บทที่ 192 ประสิทธิภาพร้อยเท่า สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งลาน

ถานไถหมิงเยว่ประคองชามน้ำขิงร้อนๆ เดินเข้ามา ส่งถึงริมฝีปากของเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร “รีบดื่มหน่อยเถอะ จะได้อบอุ่นร่างกาย”

จ้าวเหิงก้มลงดื่มน้ำขิงจากมือของนางจนหมดเกลี้ยง ไออุ่นสายหนึ่งไหลพล่านไปทั่วร่าง ขับไล่ความเหนื่อยล้าและความหนาวเหน็บที่สั่งสมมาหลายวันออกไปจนหมด เขามองดูโรงงานที่สว่างไสวอยู่ตรงหน้า ฟังเสียงฝึกซ้อมที่ดังมาจากสนามฝึกไกลๆ ในใจบังเกิดความรู้สึกมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ค่ายชิงเฟิง กำลังค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อยในมือของเขา

ทว่า ปัญหาใหม่ก็ติดตามมาเช่นกัน การผลิตน้ำตาลเกล็ดน้ำค้างและเหล้ารัมเข้าที่เข้าทางแล้ว แต่กำลังการผลิตของโรงงานถลุงเหล็กกล้ากลับเจอปัญหาคอขวด เย็นวันนี้ จ้าวเหิงเพิ่งจะกลับถึงลานบ้าน ยังไม่ทันได้หยอกล้อผินผินที่วิ่งเข้ามาหา จางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียนก็มาขอพบด้วยใบหน้ากลัดกลุ้ม

“ท่านอาจารย์จ้าว เกิดปัญหาแล้วขอรับ” จางแขนเหล็กหน้าตาตื่น “เหล็กกล้าถลุงออกมาได้แล้วก็จริง แต่... แต่ความเร็วในการตีอาวุธนี้ มันช้าเกินไปขอรับ!”

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที เขาเดินตามคนทั้งสองไปยังโรงงานผลิตอาวุธที่อยู่อีกฟากของค่ายอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โรงงาน คลื่นความร้อนที่แผดเผาก็พุ่งปะทะใบหน้า ช่างตีเหล็กหลายสิบคนเปลือยท่อนบน เหวี่ยงค้อนยักษ์ ทุบลงบนก้อนเหล็กสีแดงฉานเสียงดัง “เคร้ง คร่าง” ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่ว อาวุธแต่ละชิ้น จากก้อนเหล็กจนกลายเป็นรูปร่าง ล้วนต้องผ่านการทุบตีและหลอมนับพันครั้ง สิ้นเปลืองทั้งแรงกายและเวลา