ตอนที่ 742 ใต้บัญชาปรมาจารย์เต๋าเบญจธาตุ ไฉนต้องหวาดกลัวผู้บำเพ็ญวิถีเซียนปราณวิญญาณ

"เจ้าหนู..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเหยียนเช่อก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง สายตาจับจ้องเงาร่างที่เพิ่งลงมือนั้นอยู่นาน "วิถีเซียนเบญจธาตุรึ บอกนามเจ้ามา"

กิเลนใต้ร่างแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า แววตาเปี่ยมด้วยโทสะ บารมีแห่งเทียนจุนไหนเลยจะยอมให้ผู้บำเพ็ญขั้นฮว่าเสินมาลบหลู่ล่วงเกินได้?!

ทว่าเหล่าผู้บำเพ็ญแห่งวังเซียนที่ติดตามมากลับใจสะท้าน เทียนจุนถึงกับลุกขึ้นยืนแล้ว... ต้องรู้ด้วยว่าเมื่อครู่แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับเทียนจุนยิน ท่านก็ยังไม่เคยลุกขึ้นยืนเลยสักครั้ง!

"ผู้รับใช้ใต้เบื้องบาทปรมาจารย์เต๋า พ่อบ้านแห่งสันเขาเซียนอู๋โก้ว มั่วฝูหยาง!"

มั่วฝูหยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้สุรเสียงจะไม่ดัง ทว่าหนักแน่นทรงพลัง ขานตอบออกไปสู่เบื้องไกล ดังก้องอยู่ในใจของผู้บำเพ็ญทั่วทุกทิศ กระทั่งยังได้ยินเสียงขบฟันแน่นอย่างยากลำบาก

บรรยากาศทั่วฟ้าดินอึดอัดเงียบงันจนเกินไป ภาพตรงหน้านี้ได้พลิกความเข้าใจของผู้บำเพ็ญไปมากโขแล้ว

เผชิญหน้ากับเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ตรงๆ ขั้นฮว่าเสินจะทนรับแรงกดดันแห่งกฎเกณฑ์ที่โถมซัดดั่งกระแสน้ำเชี่ยวกรากแล้วเปล่งเสียงออกมาได้อย่างไร?!

นี่มิได้เกี่ยวอันใดกับความแข็งแกร่งของจิตเต๋าเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นการสำแดงความเกรียงไกรของวิถีเซียนอีกรูปแบบหนึ่ง

"ฮ่าๆๆ..."

เหยียนเช่อพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น กระทั่งเมฆลมรอบด้านยังพลุ่งพล่านซัดสาดไปตามเสียงหัวเราะนี้ แผ่กระจายไปทั่วสารทิศ ชวนให้ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนเหนือผิวน้ำรู้สึกขนหัวลุกชัน

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าใส่มั่วฝูหยางโดยตรง ใบหน้าของเขาแดงก่ำผิดปกติ แม้จะได้รับการปกป้องจากเทียนจุนยิน แต่กระดูกทั่วร่างก็ยังคงสั่นสะท้าน ทว่าร่างนั้นกลับยังคงยืนหยัดเหยียดตรง

เสียงหัวเราะค่อยๆ แผ่วลง สายตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคม ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม "เพียงเจ้าหนูขั้นฮว่าเสิน ตัวข้าคิดจะสังหารเจ้าก็เพียงเปล่งวาจาเดียว ต่อให้ยินเทียนโซ่วก็ปกป้องเจ้าไม่ได้ เจ้าไม่กลัวตายรึ..."

"ตายแล้วอย่างไร ปรมาจารย์เต๋า...มิอาจลบหลู่!"

สีหน้าของมั่วฝูหยางไร้ซึ่งความหวาดกลัว เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แม้กายเนื้อจะดูเล็กกระจ้อยร่อย ทว่ากลับดั่งขุนเขาตระหง่านสูงเสียดฟ้า ไอพลังที่แผ่ออกมาทำให้ธาตุทั้งห้าแห่งฟ้าดินต้องสั่นสะเทือน เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีคำรามก้องออกไป "ใต้บัญชาปรมาจารย์เต๋าเบญจธาตุ ข้ามั่วฝูหยางไฉนต้องหวาดกลัวผู้บำเพ็ญวิถีเซียนปราณวิญญาณ!!"

ตูมสนั่น—

เสียงคำรามนี้ดุจเสียงอสนีบาตกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน สั่นสะท้านทะเลกระบี่ธารดารา ทำให้สรรพชีวิตทั่วทั้งผืนสมุทรตกอยู่ในความตกตะลึงพรึงเพริด นัยน์ตาสั่นระริกอย่างรุนแรง...ประหนึ่งตกอยู่ในความฝันอันสะเทือนโลก

ระหว่างฟ้าดินคล้ายเกิดรอยแยกไร้ลักษณ์ พลังเบญจธาตุอันไพศาลปั่นป่วนปลิดปลิว กลิ่นอายทั่วทั้งฟ้าดินพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที ประหนึ่งสัตว์ร้ายยักษ์ที่หลับใหลเริ่มลืมตาตื่น

สีหน้าของเหยียนเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตายิ่งทวีความเคร่งขรึมและเย็นเยียบ เริ่มมองเจ้าหนูขั้นฮว่าเสินผู้บำเพ็ญวิถีเซียนเบญจธาตุผู้นี้อย่างจริงจัง

"เพียงเพื่อคนตายคนหนึ่ง ถึงกับกล้ามาตะโกนใส่ข้ารึ?"

"ใช่!"

"ฮ่าๆๆ... น่าสนใจ"

เส้นผมสีดำขลับของเหยียนเช่อพลิ้วไหวในสายลม เขาหัวเราะร่า "นึกไม่ถึงว่าการมายังมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ครานี้ จะได้พานพบยอดคนเช่นนี้ นามมั่วฝูหยาง ตัวข้าจดจำไว้แล้ว"

"วันนี้ข้าจะไว้หน้าเจ้าหนูเช่นเจ้า สันเขาเซียนอู๋โก้วข้าจะไม่แตะต้อง เช่นนั้นทั่วทั้งแดนสวรรค์เสวียนเวยนี้ก็ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง เจ้าหนู ภายในหนึ่งหมื่นปี เจ้ากล้าขึ้นมาเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้าหรือไม่?!"

เหยียนเช่อเปี่ยมด้วยสง่าราศีอันไร้เทียมทาน แววตาแฝงความคาดหวังอย่างแรงกล้า ทว่าน้ำเสียงกลับเปลี่ยนไป "แต่นามปรมาจารย์เต๋าอันใดนั่นช่างน่าขันนัก ชื่อเสียงหลังความตายของคนตาย ย่อมข่มขวัญข้าไม่ได้ ถอยไปเสีย วันนี้ข้าจะละเว้นโทษทัณฑ์มหันต์ฐานไม่เคารพข้าให้"

……

สุรเสียงอันกึกก้องเกรียงไกรของเขาซัดสาดไปทั่วสารทิศ ทำเอายอดฝีมือแห่งทวีปหนานอวี๋ที่เดินทางมาล้วนหน้าถอดสี ต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่อาจคาดเดาความคิดของเทียนจุนผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อวาจานี้หลุดออกมา สิ่งที่แฝงอยู่เบื้องหลังย่อมมีมากมายยิ่งนัก สันเขาเซียนอู๋โก้วได้รับการคุ้มครองจากท่านผู้นี้แล้ว อย่างน้อยภายในหนึ่งหมื่นปี ก็ไร้ผู้ใดกล้าแตะต้องดินแดนที่ผู้บำเพ็ญตัวน้อยขั้นฮว่าเสินผู้นั้นปกปักรักษา

ยอดฝีมือขั้นมหายานทุกคนที่มาถึงต่างมีความคิดแตกต่างกันไป ทว่าล้วนสลักชื่อมั่วฝูหยางผู้นี้ไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง จิตเต๋าของคนผู้นี้ช่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่จนน่าสะพรึงกลัว อนาคตภายหน้าความสำเร็จย่อมไม่ต่ำต้อยเป็นแน่

ท่ามกลางทะเลกระบี่ธารดารา

มั่วฝูหยางสูดหายใจเข้าลึก ไม่ดันทุรังต่อ แววตาของเขาเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว ประสานมือคารวะอย่างจริงจัง "กล้า!"

โฮก!!

กิเลนใต้ร่างเหยียนเช่อคำรามพลางจ้องเขม็งไปยังเขา เจ้าหนูพรรค์นี้กลับไม่ตัดหัวทิ้งรึ?! ลบหลู่เทียนจุนแห่งวังเซียนถือเป็นโทษทัณฑ์ล้างตระกูล! ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่ากระทำต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้

หากปล่อยปละละเลยไป เช่นนั้นวันข้างหน้ามิใช่ว่าผู้บำเพ็ญคนใดก็ล้วนกล้าล่วงเกินบารมีเทียนจุนหรอกหรือ กฎเกณฑ์แห่งสามพันมหาพิภพมิต้องปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดสิ้นหรือไร

เหยียนเช่อยิ้มบาง แววตาล้ำลึกและสงบนิ่งยิ่ง มิได้สนใจไยดีกิเลนแม้แต่น้อย กฎเกณฑ์การดำรงชีวิตของสัตว์วิญญาณต่างจากเขา และกฎเกณฑ์ของเขาก็คือความถูกต้องของวังเซียนหนานอวี๋แห่งนี้

"สหายตัวน้อยมั่ว เจ้าถอยไปก่อนเถิด"

ยินเทียนโซ่วมองเขาอย่างลึกซึ้ง วิถีเซียนห้าธาตุ นั่นคือมรดกสืบทอดของเจ้าหนูสวิน "คนผู้นี้ ให้ตาเฒ่าคนนี้รับมือเอง"

มั่วฝูหยางแววตาหม่นหมอง ประสานมือคารวะแล้วถอยออกไป เรื่องที่เกี่ยวกับชื่อเสียงหลังมรณะของท่านบรรพจารย์เต๋า ตนย่อมไม่กลัวตายเป็นอันขาด

เหยียนเช่อมิได้ปรายตามองมั่วฝูหยางอีก เพียงแค่นยิ้มเย็นชาคราหนึ่ง แล้วค่อย ๆ กลับคืนสู่ท่าทีอหังการโอหังดังเดิม พลางจับจ้องไปยังยินเทียนโซ่ว

"ยินเทียนโซ่ว มาประลองกัน!"

"ไปสู้กันบนห้วงความว่างเปล่าเหนือนภา!"

......

ไอพลังอันแข็งแกร่งสองสายพุ่งทะยานเสียดฟ้า โหมปะทะกันอย่างดุเดือดท่ามกลางห้วงธารดาราสมุทรกระบี่ ฟ้าดินพลันแปรปรวน พายุหมุนในเขตสมุทรก่อตัว แสงดาราถูกฉีกกระชาก คล้ายดั่งโลกาวินาศกำลังจะมาเยือน

พายุแห่งศึกกระบี่ครั้งนี้ทอดยาวหลายหมื่นลี้ ขอบเขตผลกระทบกว้างขวางจนส่งผลให้ห้วงธารดาราสมุทรกระบี่ทั้งมวลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่อาจมองเห็นได้กระจ่างชัดเลยว่ากฎเกณฑ์ฟ้าดินอันใดกำลังปะทะกันอยู่

ผู้บำเพ็ญแห่งหอเสียงเซียนเก้าสวรรค์ต่างรายงานสถานการณ์ศึกสะเทือนฟ้าดินนี้ตามเวลาจริง การต่อสู้ของยอดฝีมือภายในวังเซียน!

ทว่าข่าวสารที่เผยแพร่ออกไปส่วนใหญ่กลับเป็นเรื่องที่วังเซียนแห่งมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่มีเทียนจุนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งท่าน บารมีของวังเซียนเสวียนเวยจึงยิ่งทวีขึ้น ส่งผลให้สรรพชีวิตทั้งหลายต่างเกิดความยำเกรงมากยิ่งขึ้น

ทว่ารายละเอียดการต่อสู้จริงในมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่กลับแทบไม่มีหลุดรอดออกมา บารมีของผู้แข็งแกร่งมิอาจให้ผู้ใดเหยียบย่ำ ยิ่งมิอาจวิพากษ์วิจารณ์ได้ตามอำเภอใจ

