บทที่ 191 ชิงเฟิงรัม หนึ่งพันตำลึงก็หาซื้อยาก

เขาคิดไปไกลกว่านั้น น้ำตาลทรายขาวก็สะดุดตาพออยู่แล้ว หากเพิ่มของวิเศษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกเช่นนี้เข้าไปอีก ชิ้นเนื้อติดมันอย่างค่ายชิงเฟิง เกรงว่าจะดึงดูดหมาป่าผู้หิวโหยเข้ามามากกว่าเดิม

“พี่ใหญ่กังวลมากไปแล้ว” จ้าวเหิงวางถ้วยแก้วลง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ “ยิ่งเป็นของหายาก ก็ยิ่งต้องขายในราคาที่สูงเสียดฟ้า ขายให้กับคนเหล่านั้นที่เราตอแยไม่ได้ แต่คนอื่นก็ไม่กล้าตอแยด้วยเหมือนกัน ให้พวกเขาไปแย่งชิงกันเอง ส่วนพวกเรามีหน้าที่แค่เก็บเงิน”

คำพูดของเขาทำให้ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ชะงักไป “ความหมายของพี่เขยคือ... ให้ผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงเหล่านั้น ใช้เหล้านี้เพื่อแสดงสถานะงั้นรึ” ถานไถหมิงอวี่สมองแล่นเร็วมาก

“ถูกต้องที่สุด” จ้าวเหิงพยักหน้า “‘ชิงเฟิงรัม’ นี้ จะขายแบบเหล้าทั่วไปไม่ได้ สิ่งที่มันขายไม่ใช่เหล้า แต่เป็นหน้าตา เป็นสถานะ เป็นความสูงส่งที่มีเพียงหนึ่งเดียว เศรษฐีทั่วไปต่อให้ให้เงินมากแค่ไหนก็ไม่ขาย มีเพียงเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงเท่านั้น ถึงจะมีคุณสมบัติได้ลิ้มลอง”

คำพูดนี้ พลิกคว่ำความรู้ความเข้าใจในการทำธุรกิจของสองพี่น้องตระกูลถานไถโดยสิ้นเชิง โจวโหย่วจื้อที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เขามองเห็นประกายแสงในดวงตาของจ้าวเหิง นั่นคือสง่าราศีของผู้ที่วางแผนการในกระโจมแต่สามารถตัดสินชัยชนะได้ไกลพันลี้ เขาเพียงแค่รู้สึกว่า การที่เขาพาคนในตระกูลมาพึ่งพิงค่ายชิงเฟิงในตอนแรก อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว