ตอนที่ 744 เชื่อย่อมข้ามพ้น ไม่เชื่อย่อมมรรกาสลาย

พวกเขาเหาะข้ามทิวเขาเวิ้งว้างอันไร้สิ้นสุดอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังที่ตั้งสถานธรรมของสำนักแห่งนั้น

ระหว่างทาง พวกเขาพบสัตว์ร้ายแดนเถื่อนอยู่บ้าง ทว่าล้วนถูกขับไล่ไปอย่างง่ายดาย เส้นทางราบรื่นไร้อุปสรรคขัดขวาง

หลายวันต่อมา กลิ่นอายสำนักอันไพศาลแผ่ปกคลุมผืนฟ้าดินเบื้องหน้า ที่แห่งนั้นมีค่ายกลใหญ่หมุนวน สิ่งปลูกสร้างแลดูโบราณ ทว่าความเคลื่อนไหวกลับอึกทึกครึกโครมยิ่งนัก

กลางเวหา พลังแห่งกฎฟ้าดินกำลังปะทะกันอย่างน่าสะพรึงกลัว มหาสงครามระหว่างสองสำนักกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดถึงขีดสุด

สารพัดอาวุธเวทและสมบัติเวทพุ่งสอดประสานกลางอากาศ เปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา ต่างฝ่ายต่างสำแดงอภินิหารและเวทวิชาอันน่าตระการตา

ขุนเขาพังทลาย ผืนดินแตกระแหง ไอปราณของทั้งสองฝ่ายซัดกระหน่ำดั่งคลื่นคลั่ง เสียงระเบิดดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด เผยให้เห็นอย่างแท้จริงว่าการประลองเวทอันยิ่งใหญ่ตระการตาของผู้บำเพ็ญเซียนเป็นเช่นไร

เหนือลานสถานธรรม ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานสองท่านได้ลงมือร่วมประลองเวทเช่นกัน กระบวนท่าของพวกเขาลึกล้ำสุดหยั่ง ชั่วพริบตานั้นเมฆลมพลันแปรปรวน ฟ้าดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ณ ที่อันห่างไกลออกไป

พวกเขาหยุดยั้งการเหาะเหิน ไท่อวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "ผู้อาวุโส นั่นคือสำนักฉิงเทียน สถานที่ซึ่งผู้บำเพ็ญขั้นมหายานช่วงปลายพำนักอยู่ ส่วนอีกฝ่ายคือสายหนึ่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูขอรับ"

ภาพการเข่นฆ่าสังหารเช่นนี้ดูเหมือนเขาจะเห็นจนชินชาแล้วในแดนฟ้าหมานฮวาง แววตาจึงสงบนิ่งอย่างยิ่ง

"โฮ่ เจ้าวัว ฉากเช่นนี้นับว่าหาดูได้ยากในใต้หล้า ยอดเยี่ยมจริงเชียว"

"มอ~~"

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่กลับเริ่มชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์เอาในยามนี้ ทำเอาไท่อวี่มองจนยืนอึ้งตะลึงงัน ไม่ค่อยเข้าใจสภาพจิตใจของทั้งสองเท่าใดนัก

"ไท่อวี่"

"ผู้อาวุโส!"

"ที่นี่มอบให้เจ้าจัดการ ข้าจะไปสนทนากับสหายตัวน้อยผู้นั้นสักหน่อย"

เฉินสวินยิ้มบางๆ สายตาพลันหรี่ลง ทอดมองลึกเข้าไปในสำนักฉิงเทียน ที่แห่งนั้นมีบุรุษผู้หนึ่งซึ่งปราณกำลังพวยพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม จิตเต๋าสั่นคลอนไม่มั่นคงอย่างยิ่ง

สีหน้าของไท่อวี่เคร่งขรึม พยักหน้าเบาๆ แล้วก้าวเท้าออกไปก้าวหนึ่ง ใต้ฝ่าเท้าคล้ายมีระลอกคลื่นจางๆ แผ่กระจายออก ส่วนเฉินสวินกับวัวดำใหญ่ได้แยกตัวจากไปอีกทางแล้ว

"ผู้อาวุโสโปรดไปเถิด ที่แห่งนี้ให้เป็นหน้าที่ของผู้น้อยเองขอรับ!"

"อืม"

เฉินสวินหันมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสะท้านภพพุ่งกรีดผ่านนภา ห้วงมิติสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นในชั่วพริบตา

หึ่ง—

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่กระจายทั่วฟ้าดิน เหล่าผู้บำเพ็ญที่กำลังสู้รบอยู่เบื้องหน้าพลันรู้สึกว่าพลังลมปราณและโลหิตในร่างเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งต้องเผชิญกับแรงกดดันที่ไม่เคยพานพบมาก่อน สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีดในบัดดล

"ใครกัน?!"

"สหายเต๋าฝ่ายใด นี่คือความแค้นระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูกับสำนักฉิงเทียนของพวกเรา ยังมิถึงคราวให้คนนอกเข้ามาก้าวก่าย!"

……

สุรเสียงอันเกรียงไกรหลายระลอกพุ่งทะยานสู่เวหา ล็อกเป้าตรงไปยังต้นตอของกลิ่นอายนั้นทันที ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานหลายคนต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นั่นมัน... เผ่าเซียนไท่กู่!

"เหอะ ช่างเป็นกลุ่มคนโอหังเสียจริง"

สุรเสียงเย็นชาเปี่ยมด้วยการดูแคลนดังสะท้อนมา ไท่อวี่มีสีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง สายตากวาดมองไปทั่วสนามรบ "การต่อสู้แย่งชิงของสองสำนักเจ้าเกี่ยวอันใดกับเปิ่นจุน ทว่าที่แห่งนี้... ข้าต้องการ"

เสียงของเขาราวกับอสุนีบาตที่เขย่าขวัญทั่วสนามรบ ทำเอาแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นเหอเต้ายังต้องใจสั่นสะท้าน ช่างเป็นพลังแห่งกฎที่มหาศาลยิ่งนัก!

ไท่อวี่ยกนิ้วชี้ออกไป ปากพึมพำร่ายมนตร์ อักขระเวทสีโลหิตโบราณพวยพุ่งออกมาจากปากของเขา แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายแล้วสายเล่าห่อหุ้มรอบกายา

ครืนนน!

แสงสว่างบาดตาสายหนึ่งส่องประกายวาบเหนือเวหา กฎฟ้าดินโดยรอบเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง

ท้องนภาสั่นสะท้านราวกับจะปริแตก เงาร่างมหึมาสองร่างท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นละอองค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นอย่างช้าๆ

สัตว์ร้ายไท่กู่สองตัวปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า ร่างกายของพวกมันสูงตระหง่านเสียดฟ้า ไอสังหารดุร้ายท่วมท้นฟ้าดิน ดั่งขุนเขาที่มีชีวิตสองลูก กำลังจ้องเขม็งไปยังเหล่าผู้บำเพ็ญที่แลดูเล็กจ้อยดั่งมดปลวกเหล่านั้น

ท้องฟ้าสีครามถูกความมืดมิดเข้าปกคลุม ประหนึ่งราตรีมาเยือน พลังลมปราณและโลหิตพลุ่งพล่านบ้าคลั่งในมวลอากาศ อานุภาพดั่งจะฉีกกระชากฟ้าดินให้ขาดสะบั้น

……

เงียบ... เงียบสงัดดั่งป่าช้า ทั่วนภากาศตกอยู่ในความหยุดนิ่งอันแปลกประหลาด ผู้บำเพ็ญของทั้งสองฝ่ายต่างหน้าซีดเผือด ริมฝีปากอ้าค้าง แม้กระทั่งสัตว์อสูรวิญญาณที่นำพามาด้วยยังแทบจะหดหัวมุดเข้าลำคอ

ไท่อวี่สะกิดปลายเท้า ทะยานขึ้นยืนตระหง่านอย่างหยิ่งผยองบนบ่าของสัตว์ร้ายไท่กู่ตัวหนึ่ง กลิ่นอายที่แผ่ออกจากร่างแทบจะทัดเทียมกับสัตว์ร้ายไท่กู่ทั้งสองตัว ณ เพลานี้ เขาจึงเป็นตัวตนที่แท้จริงของตนเอง

"ทุกท่าน หากยังไม่ยอมหยุดมือ เช่นนั้นก็ให้พวกเรามาเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเจ้าแล้วกัน"

แม้น้ำเสียงของไท่อวี่จะราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจบารมีและแรงกดดันอันไร้ที่สิ้นสุด ชวนให้ผู้คนมิกล้ากังขาหรือคิดขัดขืนแม้แต่น้อย

"หยุด... ศึก"

ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานท่านหนึ่งบนเวหาอันไกลโพ้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เสียงสั่นสะท้านนั้นแผ่กังวานไปทั่วสนามรบ ยุติการเป็นปรปักษ์ของทั้งสองสำนักลงในทันใด

การปรากฏตัวของสัตว์ร้ายบรรพกาลทำให้ทั่วทั้งสนามรบตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างหาที่สุดมิได้ นี่คือมหาสัตว์อสูรที่พวกเขาไม่เคยพานพบมาก่อน ประดุจขุนเขายักษ์ทับทวีอยู่เหนือศีรษะ บีบคั้นให้ผู้บำเพ็ญทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล

เหล่าผู้บำเพ็ญในสนามรบต่างละทิ้งการต่อสู้ด้วยใจที่ยังคงหวาดผวา การตั้งตนเป็นศัตรูกับสัตว์ร้ายบรรพกาลมีแต่รนหาที่ตาย พวกเขาไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย

ผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูก็มิกล้าเล่นตุกติกส่งสัญญาณเรียกยอดฝีมือจากแดนศักดิ์สิทธิ์มาในเพลานี้ การปรากฏกายของคนผู้นี้กะทันหันเกินไป ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการทำสิ่งใดกันแน่

ด้านผู้บำเพ็ญสำนักฉิงเทียนต่างแววตาเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูกลับกระทำการต่ำช้าถึงเพียงนี้ ช่างเสียทีที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน หากผู้อาวุโสสูงสุดเลื่อนขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์สำเร็จ จะต้องกวาดล้างสายเลือดดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ให้สิ้นซากเป็นแน่!

ทว่าลึกๆ ในใจพวกเขากลับแอบยินดีอยู่บ้าง การปรากฏตัวของสัตว์ร้ายบรรพกาลอาจกลายเป็นพลังคานอำนาจระหว่างพวกเขากับดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูก็เป็นได้

บรรยากาศในสนามรบแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น ทั้งสามฝ่ายต่างยืนจ้องตากันไปมาอย่างคุมเชิง

"ขอบคุณสหายเต๋า!" ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานแห่งสำนักฉิงเทียนประสานมือคารวะไท่อวี่ "บุญคุณนี้ สำนักฉิงเทียนจะจดจำไว้"

"เหอะ อย่าริอ่านมานับญาติกับเปิ่นจุน"

สีหน้าของไท่อวี่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความผันผวนทางอารมณ์แม้แต่น้อย "ในสายตาข้าพวกเจ้าก็มิต่างกัน เป็นเพียงอาหารสดของอาต้ากับอาเอ้อร์เท่านั้น ก่อนที่เขาจะทะลวงขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์ ใครหน้าไหนก็ห้ามขยับทั้งนั้น"

โฮก!!

