบต่างก็เหลือบมอง แววตาฉายประกายตกตะลึง...ระคนกับสายตาที่มองดูคนตาย

แม้กระทั่งยินเทียนโซ่วก็ยังเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าผู้บำเพ็ญขั้นฮว่าเสินระยะหลังที่มีหน้าตาซื่อสัตย์จริงใจผู้นี้จะกล้าลงมือในยามนี้ ความบ้าระห่ำเช่นนี้เทียบเคียงได้กับตนเองในอดีตเลยทีเดียว...

"เจ้า กล้า คิดราบ สุสาน... ของเต๋าจู่รึ?!"

สุรเสียงทุ้มต่ำของมั่วฝูหยางดังก้องสะท้อน สองตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เผชิญหน้ากับเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์โดยตรง "ผลกรรมยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเยี่ยงนี้ เจ้าก็แค่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามทัณฑ์คนหนึ่ง แบกรับไหวรึ?!!"

ครืนนน—

เจ้าก็แค่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามทัณฑ์คนหนึ่ง แบกรับไหวรึ?!!

เสียงนี้ดังก้องขจรไปทั่วทั้งฟ้าดิน ลมปราณห้าธาตุแห่งฟ้าดินม้วนตลบพลุ่งพล่าน ดุจดั่งเสียงกลองศึกที่กระแทกกระทั้นจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญทุกผู้คนทั่วทุกสารทิศ ต่างพากันเบิกตาค้างอ้าปากค้างมองดูฉากนี้

แม้กระทั่งจี๋เหยี่ยนที่อยู่ไกลออกไปบนยอดเขาของเกาะก็ยังเปลี่ยนสีหน้าได้ยากยิ่ง ดวงตาเจือแววตื่นตะลึงยากจะบรรยาย

พ่อบ้านธรรมดาสามัญที่ตนเคยมองข้ามผู้นี้ ถึงกับกล้าใช้กายเนื้อขั้นฮว่าเสินตวาดใส่เทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์แห่งวังเซียน!

มือที่กอดอกของเชียนซานลดลงในยามนี้เช่นกัน เขาทอดสายตามองลึกไปยังร่างเล็กจ้อยนั้นด้วยความเลื่อมใส คนผู้นี้ เขาจดจำได้แล้ว

ฟากฟ้าแดนไกล

เหยียนเช่อกลับมิได้มีท่าทีโอหังอวดดีเช่นนั้นอีกแล้ว คล้ายกับว่าเมื่อครู่เพียงแค่แสดงละครเพื่อยั่วยุกระตุ้นยินเทียนโซ่วเท่านั้น

สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างยิ่งยวด ชั่วพริบตานั้นกลับเกิดความรู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง