ตอนที่ 743 ทัณฑ์สวรรค์ลูกรัก บิดาแท้ๆ ที่พลัดพรากจากเจ้าไปหลายปีมาหาแล้ว!

สถานที่ที่สองเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์เปิดศึกประจัญบาน แม้จะอยู่ในห้วงดาราแห่งทะเลกระบี่ ทว่ากลิ่นอายแห่งกฎเกณฑ์ที่แผ่ขยายออกมารอบทิศก็ยังคงทำลายล้างเกาะแห่งหนึ่งที่ไร้สิ่งมีชีวิตในเวลานั้นจนพังพินาศ

ครั้นสิ่งมีชีวิตกลุ่มหนึ่งข้ามทะเลกลับมา เห็นเกาะของตนกลายเป็นเศษซากปรักหักพังลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือน้ำทะเลอันเวิ้งว้างว่างเปล่า ต่างก็ยืนอ้าปากค้าง นิ่งอึ้งไปเต็มๆ หนึ่งชั่วยามจึงค่อยได้สติกลับมา

เสียงแผดร้องกู่ก้องเสียดฟ้านับพันสายดังกระหึ่ม เปี่ยมล้นด้วยความโศกเศร้าคั่งแค้นอย่างถึงที่สุด "แดนบรรพชนของพวกเราเล่า?!! สุสานเซียนของท่านบรรพบุรุษเล่าหายไปไหนแล้ว!!"

ยกตระกูลออกทะเลไปล่าสัตว์อสูรสมุทรดีๆ อยู่หลายปี กลับมาถึงบ้านช่องกลับอันตรธานหายไปแล้วงั้นรึ?!

โลกบำเพ็ญเซียนแห่งมหาพิภพนี้ยังมีกฎเกณฑ์อยู่อีกหรือ?! มหาห้วงสมุทรเหมิงมู่ยังมีกฎหมายเซียนอยู่อีกหรือไม่?!

เกาะแห่งนี้บรรพบุรุษของพวกเขาทุ่มเทศิลาวิญญาณระดับกลางไปมหาศาลเพื่อซื้อมันมา นับเป็นมรดกตกทอดอันล้ำค่า ทั้งยังลงทะเบียนบันทึกไว้ในวังเซียนหนานอวี๋อย่างถูกต้อง ผู้ใดมันจะบังอาจถึงเพียงนี้!

เรื่องนี้ส่งผลกระทบอย่างเลวร้าย วังเซียนหนานอวี๋จึงส่งเจินจวินขั้นเหอเต้ามาจัดการสะสางเรื่องราวด้วยตนเอง

พวกเขาใช้อาวุธเวทของวังเซียนสร้างเกาะขึ้นมาใหม่ พร้อมทั้งชดเชยทรัพยากรวิถีเซียนให้เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าเกาะเดิมหลายเท่านัก จึงสามารถระงับโทสะของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นลงได้

ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างวังเซียนหนานอวี๋กับวังเซียนหลีเฉินยังคงมิได้ผ่อนคลายลง จากที่เคยเป็นเพียงความขัดแย้งใต้โต๊ะ ยามนี้กลับถูกยกขึ้นมาเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง

เจ้าวังทั้งสองมิได้อธิบายเรื่องราวในอดีตให้กระจ่างชัด เพียงประลองวิชาเวทกันอย่างเร่งรีบยกหนึ่ง ผลแพ้ชนะไม่อาจล่วงรู้ได้

จี๋เหยี่ยนรู้สึกว่ากาลเวลาอันเหมาะสมมาถึงแล้ว จึงออกคำสั่งติดต่อกันหลายร้อยฉบับ แผนการกลืนกินทวีปหนานอวี๋เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ!

และในปีต่อมา ภาพสัญลักษณ์ในหอคุกแห่งซิงซูทยอยหม่นแสงและสลายไป ในชั่วพริบตามีสิ่งมีชีวิตสูญสลายไปนับสิบชีวิต บางคนทอดร่างดับสูญอยู่ในดินแดนเผ่ามังกรเจียวแปดชีพจร

บางคนถูกฝังร่างไว้ในมหาหุบเหวสมุทรโยวหมิง บางคนถูกตระกูลฉือแห่งทวีปหนานอวี๋สังหารอย่างไร้สาเหตุ

บางคนคิดแตกตื่นหลบหนี ทว่ากลับถูกผู้บำเพ็ญมารที่ผ่านทางมาดึงวิญญาณหลอมกระดูก ทว่าจุดจบของผู้บำเพ็ญมารผู้นั้นก็มิได้โสภานัก ถูกจับกุมตัวขังไว้ในคุกเซียน ทว่าเบื้องหลังมีผู้คอยคุ้มกะลาหัว ได้ยินว่าคือคนของพันธมิตรฟ้าทมิฬ...