ไม่ว่าผู้ใดจะแพ้หรือชนะ ล้วนเป็นตัวตนที่ผู้บำเพ็ญทั่วไปมิอาจเอื้อมถึงทั้งสิ้น

มหาศึกดำเนินติดต่อกันเจ็ดวัน เหยียนเช่อจากมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด สีหน้าค่อนข้างมืดมน

ยินเทียนโซ่วสีหน้าซีดขาว กลิ่นอายตบะเลื่อนลอยเล็กน้อย ทว่ากลับก้มมองวังเซียนหนานอวี๋ที่จากไป

วังเซียนเสวียนเวยออกคำสั่งในยามนี้ คืนอิสรภาพให้แก่เขาโดยสมบูรณ์

บัดนี้ยินเทียนโซ่วมีสองทางเลือก หนึ่งคือมุ่งหน้าไปยังแดนสุญตาเพื่อเคลียร์ขอบเขตสายแร่ เมื่อกลับมาจะสามารถไปยังนครสวรรค์แห่งแดนสวรรค์สักแห่งเพื่อรับตำแหน่งรองเจ้าวัง

หรือไม่ก็ไปรายงานตัวต่อพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ ปลีกตัวออกจากวังเซียน แล้วไปกุมอำนาจในขุมกำลังอื่น

ทว่าวังเซียนไม่เคยขึ้นตรงต่อพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์แต่เพียงฝ่ายเดียว เพียงแต่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพันธมิตรเซียนเท่านั้น

ดินแดนประจำการที่แท้จริงของวังเซียนคือมหาพิภพอู๋เจียง และสามารถดึงอำนาจการกำกับดูแลคืนจากพันธมิตรเซียนได้ทุกเมื่อ

หากพันธมิตรเซียนสูญเสียที่พึ่งพิงอย่างวังเซียนไป ย่อมกลายเป็นจอกแหนไร้ราก เป็นได้เพียงขุมกำลังใหญ่วิถีเซียนฝ่ายหนึ่ง มิอาจเป็นตัวแทนแห่งบารมีวิถีเซียนใด ๆ ได้อีก

ขุมกำลังที่หยั่งรากลึกในใจผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าพันธุ์แท้จริงแล้วคือวังเซียน มิใช่พันธมิตรเซียนอันใด และสิ่งที่พวกเขายำเกรงจากก้นบึ้งหัวใจก็มีเพียงหมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งมหาพิภพอู๋เจียงเท่านั้น พวกเขาเหล่านั้นจึงจะเป็นแบบอย่างแห่งวิถีเซียนที่แท้จริงของสามพันมหาพิภพ

ทว่ายินเทียนโซ่วกลับยังมิได้เลือกทางใดในตอนนี้ เขาเลือกที่จะเดินทางออกจากมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ มุ่งหน้าไปยังรางวิถีนภาจุดบรรจบของสามมหาแดนสวรรค์

เงาร่างเดียวดายของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปที่ขอบฟ้า ช่างเปล่าเปลี่ยวยิ่งนัก ทั่วทั้งฟ้าดินพลันแว่วเสียงทอดถอนใจแผ่วเบา เป็นการทอดถอนใจอันรันทดของผู้ที่มองทะลุปรุโปร่งในโลกีย์วิสัย ถอนใจให้แก่ความอนิจจังของเหล่าสรรพสัตว์

ยินเทียนโซ่วเหาะเหินด้วยกระบี่ พลางหยิบศิลาบันทึกภาพก้อนหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ ภาพในนั้นปรากฏนครสวรรค์เสวียนเวยที่งดงามประดุจความฝัน พร้อมด้วยสองร่างที่กำลังกอดคอและมีรอยยิ้มอันสดใสเจิดจ้า

ในศิลาบันทึกภาพยังมีเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วออกมาไม่ขาดสาย เป็นเสียงโวยวายโหวกเหวกอย่างร่าเริง

"ผู้เฒ่ายิน วันหน้าหากมาต้องใช้ช่องทางควบคุมอาวุธเวทของนครสวรรค์ให้ได้นะขอรับ! ฮ่าๆ สิ่งก่อสร้างของนครสวรรค์เสวียนเวยแห่งนี้ยิ่งใหญ่อลังการกว่ามหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ของพวกเราตั้งเยอะ! ดูกี่ทีก็ไม่เบื่อ!"