สัตว์ร้ายบรรพกาลทั้งสองคำรามก้องสะท้านฟ้า ขุนเขาสายน้ำสั่นสะเทือน ไอพลังทั่วทั้งสี่ทิศซัดสาดเข้าใส่เหล่าผู้บำเพ็ญประดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก

ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างปิดปากเงียบกริบ แม้ในใจจะคับแค้น ทว่าสถานการณ์อยู่เหนือการควบคุม จึงมิกล้าเอ่ยปากออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานแห่งสำนักฉิงเทียนผู้นั้นก็สีหน้าย่ำแย่เช่นกัน ทว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อสืบทอดวิถีแห่งสำนัก ถูกตวาดใส่ตามอำเภอใจก็ช่างเถิด เนื้อตัวมิได้บุบสลายสักก้อนเสียหน่อย

ณ ส่วนลึกของสำนักฉิงเทียน

ดินแดนที่มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลผ่าน ค่ายกลรอบด้านพลันถูกฉีกขาดเป็นรอยแยกในชั่วพริบตา ราวกับแผ่นกระดาษที่ถูกฉีกออก มิอาจต้านทานได้แม้แต่น้อย

บุรุษผู้นั่งขัดสมาธิอยู่เหนือน้ำพลันลืมตาโพลง ในใจบังเกิดความรู้สึกสะท้านหวั่นไหว หรือว่าจะเป็นเทียนจุนแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูมาเยือนแล้ว?!

ทว่าสำนักฉิงเทียนของเขาก็เคยมีมรดกตกทอดของเทียนจุน ย่อมเป็นไปมิได้ที่จะปล่อยให้ผู้ใดบุกรุกเข้ามาที่นี่ได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ กลิ่นอายอันน่าเกรงขามของเขาจึงแผ่ซ่านออกมา พลังที่สะกดกลั้นไว้มาถึงขีดจำกัดแล้ว

"ไม่ทราบว่าสหายเต๋าท่านใดมาเยือน" แววตาของบุรุษผู้นั้นเย็นเยียบ จิตสำนึกตรวจจับไม่พบแม้แต่เงาร่าง "ตัวข้ายังมิทันได้ข้ามทัณฑ์สวรรค์ ก็ดึงดูดความสนใจได้มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

"ฮะๆ เจ้าหนู อย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย"

สุ้มเสียงอันราบเรียบและแจ่มชัดดั่งสายน้ำไหลรินดังแว่วเข้ามาในห้วงความคิด ชายหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใบไม้ร่วงโรยปลิวว่อนเหนือลำน้ำ พัดผ่านร่างของเขาไปไม่ขาดสาย

"...ผู้อาวุโส... มีเจตนาใด" น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นยิ่งทุ้มต่ำลง เขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของกฎเกณฑ์ฟ้าดินแล้ว เทียนจุน เสด็จลงมาด้วยตนเอง!

"ยามนี้จิตเต๋าของเจ้าหนูยังลอยเคว้ง ดูท่าคงกดข่มขอบเขตพลังเพื่อหลบเลี่ยงภัยมานานหลายปี แต่การทำเช่นนี้กลับไร้ประโยชน์ สมบัติวิเศษป้องกันตัวก็เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอ หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด หลังจากผ่านศึกใหญ่มา ยามนี้คงยากจะต้านทานอานุภาพแห่งทัณฑ์สวรรค์ได้"

"...ขอรับ เทียนจุนสายตาเฉียบแหลมยิ่ง" ในใจของบุรุษผู้นั้นปั่นป่วนดั่งคลื่นสมุทรซัดสาด เพียงกวาดตามองปราดเดียวก็ล่วงรู้ถึงสิ่งที่เขาเผชิญมาตลอดหลายปีนี้อย่างปรุโปร่ง

"เปิ่นจั้วคือผู้เฒ่าดับพิภพ มีสิ่งหนึ่งที่ช่วยให้เจ้าผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์ไปได้อย่างปลอดภัย เจ้าหนูยินดีหรือไม่"

"ผู้อาวุโส สิ่งแลกเปลี่ยนเล่า" แววตาของบุรุษผู้นั้นลึกล้ำ สายตามองตรงไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ "บำเพ็ญเต๋าหมื่นปีสูญสลายในวันเดียว ผู้น้อยมิได้หวาดกลัว ทว่าวิถีแห่งสำนักของข้าไม่อาจเสียหายได้"