ยามนี้ ภายในคุกเซียนขั้นเลี่ยนซวีแห่งมหาพิภพบังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำขึ้นอีกครา

เงาร่างคาวโลหิตสายแล้วสายเล่าค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากผืนปฐพี แสยะยิ้มกระหายเลือดท่ามกลางความมืดมิด "เฮ้ย อยู่ในคุกเซียนมานานหลายพันปีแล้ว ใต้เท้าจี๋เหยี่ยนส่งข่าวมาแล้ว..."

"ในที่สุดก็ถึงเวลาที่พวกเราจะได้ออกไปสู่โลกภายนอกแล้วงั้นรึ..."

"ดูท่าภัยพิบัติและอุปสรรคทั้งปวงจะถูกกำจัดไปหมดสิ้นแล้ว ผลเซียนของใต้เท้าตู้ซื่อช่างโอชะยิ่งนัก ข้าชักจะรอไม่ไหวเสียแล้วสิ"

"กั่กๆๆ... ได้ยินว่าวิญญาณของใต้เท้าตู้ซื่อดับสูญไปแล้วนี่นะ ทว่าแก่นวิญญาณโลหิตที่ทิ้งไว้กลับถูกพวกเราย่อยสลายจนหมดสิ้นแล้ว"

"เหอะ ต่อให้เจ้าสำลักพลังวิญญาณตาย ใต้เท้าตู้ซื่อก็ไม่มีวันตายหรอก พวกเราควรออกไปสนุกกันให้เต็มที่เสียที ออกไปทะลวงผ่านขั้นเหอเต้า แล้วค่อยกลับเข้าคุกเซียนมาใหม่"

"จะไปปล้นชิงอีกแล้วรึ?"

"ใต้เท้าจี๋เหยี่ยนมีคำสั่ง ให้สังหารทุกคนให้สิ้นซาก แล้วตามหานักโทษมหันตโทษของที่นั่นให้พบ โลกภายนอกมิได้สงบสุขเลยสักนิด มียอดฝีมือคอยจับตาดูอยู่บนฟ้า ช่างทำให้ข้าหวาดกลัวยิ่งนัก มีเพียงการหลบซ่อนอยู่ในคุกเซียนเท่านั้นแหละ"

"ในคุกเซียนขั้นเหอเต้ามีสหายเต๋ากำลังรอคอยอยู่ รีบหน่อยเถอะ วันใดมิได้กลืนกินเลือดเนื้อสิ่งมีชีวิต ข้าก็หิวจนใจจะขาด... เหะๆ"

"เข่นฆ่าขึ้นไปให้ถึงเก้าชั้นฟ้า ย่อมมีให้เจ้ากินจนอิ่ม ออกจากคุกเถอะ ด้านนอกมีคนคอยรับรองแล้ว"

"สมกับเป็นใต้เท้าจี๋เหยี่ยน ทำงานรอบคอบรัดกุมจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขายังขาดนางบำเรออยู่หรือไม่?"

"ไสหัวไป ยายแก่ผีพรายอย่างเจ้าพูดจาชวนสะอิดสะเอียนชะมัด"

……

สุรเสียงนับร้อยสายดังก้องกังวานขึ้นจากส่วนลึกของคุกเซียนขั้นเลี่ยนซวี พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะประหลาดอันเย็นเยียบชวนขนลุก

พวกเขาก้าวย่างไปบนผืนดินทีละก้าว ต่างเผ่าพันธุ์ ต่างรูปลักษณ์ รอบกายอบอวลไปด้วยไอสังหารสะเทือนฟ้าดิน

เหล่านักโทษคุกเซียนจากรอบทิศต่างสั่นสะท้านดั่งร่อนตะแกรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นักโทษมหันตโทษในตำนาน... คนบ้ากระหายเลือดที่แท้จริง นักโทษที่กำเนิดมาเพื่อการเข่นฆ่า!

เล่าลือกันว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้สมควรเป็นนักโทษที่ไม่มีวันได้ออกจากคุกเซียนชั่วชีวิต หากไม่มรณภาพไปเองตามกาลเวลา ก็ต้องเข่นฆ่าประหัตประหารกันจนตายตกไปในที่แห่งนี้ ถูกใช้เป็นเพียงเครื่องมือข่มขวัญนักโทษทั่วไปเท่านั้น

ทว่า... เหตุใดพวกเขาถึงได้ออกจากคุกไปได้เล่า?! หรือว่าโลกภายนอกยังมียอดฝีมือที่กล้าออกหน้าปกป้องคุ้มครองพวกเขาอยู่อีกงั้นรึ?!!