"มอ~ มอ~~"

"ฮ่าๆ มา เจ้าวัวเฒ่า โพสท่าบันทึกภาพสุดไร้เทียมทานหน่อย! กลับไปจะได้ให้ผู้เฒ่ายินดู นี่เป็นพยานหลักฐานว่าพวกเรามาเยือนนครสวรรค์เสวียนเวยแล้ว"

"มอ~ มอ~~~!!"

ภาพของสองชีวิตที่ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันหยุดนิ่งลง ณ ชั่วขณะนี้ ตราบจนเป็นนิรันดร์ ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนสองตน

เขามองดูพลางอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้ม ยิ้มจนดวงตาเริ่มมีประกายระยิบระยับ แม้แต่อาการบาดเจ็บของตนเองก็มิได้ใส่ใจ

รอยยิ้มอันไร้เดียงสาและสดใสเช่นนี้ นับแต่ก้าวเข้าสู่วงการบำเพ็ญเซียน ตนก็มิได้พบเห็นมาเนิ่นนานแล้ว กฎแห่งสวรรค์ช่างอยุติธรรมถึงเพียงนี้ โชคชะตาช่างอยุติธรรมถึงเพียงนี้เชียวหรือ...

ยินเทียนโซ่วดูชราลงไปอีกหลายร้อยปีในทันใด เจตจำนงกระบี่ในดวงตาค่อย ๆ สลายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความขุ่นมัว ความรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่ากลืนกินเขาทั้งร่างในที่สุด

อีกคราแล้ว แม้แต่คนรุ่นหลังที่ตนให้ความสำคัญยังมิอาจปกป้องได้...

นี่มันบำเพ็ญเซียนอันใดกัน ก้าวเดินบนวิถีใดกัน สามพันมหาพิภพกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ กว้างใหญ่เสียจนไร้ซึ่งที่พำนักพักพิงของเหล่าสรรพชีวิตจากแดนดิน ช่างน่าขันสิ้นดี

แค่ก...

จอนผมของยินเทียนโซ่วค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีขาว กลิ่นอายยิ่งมายิ่งชราภาพ โลหิตขุ่นคลั่กพวยพุ่งออกจากปากหนึ่งคำ พลันมองไม่เห็นทิศทางของเส้นทางเบื้องหน้าขึ้นมา

เหนือฟากฟ้า แสงสนธยาลอดผ่านม่านเมฆหมอกสาดส่องลงสู่ขุนเขาและสายนทีเบื้องล่าง

และสาดกระทบแผ่นหลังอันผ่านโลกมาเนิ่นนานของผู้เหินกระบี่ข้ามขุนเขาและสายนทีผู้นั้น ยินเทียนโซ่วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แสงนั้นบาดตายิ่ง เขาทอดสายตามองอยู่นาน แววตายังคงขุ่นมัว เจตจำนงกระบี่สลายไปสิ้น

"พันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์แห่งมหาพิภพ ผู้น้อยจะทำลายล้างให้สิ้น!"

สุรเสียงนี้ราวกับระฆังยักษ์คำราม ดังก้องสะท้อนอยู่ในห้วงความคิดของยินเทียนโซ่วไม่ขาดสาย สองตาของเขาพลันกระจ่างใสและคมกริบขึ้นมาในพริบตานั้น

"บารมีแห่งเซียนจุนผู้ไร้เทียมทาน เจ้าหนูสวินไม่มีวันตายเด็ดขาด!"

ยินเทียนโซ่วกู่ร้องก้องในใจ ควบคุมกระบี่แหวกผ่านเวหา ความเร็วทวีขึ้นอีกครา ก่อนจะอันตรธานหายไปในมหาห้วงสมุทรเหมิงมู่อย่างสิ้นเชิง

มหาห้วงสมุทรกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่ามิใช่ความสงบสุขและสงัดเงียบดังเช่นก่อนหน้านั้นอีกต่อไป