ผู้เฒ่าดับพิภพ... สมญาของผู้บำเพ็ญฝ่ายมารผู้ไร้เทียมทาน ความรู้สึกสะท้านหวั่นไหวในใจของบุรุษผู้นั้นทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ไม่นึกเลยว่าจะถูกยอดฝีมือระดับนี้หมายตา ดูท่าคงมีแผนการใหญ่หลวงเป็นแน่

อีกทั้งเขายังใช้คำแทนตัวว่าเปิ่นจั้ว มิใช่เปิ่นจุน รายละเอียดเหล่านี้ชวนให้ขบคิดยิ่งนัก การเรียกขานตนเองเช่นนี้ถือว่าละทิ้งฐานะและขอบเขตเดิมของตนไปแล้ว

สถานการณ์ภายนอกเขารับรู้หมดสิ้นแล้ว สัตว์ร้ายบรรพกาลจุติ คนของเผ่าเซียนไท่กู่ปรากฏตัว เขารู้สึกราวกับตนเองได้ตกลงสู่กระดานหมากกลแห่งชะตากรรม ในความมืดมิดนั้นกลับมีผู้กุมเส้นชีพจรความเป็นความตายของตนไว้

"ค่าตอบแทนหรือ ก็คือทัณฑ์สวรรค์ที่เจ้าชักนำมาอย่างไรเล่า"

สุ้มเสียงอันเลือนรางล่องลอยซัดส่ายตามระลอกคลื่นแห่งแม่น้ำใหญ่มาอย่างต่อเนื่อง "สิ่งอื่นใดนั้น เปิ่นจั้วหาได้ใส่ใจไม่ เชื่อย่อมก้าวพ้น มิเชื่อเต๋าย่อมดับสลาย สหายรุ่นเยาว์ เป็นเช่นไรเล่า"

"ผู้น้อยยินดีเสี่ยงดูสักครา!"

ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แววตาเผยประกายบ้าคลั่งออกมาสายหนึ่ง ทั้งยังเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างยิ่ง อริร้ายของสำนักประชิดอยู่ภายนอก ย่อมไม่มีเวลาให้ลังเลรีรออีกต่อไปแล้ว "วันนี้จักชักนำทัณฑ์สวรรค์ หล่อหลอมกายาข้ามทัณฑ์!"

"ทว่า... ท่านเทียนจุน การข้ามทัณฑ์มิอาจอาศัยของนอกกายจากผู้อื่นได้ มิเช่นนั้นจะยิ่งดึงดูดทัณฑ์สวรรค์ที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่าเดิม นี่มัน..."

"จงก้าวไปข้างหน้าอย่างองอาจ ยามนี้เจ้าไร้ทางเลือกอื่น มีเพียงต้องเชื่อมั่นในเปิ่นจั้วเท่านั้น"

"ตกลง!" ไอปราณของชายหนุ่มระเบิดออกเสียงดังกึกก้อง เขาทอดสายตามองออกไปนอกสำนักอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง พลังแห่งกฎสามพันประการพลันพลุ่งพล่านขึ้นระหว่างฟ้าดิน บรรยากาศอันหนักอึ้งและเปี่ยมจิตสังหารพลันแผ่ปกคลุมลงมาในฉับพลัน

เฉินสวินผงกศีรษะอยู่ในความมืด สนทนากับคนฉลาดเช่นนี้ช่างง่ายดายนัก มิต้องเปลืองวาจาให้มากความ

สิ้นเสียงลง ไอปราณแห่งฟ้าดินโดยรอบพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ผืนน้ำในแม่น้ำใหญ่ซัดสาดเป็นระลอกคลื่นไม่หยุดยั้ง กลิ่นอายของชายหนุ่มเหนี่ยวนำฟ้าดิน สุ้มเสียงอัสนีบาตโบราณอันทึบหนักสะท้านภพพลันระเบิดก้องกังวานขึ้นสู่ฟากฟ้า!