ภายนอกคุกเซียน เผ่าปีศาจลวงเนตรทองเตรียมพร้อมออกปฏิบัติการแล้ว

การปล่อยตัวคนเหล่านี้ออกจากคุก ย่อมเป็นเพราะเบื้องบนมียอดฝีมือคอยค้ำประกัน จึงมิยินยอมให้พวกเขาออกไปก่อกรรมทำชั่วหรือเข่นฆ่าตามอำเภอใจ

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือเหล่านั้นยังเสนอราคาแลกเปลี่ยนทรัพยากรวิถีเซียนในระดับที่มิอาจปฏิเสธได้ เรื่องราวบางอย่างที่เป็นไปมิได้ จึงแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่เป็นไปได้โดยปริยาย...

มองเผินๆ คล้ายมิสมเหตุสมผล ทว่าหากพินิจใคร่ครวญดูให้ละเอียด กลับสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

นับตั้งแต่ชั่วขณะนี้เป็นต้นไป โครงสร้างอันมหึมาของโรงรวบรวมขยะภายใต้การกุมบังเหียนของจี๋เหยี่ยนพลันเริ่มหมุนวนขับเคลื่อนอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งในแดนสวรรค์ซิงเฉินก็ยังมีสำนักใหญ่ขานรับ ยอมสยบฟังคำสั่งโรงรวบรวมขยะแต่เพียงผู้เดียว!

……

มหาพิภพไท่อี่ ภายในแดนฟ้าหมานฮวาง

เฉินสวินและวัวดำใหญ่ในที่สุดก็ทำความเข้าใจแผนที่โดยสังเขปของแดนฟ้าทั้งมวลได้สำเร็จ มิได้เดินเตร็ดเตร่ไร้จุดหมายไปทั่วอีกต่อไป

ยามนี้พวกตนอยู่ลึกเข้าไปในเขตแดนทะเลป่าปี้ฉยง เทือกเขาว่านโซ่วที่ทอดตัวยาวหลายล้านลี้ ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวอันน้อยนิดดั่งหยดน้ำในมหาสมุทรเมื่อเทียบกับทะเลป่าปี้ฉยงแห่งนี้

ดินแดนแถบนี้เต็มไปด้วยเทือกเขาสูงตระหง่าน แหล่งสายแร่ชุกชุม และเป็นถิ่นที่สัตว์ร้ายบรรพกาลออกเพ่นพ่าน

ทั้งยังเป็นแหล่งรวมของสำนักใหญ่น้อยมากมาย มิแน่ว่าหากมุ่งหน้าสำรวจเข้าไปในป่าลึกดงทึบ อาจได้พบเห็นสำนักโบราณเร้นลับประหลาดตั้งตระหง่านอยู่ วาสนามิใช่ลอยมาถึงตรงหน้าแล้วหรือไร?!

ณ กระท่อมหญ้าแห่งหนึ่ง

หลังคามุงจาก ผนังไม้ เรียบง่ายสมถะทว่าเงียบสงบยิ่ง บริเวณทางเข้ากระท่อม แขวนไว้ด้วยป้ายจารึกอักษรจ้วน สลักตัวอักษรสามคำอันทรงพลังหนักแน่นว่า "ประจักษ์ฟ้าดิน"

ภายในกระท่อม เฉินสวินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะหนังสัตว์ร้ายบรรพกาลผืนหนึ่ง สวมชุดคลุมยาวสีขาว ชายเสื้อพลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบา ทอดตัวราบไปกับพื้น ประหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติโดยรอบ

เฉินสวินต้มชาไว้กาหนึ่ง แสงเทียนไหวระริก ลมรำเพยพัดผ่าน นำพากลิ่นหอมจางๆ ของใบชาลอยล่อง

ชาร้อนหนึ่งกาตั้งอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยด้านข้าง ไอชาบางเบากรุ่นกำจายในอากาศ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นชวนรื่นรมย์

ยามนี้แสงสว่างอันอบอุ่นสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทาบทาลงบนใบหน้า

บนใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยแห่งกาลเวลา ทว่ากลับเป็นสีหน้าสงบเยือกเย็น ดุจดั่งผืนน้ำในบึงลึกที่ภายนอกดูนิ่งสงบ หากแต่แฝงไว้ด้วยสติปัญญาและประสบการณ์อันไร้ขอบเขต

วัวดำใหญ่เหยียดกายทอดตัวนอนอยู่อย่างเงียบสงบด้านข้าง แววตาลึกล้ำของมันสะท้อนถึงกาลเวลาอันยาวนาน ประหนึ่งมองทะลุปรุโปร่งถึงความแปรเปลี่ยนสารพัดในใต้หล้า

ทั่วทั้งกระท่อมหญ้า นอกจากเสียงสายลมพัดผ่านแผ่วเบาแล้ว แทบมิมีสุ้มเสียงอื่นใดอีก คนหนึ่งวัวหนึ่งดำรงอยู่อย่างสอดคล้องกลมกลืนกับสรรพสิ่งในฟ้าดิน

เฉินสวินยกถ้วยชาขึ้น จิบชาร้อนไปหนึ่งคำ รสสัมผัสหอมกรุ่นอบอวลทั่วปาก ประหนึ่งช่วยให้จิตใจผ่อนคลายปลอดโปร่ง

เขาระบายยิ้มพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ทัศนียภาพของทะเลป่าปี้ฉยงงดงามตระการตา ราวกับภาพวาดอันวิจิตรเลิศล้ำคลี่กางอยู่เบื้องหน้า

ตึก...

นอกกระท่อมหญ้ามีเสียงฝีเท้าดังขึ้น บุรุษร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ แววตาแฝงความเคารพยำเกรงอย่างถึงที่สุด ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงที่ด้านนอกกระท่อม ผู้นั้นคือไท่อวี่นั่นเอง

"ผู้อาวุโส"

"มีเรื่องอันใด"

"ยังมิพบสิ่งมีชีวิตตามในภาพวาดขอรับ ทว่าพบผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานสองท่านจากเผ่าหน้าผีกำลังตามหาพวกเขาอยู่เช่นกัน เกรงว่าจะเป็นภัยต่อสหายเก่าที่ผู้อาวุโสกำลังตามหา"

"มีน้ำใจแล้ว ไม่ต้องไปใส่ใจ"

"ตลอดการเดินทางหลายร้อยปีนี้ ผู้น้อยพบผู้บำเพ็ญขั้นมหายานช่วงปลายผู้หนึ่งคิดจะข้ามทัณฑ์ ทว่ากลับนำพาภัยพิบัติใหญ่หลวงมาสู่สำนัก..."

หึ่ง—

ไท่อวี่ยังมิทันกล่าวจบ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวและเกรียงไกรยิ่งยวดสองสายพลันแผ่กำจายออกมาจากในกระท่อม ม่านตาของเขาหดเกร็งลง ก้มศีรษะต่ำลงไปอีกส่วนหนึ่ง

"ไท่อวี่ นำทางไป! เห็นความอยุติธรรมบนทางต้องชักกระบี่เข้าช่วย ถึงจะสมเป็นผู้บำเพ็ญเซียน!"

ชุดคลุมสีขาวของเฉินสวินสะบัดพลิ้ว ร่างปรากฏขึ้นที่นอกกระท่อมหญ้าพลางกล่าวอย่างฉะฉาน "ความแค้นเคืองของทั้งสองฝ่ายเอาไว้สะสางวันหน้าได้ แต่เรื่องการข้ามทัณฑ์ย่อมมิอาจรอช้า การฝืนขัดขวางผู้อื่นมิให้ข้ามทัณฑ์ นับเป็นการกระทำที่ฝืนลิขิตสวรรค์ สันดานพวกมารนอกรีตชัดๆ"

"มอ!!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาเบิกกว้างกลมโต แสดงความเห็นพ้องอย่างยิ่ง กระทั่งสมุดบันทึกกุศลก็หยิบออกมาเตรียมพร้อมแล้ว

"ผู้อาวุโส..." มุมปากของไท่อวี่กระตุกขึ้นคราหนึ่ง คราวนั้นที่ผู้อาวุโสท่านนี้ใช้มือเดียวกดข่มตนเองมิได้พูดจาเยี่ยงนี้นี่นา

"นำทาง ยกหนี้ศิลาวิญญาณระดับสูงให้หนึ่งหมื่นก้อน"

"ตกลงขอรับ ผู้อาวุโส!" สายตาของไท่อวี่พลันแน่วแน่ขึ้น ไม่คิดอันใดอีกต่อไป "ทว่าพลังแห่งกฎของผู้บำเพ็ญท่านนั้นมิได้แข็งแกร่งเท่าใดนัก เกรงว่าภายใต้ทัณฑ์สวรรค์อาจมีภัยถึงแก่ชีวิต มิอาจต้านทานทัณฑ์สวรรค์ไหว"

"ช่างปะไร ไปกัน"

"มอ มอ~"

"ขอรับ"

……

เงาร่างสามสายพุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา มุ่งหน้าตรงไปยังลานเต๋าของสำนักแห่งนั้น ประกายความตื่นเต้นพาดผ่านดวงตาของเฉินสวิน มือเผลอกุมขวานเบิกบรรพตที่ตีขึ้นจากร้านหลอมอาวุธตรงเอวไว้แน่น

ทัณฑ์สวรรค์ลูกรัก พ่อแท้ๆ ทั้งสองที่พลัดพรากจากเจ้าไปนานปีมาหาแล้ว!